Vanavond was het tijd voor een bezoek aan Noord-Drenthe, te weten Eelde. Dat is voor de meeste Nederlanders bekend dankzij het vliegveld Groningen Airport Eelde, maar er is natuurlijk nog meer te beleven! Zo hadden wij het “geluk” tijdens het bloemencorso een bezoek aan het dorp te brengen, waardoor we in ieder geval de hele avond verzekerd waren van een portie herrie uit de feesttent.

Eerst tijdens de maaltijd bij Pizzeria-Eetcafé De Rooie Kater een vergadering van de Statenfractie. Vanaf nu worden deze vergaderingen uitgebreid met Gabriëlle van Dinteren (lijsttrekker) en mij omdat wij na de verkiezingen deel uit gaan maken van de fractie. De (steun)fractie bestaat uit een leuke club mensen, dus een prettige samenwerking zit er voor de toekomst wel in!

Vervolgens brachten we, samen met de GroenLinks-raadsfractie uit Tynaarlo, een werkbezoek aan museum De Buitenplaats, ook in Eelde. Hier kregen we een rondleiding van de vriendelijke en enthousiaste directeur Geert Pruiksma door de schitterende museumtuin en de tentoonstellingsruimte waar hedendaagse figuratieve kunst tentoon wordt gesteld. Rondom het bloemencorso uiteraard een tentoonstelling over… bloemen

De feiten lijken voor zich te spreken. Op 1 september 1939 begon met de Slag om Westerplatte, nabij de Vrije Stad Danzig, de Duitse aanval op Polen en daarmee de Tweede Wereldoorlog. Precies 6 jaar en een dag later, op 2 september 1945 kwam met de officiële capitulatie van de Japanse strijdkrachten een einde aan het bloedigste conflict aller tijden. 2192 dagen na de invasie van Polen, stond de teller op tussen de 62 miljoen en volgens de zwartste schattingen zelfs 78 miljoen doden. Vaak wordt de Poolse soldaat en stationschef van het Westerplatte-Gdánsk station Wojciech Najsarek genoemd als eerste oorlogsslachtoffer. Enkele minuten na de eerste salvo's vanaf het Duitse slagschip SMS Schleswig-Holstein en de landing van de eerste Duitse Stoßtruppen werd de onfortuinlijke Najsarek, die ongetwijfeld Poolshoogte kwam nemen, getroffen door Duits mitrailleurvuur. Het was 4:50 in de vroege ochtend van 1 september 1939. Tch viel het eerste slachtoffer van WO 2 eigenlijk al een dag eerder, in wat bekend staat als het Gleiwitz-incident. Na de ondertekening van het geheime Molotov-Ribbentrop pact op 24 augustus, waarmee Stalin en Hitler een niet-aanvalsverdrag hadden gesloten, had Hitler zijn handen vrij voor de door hem zo vurige gewenste Poolse campagne. De aanval op Polen, ook bekend als Fall Weiß, werd amper een week later ingeleid door een in scene gezet grensincident. Het was Hitler's bedoeling om de Duitse invasie van Polen te doen voorkomen als gerechtvaardigde reactie op Poolse agressie in de grensstreek.

Onder commando van Sturmbannführer Alfred Naujocks overvielen als Poolse soldaten verklede SS-troepen in de avond van 31 augustus het radiostationnetje te Gleiwitz (Gliwice), gelegen vlak bij de Pools-Duitse grens. Pikant detail is daarbij dat de gebruikte uniformen hoogstwaarschijnlijk werden vervaardigd in het atelier van Oskar Schindler. De bedoeling was om via een in het Pools opgestelde nationalistische radioboodschap de Duitse publieke verontwaardiging aan te wakkeren. Franz Honiok, een onfortuinlijke Duitse boer en handelaar in landbouwmaterieel, werd daarbij ingezet als zondebok. Honiok, een man met sterke pro-Poolse sympathieën werd op 30 augustus opgepakt door de Gestapo, juist voor dit doel. Hij moest doorgaan voor een Poolse rebel.

