Nieuwsgierig. Om mijn eerste werkdag te omschrijven.Gezellig en nieuwsgierig lopen de kleintjes met elkaar door het gebouw.Ook ik loop zoekend rond.Heb ik wel goed geluisterd.Snap ik mijn rooster wel goed.Voor mijn eerste les heb ik drie verschillende roosters gekregen.En een paar boeken heb ik nu zelfs dubbel. Het is leuk om weer te beginnen.Op school zijn de reacties van collegas en de kinderen ...

Op Joost had ik naar aanleiding van mijn artikel over Laura Dekker een discussie over leerplicht en waarom kinderen eigenlijk uitvallen.

Mijn take on things is dat leerplicht een lapmiddel is; het zorgt ervoor dat er niet gekeken hoeft te worden naar de redenen achter de uitval. Als een kind niet naar school wil en je kunt het verplichten te gaan, hoef je geen moeite te doen om de oorzaak weg te nemen. Kortom, het is lekker makkelijk — maar niemand schiet er uiteindelijk wat mee op.

Nu las ik in het NRC Next een stukje over de terugkeer van het vakonderwijs, eindelijk! Fijn dat er weer aandacht komt voor mensen die een ander talent hebben dan dingen uit hun hoofd leren en voor mensen die gewoon liever niet de hele dag stil op een stoel zitten.

In mijn werk heb ik veel te maken gehad met jongeren die het niet naar hun zin hadden op school, die hun opleiding niet afmaakten of die wel naar school gingen, maar er eigenlijk weinig leerden omdat ze zich er gewoon niet voor inzetten. De meeste van hen hadden er moeite mee om vijf dagen per week stil te zitten en vonden het veel te theoretisch. Het is doodzonde dat jongeren gedwongen worden dingen te leren die ze niet willen – en eerlijkgezegd vaak niet nodig hebben -  maar niet leren wat ze willen doen. Ze leren hun sterke kanten niet ontdekken, de talenten die ze wel hebben worden niet ontwikkeld, ze voelen zich ongelukkig en ze raken hun zelfvertrouwen kwijt. Het kost ze veel tijd en hun omgeving veel moeite om die jongeren weer een beetje op het juiste pad te krijgen, terwijl het ook op een manier kan die voor iedereen veel aangenamer is.

Algemene ontwikkeling is mooi, maar wat hebben we liever: een ongelukkige puber die niet vooruit te branden is en voor eeuwig afknapt op onderwijs en dingen die ook leuk zouden kunnen zijn (zoals lezen), of iemand die met plezier leert en later heel mooi vakwerk kan afleveren? Ik weet het wel.

Joost Zwagerman – Duel

Boekenweekgeschenk 2010. Ik had al heel wat jaren niets gelezen van Zwagerman. Een aantal van zijn boeken reken ik tot mijn favorieten (Vals licht!), andere vielen me tegen (Gimmick). Dit boek was voor hem ook het eerste fictiewerk sinds jaren.

Het moeilijke van een boekenweekgeschenk blijf ik de lengte vinden. Je vraagt een goede schrijver, tenminste dat is de intentie, om een boek te schrijven, maar geeft hem tegelijkertijd te weinig ruimte om het boek de kans te geven zich te ontwikkelen. Die tweespalt is ook merkbaar in dit boek van Zwagerman.

Het verhaal is leuk. De kunstwereld als achtergrond voor het persoonlijke drama van de directeur van het museum. Is zijn beroemde kunstwerk gestolen? Heeft hij het niet gezien? De onvermijdelijke ophef probeert hij op zijn eigen manier te omzeilen, waardoor het verhaal een extreme wending krijgt.

Het gegeven is goed, hier zit zelfs een film in, heb ik de indruk. Maar als gezegd, ik heb liever een echte roman van een schrijver als Zwagerman, zodat de belangrijkste figuren daadwerkelijk gaan leven en niet automatisch een korte karikatuur blijven.

Citaat: “Hij zou de geldopname later wel boekhoudkundig verantwoorden. Desnoods kocht hij op een veiling in Parijs of Berlijn voor een prik wat Sloveense postmoderne huisvlijt, die hij dan te hoog geprijsd in de boeken kon opvoeren.” (blz.61)


Nummer: 10-023
Titel: Duel
Auteur: Joost Zwagerman
Taal: Nederlands
Jaar: 2010
# Pagina’s: 96 (4314)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-5965-104-3

Meer:
Wah Wah (redactie Zwagerman)
Duel (recensieweb)
Vals Licht (Bol)

Goal, Juli 2006

De oudere generatie kan het zich nog goed herinneren. De lotto-totocommissie van GFC. Ontstaan in de jaren vijftig (volgens onze gegevens 1956), toen de voetbalclubs hun leden mee lieten spelen in de voetbaltoto. Een extra bron van inkomsten voor vele clubs. De donderdagavond in de kantine was altijd erg gezellig. De commissie zat aan een lange tafel en de ‘ophalers’ kwamen met de ingevulde formulieren van de leden langs. De heren Wiemerink, Holtmaat, Zwierink en vele anderen bepaalden de sferen in ons clubhuis.

In 1996 was de commissie niet meer nodig. Het ophalen van formulieren was ouderwets, de betaling ging sneller via automatische incasso’s. Het leek dat de organisatie op landelijk niveau aan het vernieuwen was. Dit blijkt een misvatting. Onlangs konden we in de krant lezen dat winnaars van WK-toto’s op