Wat er daarna gebeurt heeft alles weg van een klucht. Rond 8 uur 's avonds overvallen de 'Poolse rebellen' het radiostationnetje, waarbij het 3-koppige Duitse personeel wordt gekneveld. Er is echter geen microfoon voorhanden. Tamelijk logisch zo blijkt al snel: Gleiwitz is slechts een relaisstation voor Radio Breslau, tientallen kilometers verderop. Lichtelijk wanhopig, vindt men uiteindelijk een noodkanaal, normaal alleen in gebruik voor calamiteiten als noodweer en overstromingen. Daarop worden door Karl Hornack, een soldaat die enig Pools spreekt, de historische woorden gesproken: "Attentie! Dit is Gliwice. Het radiostation is in Poolse handen." Van de vele tienduizenden Duitsers die op dat moment via radio Breslau naar lichte muziek luisterden, heeft waarschijnlijk vrijwel niemand iets meegekregen van deze radioboodschap van de 'Poolse opstandelingen'.

Het gaat daarna van kwaad tot erger. Franz Honiok, inmiddels weer enigszins bij kennis, werd bij de ingang van het radiostation in zijn achterhoofd geschoten. De kort daarop gealarmeerde lokale politie nam foto's van Honiok's lichaam. Deze foto's werden direct door de Gestapo geconfisqueerd. Berlijn bleek echter niet tevreden met de foto's en de Gestapo keerde later die avond terug voor een nieuwe fotosessie. Het lichaam van Honiok werd anders neergelegd en een tweede lijk werd toegevoegd, maar ook deze mis-en-scène bleek uiteindelijk weinig bruikbaar voor het beoogde propagandadoel. De twee lijken verdwenen daarna spoorloos.

Hoewel Gleiwitz vanuit propagandaoogpunt een totale mislukking werd, werd de Duitse oorlogsmachinerie toch in werking gesteld. Op de avond van 1 september sprak Adolf Hilter, in de herkansing, alsnog in de Reichstag de doorzichtige leugen uit dat de Polen de daadwerkelijke agressors waren: "Polen hat nun heute nacht zum erstenmal auf unserem eigenen Territorium auch mit bereits regulären Soldaten geschossen. Seit 5 Uhr 45 wird jetzt zurückgeschossen! Und von jetzt ab wird Bombe mit Bombe vergolten!"

Op 3 september 1939 verklaarden Engeland en Frankrijk Nazi-Duitsland de oorlog, iets wat Hitler had hopen te vermijden. Op 7 september capituleerden ook de tientallen Poolse verdedigers bij Wetserplatte. Zij hadden ruim een week op heroïsche wijze weerstand geboden tegen een Duitse overmacht die daarbij enorme verliezen moest incasseren. Na de snelle verdeling van Polen in een Duitse en Soviet-invloedssfeer, raakte de oorlog vanaf het voorjaar van 1940 in een stroomversnelling. Tot september 1945 zou het bloedvergieten niet meer te stoppen blijken, met als apotheose de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.

De vermoedelijk laatste dode van WO 2 viel echter heel wat later dan 1945. In 2007 berichtte de Daily Mail over Leslie Croft, Brits veteraan van de Italiaanse campagne. Op 86-jarige leeftijd overleed Croft volgens een lijkschouwer in het ziekenhuis van Rotherham zonder twijfel als gevolg van een granaatscherf die al sinds 1943 in zijn dunne darm zat.

Sinds vandaag is Plex/nine te downloaden. Je kan het vinden op de site www.plexapp.com.

Uitleg over het gebruik van Plex vind je hier op mijn blog

Tegelijkertijd is er nu ook Plex voor iOS, met andere woorden Plex te gebruiken met je iPhone en iPad! De app bevat een remote en kan tevens gebruik maken van alle media content op je Mac. Je kan dus op bed verder kijken naar de film of serie vanaf het punt waar je gebleven bent. De app is hier te vinden voor 3,99 euro.

Tagged: app, Apple, iOS, iPad, iPhone, Plex

Ze had het toch wel graag anders gezien, maar haar man was nou eenmaal zo geworden als hij was. Ze wist nog dat hij zo goed kon dansen. Hoe hij haar had geleid over de dansvloer, en zij als een soort mal in zijn danspassen paste, zonder ook maar een stapje verkeerd te zetten. Hoe bedwelmd de sfeer ook was, door de alcohol, hoe opgetogen ze waren. Vrolijk, jong. En vol plannen.
Hij had haar al zien staan tijdens de ontgroening van de vereniging. Zij, de feuten, hadden in een rij moeten staan, naast elkaar. In achterlijke shirts, bevuild met modder. Ze moesten staan en staan. Er was een rij van vrouwen, en een rij van mannen, daarachter. Ze moesten naar de grond kijken. Voor hen was een groot podium opgezet. Daar waren de hogerejaars. De kampbeulen. En ze hadden gekeken, of er geen feut was die had opgekeken. Het was warm geweest, heel warm zelfs. Zo warm dat er een paar feuten onwel waren geworden, flauwgevallen. Die werden dan weggesleept, en als ze weer bij bewustzijn waren gekomen, werden ze teruggezet. Soms gingen ze weer. De rest, de andere feuten, moest maar naar de grond kijken. Als dwaze omstanders, niets anders doen. Maar ze had gekeken toen het meisje naast haar was neergegaan en werd weggesleept door twee jongens, van wie één bijzonder knap was. Hij had zonet nog op het podium gestaan, zag dat ze keek, en keek haar aan. Ze werd niet bestraft, in tegenstelling tot de anderen wanneer die het waagden om te kijken of van wie ze maar dachten dat ze gekeken hadden. Zij moesten gelijk naar de tijgerbaan. Met linten afgezet, waar je niet boven mocht komen. Het was daar extra modderig. Met zeep en viezigheid en eieren, waar ze dan doorheen moesten kruipen. Zonder dat ze zich daarna konden omkleden of verfrissen liepen ze dan de hele week in modderige kleren. Maar daar leed iedereen onder, want de tent was al één en al modder. Bijna niemand deed een oog dicht van de vuiligheid en het lawaai wat de ouderejaars in beschonken toestand maakten. De feuten mochten geen alcohol, maar op het podium dronken ze allemaal, een stuk of vijftien hogerejaars, bierglas in de hand, sommigen met een sigaret, genietend van drank en leedvermaak.
Ze wist niet wat ze daar was komen doen, bij het corps. Het was nou eenmaal de verwachting van haar familie om toe te treden. Ze zeiden dat de studententijd geen studententijd zou zijn zonder een vereniging. Het moest vooral studentikoos zijn. En anders kon ze natuurlijk nooit een goed sociaal netwerk smeden volgens haar familie, een netwerk voor later, want later zou dat allemaal handig zijn, zou dat allemaal van pas komen om door deze groepscohesie een echte team-player te worden, in het netwerk en daarbuiten, maar dat daarbuiten was natuurlijk wel lichtelijk inferieur. In het corps wisten ze zo af en toe wel iets over de politiek te zeggen, vooral in rechts-liberale trant, maar meestal waren ze puur aan het feesten. Het contact met die jongens en meiden was goed voor haar. Het zou haar vast en zeker in de wereld van de ondernemers, advocaten en beurshandelaren doen belanden, en wel als steun en toeverlaat van een echtgenoot in die branches. Als vrouw van, had haar familie gezegd. Naïef als ze was, had ze alles conform de verwachtingen van haar familie gedaan. Ze had nooit iets durven doen, zonder dat haar familie met haar moeder in het bijzonder, haar had gewezen op wat wel kon en wat niet wenselijk was naar het etiquette van verwachtingen. Zodoende was ze toegetreden.
De ontgroening had ze doorstaan, maar ze was toch meerdere malen ontzien, bedacht ze zich. Ze had het minder zwaar gehad dan haar meeste jaargenoten. Dat had ze nooit aan iemand verteld, bang als ze was voor vergelding omdat dit als vals spelen gezien kon worden. Ontzien, door die ene toen zo aantrekkelijke jongen. Hij bezat een extroversie, maar ordinair was hij niet. Hij had een zekere flair over zich. De grappen en opmerkingen die hij wist te maken, kon hij precies op het juiste moment plaatsen. Daar had ze bewondering, of ontzag voor. En dan zijn dans.. Toen was ze helemaal verkocht. Het dansfeest in de week na de ontgroening was in een veel te volle kroeg. De eerstejaars hadden maar plek moeten maken voor de hogerejaars. Er werden door hen mensen uit het publiek van eerstejaars getrokken om met de heren onder hen te dansen. Ze had toen al geweten dat zijn keuze niet willekeurig was geweest. Ze wist toen al dat ze voor hem bestemd zou zijn. Zo hadden haar ouders het ook graag gezien. Met zo een jongen kon ze thuis komen, en met zo een jongen was ze thuisgekomen.
De nieuwe leden werden geplaatst in de disputen. Hij en de andere hogerejaars zagen hen als plaatjes, bij wie ze telkens nagingen wie er aan de normen en voorkeuren van welk dispuut voldeed. Ze had zelf niet gevonden dat er veel verschil was tussen de disputen onderling. Alleen het nieuw opgerichte dispuut voor degenen die niet in elk ander al bestaand dispuut gekozen waren, daar had ze zich, zoals de verwachting ook was, verre vanaf gehouden, en met lichte gemaakte verachting had ze op hen neergekeken, zoals de personen uit alle andere disputen dat ook hadden gedaan. Voor deze outcasts was er eigenlijk geen plek geweest in de vereniging. Om imagoschade naar de buitenwereld te voorkomen, had de vereniging hen niet geheel geweigerd, doch stelselmatig neerbuigend uitgesloten door hen te isoleren in dat dispuut. Dat was dan het kneuzenjaarclubje. Zo werd het allemaal intern opgelost. Deze kneusjes, de overgeblevenen, zouden ondanks hun lidmaatschap subtiel worden uitgesloten van het later te behouden netwerk van alumni en reünisten. Meestal was er na een jaar al niet veel meer van het restgroepje over, en hadden ze zelf het veld geruimd. Voor de buitenwereld leek het dan net of ze vrijwillig het lidmaatschap hadden opgezegd, maar eigenlijk hadden ze simpelweg genoeg gehad van het niet voldoen en buitengesloten worden. Ze zochten vervolgens hun eigen weg.
Zijzelf was uitverkoren geweest in het dispuut dat al jaren het merendeel van de bestuurs- en commissieleden had aangeleverd. Het dispuut waarvoor zij onder meer door die knappe jongen geschikt was bevonden. Ze voelde zich vereerd en gevleid. Voldeed wederom aan de etiquette, en daarvoor moest ze blij en dankbaar zijn. Dankbaar had ze zich erbij neer te leggen. Ze moest genieten, dit was haar studententijd, die mocht niet, kon niet zomaar voorbij gaan, niet zonder het lidmaatschap en alles dat daarbij hoorde. Ze wist het. Ze voldeed. Ze was trots geweest. En hij was trots geweest. Ze was als een mascotte door hem binnengehaald. Dat had haar, voorzien van een curriculum vitae vol bestuurlijke ervaring in de vereniging, moeten leiden naar een goede plek in deze maatschappij.
Ze wist nog hoe ze dansten. Ze dansten vaker, en genoten keer op keer, sensueel bijna. Maar het genot was iets van het moment, het zou niet voor eeuwig zijn. Het was haar hoogtepunt geweest, een aanloop naar lotsbezegeling in huwelijkse verbintenis. Drie kinderen had ze op de wereld gezet. Zo was het plaatje compleet.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Twee weken geleden bracht ik een bezoek aan het voormalige concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Ik heb veel gelezen over de verschrikkingen van de holocaust en wilde al jarenlang een keer erheen. Ik had de hoop dat ik de verschrikkingen beter zou kunnen bevatten, dat ik me beter een voorstelling zou kunnen maken van wat miljoenen Europeanen vanaf het midden van de jaren dertig tot het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 hebben meegemaakt.

lees verder

Van mijn laatste vakantie op ThyEnCamp had ik werkelijk genoten, diverse blogs hierover zullen nog gaan volgen. Tegen verwachting in door slordigheid van mijzelf was ik ook dit jaar beloond met een paar dagen zo goed als gratis vakantie.

De ideologie van ThyEnCamp stond en sta ik volledig achter, op ThyEnCamp had ik tevens iemand ontmoet die in Zwolle een soort gelijk iets aan het opzetten is, en ff gluurt bij de buren om van elkaar te leren.

Zelf ben ik een personage die Groene Energie heel belangrijk vind, daarnaast mijn eigen ook graag inzet voor de minima, WAJONGERS, allochtonen, jeugd en gezin en ratel zo maar even door. Vanaf eind 2005 dat ik actief betrokken raakte binnen GroenLinks kon ik nooit al die thema’s allemaal oppakken.. Een paar jaar ervoor greep ik naar Huurders belangen en per 2005 naar het netwerk Chronisch zieken en gehandicapten van GroenLinks. Kort daarop volgde GroenLinks Hoogeveen en CNV(J) WAJONG werkt.

Betreffende thema’s bleven mij aanspreken en ben tussen de regels door op oproep ook meer gedaan met Energie. Had mij voor genomen om een column te gaan schrijven op www.regiohoogeveen.nl omdat je daar veel lezers treft en ThyEnCamp hierin ook benoemen.

Binnen www.regiohoogeveen.nl moet een ingezonden column natuurlijk wel over Hoogeveen gaan of betrekking hebben met Hoogeveen. Daarvoor had ik de camping beheerder van ThyEnCamp benaderd en deze heeft mij netjes een paar stapjes op weg geholpen.

Nu ik intussen zo diep in die stof zit wil ik zeker een soort gelijk plan opzetten.

Als politiek toeschouwer wordt er binnen diverse gemeentes geklaagd over begrotings tekorten, maar bijvoorbeeld wordt wel het gemeentehuis dag en nacht verlicht. Dat is toch vreemd eigenlijk, hetzelfde geld voor sociale werkvoorziening die extra geld nodig hebben (daarover ga ik nog een aparte blog schrijven aangezien de komende bezuinigingen die ik nu al af keur met rekensom erbij omtrent het hoe en waarom, men dient te investeren in de toekomst en dat zie ik helaas niet gebeuren met huidige plannen)

Een soort gelijk idee als ThyEnCamp ook binnen Hoogeveen opzetten is intussen een leuke uitdaging geworden op mijn adres en zal het ook zeker goed gaan uitwerken op papier met daarbij concrete mogelijkheden hiervoor binnen Hoogeveen.

Volgens Van Dale betekent kinds: opnieuw een kind zijnde;
synoniem: dement, seniel;
kinds worden: door hoge ouderdom zwak van geest worden, het geheugen verliezen.

Alleen volgens de eerste betekenis word ik kinds. Toen ik klein was (lagere schoolleeftijd) werd ik iedere dag vroeg wakker. Als iedereen nog op één oor lag, liep ik al door het huis te spoken. Vanaf een uur of vijf 's morgens was ik wakker en dan stond ik dus op.

Vanaf een jaar of twaalf veranderde dat. Steeds later naar bed en steeds later wakker. En dat bleef een hele lange tijd zo. Ik kon slapen tot ver in de middag zonder ook maar één keer wakker te worden, ook niet om te plassen. Gewoon 12 uren aan één stuk door slapen.

Maar na m'n veertigste veranderde dat weer in omgekeerde richting. Ik ga nu graag op tijd naar bed (zo rond 11 a 12 uur) en word iedere morgen lekker vroeg wakker. Ergens vanaf 6 uur in de morgen begint de dag voor mij en ik geniet er ook nog van. Ik vind het heerlijk om zo vroeg al wakker te zijn en dan een hele dag nog voor me te hebben.

Daarom voel ik me kinds.

Ik moest echt twee keer kijken op het scherm, mijn bril nog eens recht zetten, maar het stond er echt. Giethoorn, op de Europese kaart die we op het scherm zagen, terwijl het vliegtuigje op dat scherm net voorbij Londen was.

Een leuk onderwerp voor de volgende prijsvraag bedacht ik in de trein naar huis, later die dag.

Binnen een dag meteen 5 reacties, later nog een paar. Bas had het inderdaad goed, alleen had hij de andere reacties niet zo goed gelezen, want Steven de Vries was hem al voorgeweest.

De vraag blijft nu of Steven het goed gegokt heeft, of dat hij bij mij in het vliegtuig heeft gezeten. Of is het algemeen gebruik bij Arke Fly om Giethoorn te promoten. Heeft de gemeente Steenwijkerland een sponsorbedrag over voor het vermelden op deze kaart?

Of misschien is het wel een algemeen gebruik in de luchtvaart om Giethoorn (herkenbaar vanuit de lucht?) letterlijk op de kaart te zetten en het op die manier ook figuurlijk te doen?

Hoe dan ook Steven verdient de virtuele veer die elke ronde aan de winnaar wordt weggegeven en komt vanaf nu ook voor in het eeuwigdurende klassement dat na elke ronde wordt opgemaakt van de virtuele veren. Hierin blijft Esther aan de leiding, ook al deed ze deze ronde niet mee.

Stand na negentien prijsvragen:

Esther 2,5 virtuele veer


Peter 1,5 virtuele veer


Vincent 1,5 virtuele veer


Bas 1 virtuele veer


Darch 1 virtuele veer 


Dinand 1 virtuele veer 


Harmen 1 virtuele veer 


Mark 1 virtuele veer 


Massi 1 virtuele veer

Steven de Vries 1 virtuele veer

Aschwin 0,5 virtuele veer


Bas de Jong 0,5 virtuele veer


Bert 0,1 virtuele veer

Op 19 november 2009 schreef ik op mijn blog het volgende over de aanbesteding van de parkeergarage op het voormalige Gelria terrein

 

“Volgens wethouder van ’t Hoog hoeft de bouw van de parkeergarage op het Gelria terrein niet Europees te worden aanbesteed. Jammer dat de wethouder niet even de moeite heeft genomen om contact op te nemen met het adviesorgaan “Europa decentraal”. Dit kenniscentrum gaat juist hierover. Wij hebben dit wel gedaan en zij zijn klip en klaar: de parkeergarage moet (europees) worden aanbesteed”.

 

De gemeente Ede liet het echter tot een kort geding komen en werd, geheel naar verwachting, in het ongelijk gesteld. Maar dit was niet voldoende om het huiswerk opnieuw en nu goed te doen. Nee, met wat kunst en vliegwerk is de oorspronkelijke verkoop overeenkomst met ontwikkelaar Nova Gelriae aangepast en de gemeente Ede gaat in het stramien van “ze dronken een glas en deden een plas” gewoon verder op de ingeslagen weg. En zo kwam het dat afgelopen donderdag de officiële start van het bouwproject op het voormalige Gelria terrein werd gevierd.

Voor de eerder in kort geding in het gelijkgestelde P1 Holding was dit aanleiding om de gemeente Ede opnieuw in kort geding te dagvaarden. Met als gevolg dat de gemeente aanstaande donderdag 2 september opnieuw voor de rechter staat.

Toch onvoorstelbaar dat begonnen is met de bouw van de parkeergarage op gemeentegrond terwijl de rechter heeft vastgesteld dat de bouw europees moet worden aanbesteed. Of krijgt de boodschapper weer de schuld? Want als reden dat Het Nieuwe Landgoed (veel) duurder uitvalt dan geraamd werden de processen die zijn gevoerd om te voldoen aan de Europese aanbestedingsregels genoemd. Maar dit is wel een aparte kijk op de zaak. Beter is het om te stellen dat de gemeente Ede zich vanaf het begin niet aan de regelgeving heeft gehouden en hiermee al dan niet bewust een risico heeft genomen. Had Ede zich wel aan de spelregels gehouden dan had ze ook geen processen hoeven te voeren.

De ontwikkelingen bij de parkeergarage aan het voormalige Gelria terrein tonen aan dat er nog niets is geleerd.

     

Al een poosje terug tipte Harry Loco mij over een benefiet week te Hooghalen die plaats zou vinden tussen 17 en 21 Augustus op camping ThyEnCamp. Financieel gezien zat er voor mij dit jaar geen vakantie in, maar het idee achter de ideologie van de camping sprak mij wel behoorlijk aan..

Het programma had ik goed door genomen, 19, 20 en 21 Augustus spraken mij het meest aan.. Tussen 16 en 18 Augustus had ik wel zoveel privé afspraken staan, dat ik een aantal klusjes must do had doorgeschoven naar Donderdag de 19e.

Vrijdag de 20e had ik voor mijzelf een naar maar tegelijkertijd ook een positief gevoel, wilde immers het Droomconcert van Harry Loco, met daarbij een dichter en kunst schilderaares absoluut niet missen.. Een dag later zou er om 10:00 een Natuurwandeling plaatsvinden die ik ook niet over wilde slaan..

Donderdag avond de 26e controleerde ik nogmaals hoe ik met het openbaar vervoer de camping benaderen zou kunnen, de reis tijd bleek best lang te zijn voor wat ik gewent was? Hoe kan dat? Logies, je kan van station Hoogeveen Naar Assen gaan en van daaruit 9 kilometer lopen wanneer je het goedkoop wil doen? of je reist met de trein v.a. Hoogeveen naar Beilen, van daaruit pak je de bus naar het centrum van Hooghalen wat op een ruime 4 kilometer afstand ligt van de camping ligt waar ik naartoe wilde gaan.

De heen reis zou geen probleem zijn, bussen reiden dan wel en kon altijd een uur eerder vertrekken om lopend de camping te vinden vanaf het centrum te Hooghalen..

Hoe zou ik alleen terug komen?
Bij latere berichtgeving zou het concert duren van 21:00 tot 23:00, de laatste trein van Assen naar Hoogeveen vertrok om 23:49 en die van Beilen naar Hoogeveen wat later.

Zelf vroeg ik houterig bij Paul, kan ik niet met iemand mee liften naar het station waar ik moest zijn voor 0:00, dat was snel geregeld. Vervolg vraag was meteen:"hoe bereik ik de camping morgen ochtend voor 10:00?" Er werden wat reis afspraken gemaakt maar die werden meteen ook heel vlot geannuleerd..

Er werd de vraag gesteld, bij wie kan Klaas overnachten?
2 dames meteen, wij hebben ruimte over in de tent, dus bij ons kan hij blijven slapen!
Iemand anders merkte op, dat er ook nog een luchtbed over was, daarop zou ik wel kunnen liggen!
Vervolgens kwam er een jonge knaap op mij afstappen met een deken, met de mededeling dat ik die wel even lenen mocht...

K stond toen al ff te kijken, zo kan het dus ook...
Aan mij werd voor de grap gevraagd, durf je wel met 2 vrouwen in 1 tent te slapen, waarmee ik geen problemen had.
Bij de opbouw van het extra deel van de tent was de rechter helft van de tent voor de 2 vrouwen, het midden stuk bagage deel en in en uitstap hoek waar je bijvoorbeeld ff je schoenen aan en uit kan trekken + troepjes achter laat om koffie te zetten en ga zo maar door..

Het luchtbed die ik lenen kon plus deken lagen keurig netjes in het midden van de tent, was die avond wel vrij diep in gesprek geraakt met iemand dat het eens 3:30 werd voordat we arriveerden bij de tent bij de tent waar ik verbleef...

Dit gebeurde met een heel klein zaklampje wat weinig licht gaf, ik vertelde ik lig links, trok deels de rits verder open.. Niet doen jo, daar slaapt iemand.. (werd mij verteld).

Ben gaan liggen op het midden vlak, bleef wel gluren naar het linker deel van de tent, daar lag echt niemand volgens mij maar durfde zelf niet het opgeblazen matras te verplaatsen naar het linker tent hok.. t was immers stikke donker, misschien paste het matras wel niet door de deur opening?

Tegelijkertijd dacht ik, ships nu lig ik wel behoorlijk in de weg, ik blokkeer de 2 uitgangen van beide dames ;) k lag tussen de regels door een beetje in een deuk ;)

Sinds een paar weken ligt er een dode duif bij mij in de straat. Platgereden door een auto. Als een pizza van opgedroogd bloed en veren ligt het dier nu weg te rotten. Auto’s rijden er gewoon overheen, fietsers zijn te onverschillig om de ranzigheid te ontwijken. En zo wordt de pizza steeds iets platter en iets kleiner. Zo is de duif steeds minder herkenbaar als duif.  Een nietszeggend hoopje afval.

En elke dag als ik er voorbij – en niet overheen! – rijd, kijkt de sterfelijkheid mij aan vanaf de straatweg. Het is niet de duif die daar ligt, maar ikzelf. Totdat ik verdwijn in die onvermijdelijke vergetelheid. Afval.Alle indrukken die je hebt opgedaan tijdens je leven, alle energie die je hebt gestoken in het opbouwen van mooie dingen, alle liefde die je hebt gevoeld – als elektriciteit, alle boeken die je hebt gelezen, de films waar je om moest janken, alle reizen, alles, alles, alles. Alles verdwijnt. En na één á twee generaties zul je vergeten zijn.

Sommigen vinden het een troost, ik de ultieme frustratie.

Aan het eind van de film Blade Runner zegt een android (gespeeld door Rutger Hauer), vlak voordat hij sterft: ‘I've seen things you people wouldn't believe. Attack ships on fire off the shoulder of Orion. I watched c-beams glitter in the dark near the Tanhauser Gate. All those moments will be lost in time, like tears in rain.’

Uiteindelijk zijn wij, met die schat aan ideeën, gevoelens en herinneringen niet meer dan een fucking platgereden bloedpizza, zoals hier in Amstedam-West.

Ik zal een jaar of 10, misschien 11 zijn geweest toen mijn buikje begon te groeien. Zo'n klein kaasbolletje. Allerlei adviezen kreeg ik om er vanaf te komen: buikspieroefeningen doen, gewoon inhouden totdat je die houding vanzelf hebt, aan de lijn gaan doen, veel sporten. Sowieso dunner worden dus.

Dus heb ik m'n hele leven gevochten tegen overgewicht en vaak buikspieroefeningen gedaan. Maar het buikje ging nooit weg. Stikjaloers was ik op vrouwen met zo'n mooie platte buik. Maar ik had die nooit.

Toen ik een paar jaar geleden eens wèl mijn streefgewicht haalde, was ie bijna weg. Maar toen woog ik nog maar 55 kilo. Ik kocht onmiddellijk allerlei korte truitjes en kleding die niet langer mijn buik verborgen. Die kleren heb ik nog. Maar een aantal kilo's en bijbehorend buikje is inmiddels weer terug.

Natuurlijk let ik nog wel een beetje op mijn lijn maar ik heb vrede gesloten met moeder natuur die mij geen platte buik heeft gegeven. Ik draag inmiddels de kleren weer die mijn buik niet verbergen maar gewoon laten zien. En het zal me een worst wezen. Ik heb mijn lijf niet gekozen maar gekregen. Net als m'n gezicht, m'n lengte, m'n hart en m'n nieren. Allemaal gekregen van moeder natuur.

Valt zo ongeveer samen met m'n besluit wat beter voor mijn lijf te zorgen en er zuinig op te zijn. Ik wil er nog heel lang mee doen want ik wil mijn kleinkind groot zien worden. Het enige wat ik niet kan laten is het roken. Mijn bloeddruk is weer helemaal normaal. Dat lag dus kennelijk niet aan het roken (oke, het zal er niet goed voor zijn maar het was niet de oorzaak).

Dat een mens toch zo oud moet worden om eindelijk eens vrede te hebben met zijn eigen lijf. Het is wel een lekker gevoel en ik gun het alle vrouwen.

Ik had het nieuws even gemist maar de NS heeft de nieuwe tarieven voor 2011 bekendgemaakt.

Leest u even mee:

Kaartsoorten uit het assortiment
De volgende kaartsoorten verdwijnen uit het assortiment omdat hetzij de belangstelling minimaal is, hetzij hun toegevoegde waarde ten opzichte van andere mogelijkheden verdwenen is:

• 5-retourkaart. Alle NS-kaartautomaten bieden inmiddels de mogelijkheid meer exemplaren van ieder kaartje in één keer aan te schaffen.
• Weekendretour. Wie op verschillende dagen heen en terug wil reizen, is net zo voordelig uit met 2 enkele reizen.
• Rondreis en omwegbewijs. Worden bijna niet meer verkocht.

Die 5-retourkaart, daar kan ik inkomen. De afschaffing van het weekendretour is eigenaardiger. De argumentatie dat het weekendretour geen toegevoegde waarde meer heeft omdat het even duur is als twee enkele reizen, gaat namelijk ook op voor het dagretour, dat niet wordt afgeschaft (maar wel duurder gemaakt)! Iets zegt me dat het de NS er eigenlijk om te doen is dat de malafide reiziger een ongeknipt kaartje niet twee keer in een weekend kan gebruiken. De enige juiste oplossing daarvoor is natuurlijk gewoon vaker een conducteur laten langskomen. Ondertussen zal iemand die nog niet weet of ‘ie de laatste nachttrein of de eerste ochtendtrein terug gaat nemen zich natuurlijk wel twee keer bedenken voordat ‘ie een retour koopt. Hoe dan ook moet de feestganger die naar huis wil er in aangeschoten toestand nog wel even aan denken een enkeltje terug te kopen of voldoende saldo op zijn ov-chipkaart te hebben om te kunnen inchecken.

Het afschaffen van de rondreis en het omwegbewijs is al helemaal een verkapte prijsverhoging. Het omwegbewijs komt van pas als je trajectkaarthouder bent (vaste klant dus van de NS): Als je normaal met een trajectkaart tussen Rotterdam en Leiden reist, zoals ik, maar een enkele keer van Leiden voor een afspraak in Utrecht moet zijn en vanaf daar weer naar Rotterdam wilt, dan scheelt een omwegbewijs je het opstaptarief plus een aanzienlijk kilometertarief ten opzichte van een enkeltje Leiden-Rotterdam via Utrecht. Dat omwegbewijzen weinig verkocht worden ligt nogal voor de hand als je bedenkt dat de kaartjesautomaat ze niet kent en de loketmedewerkers je verschrikt aankijken als je erom vraagt.
De rondreis kent de kaartautomaat (nog) wel, daarvoor moet je een retourtje met een via-station aan de automaat vragen (dat moet je ook maar weten). Wie dus een keer meerdere familiebezoekjes op een dag wil afleggen mag minimaal een dubbel opstaptarief gaan betalen.
Het argument dat deze kaartsoorten bijna niet worden verkocht snijdt geen hout: ieder verkocht kaartje is er één en het kost de NS toch niets extra’s om de kaartautomaat deze kaartjes te laten uitgeven?

Kortom, de service gaat achteruit en vaste klanten worden in de kou gezet. Zoals ze op Twitter zeggen: #NS #FAIL.

P.S. Zeg ROVER, wat vinden jullie hier eigenlijk van?

» Plaats op eKudos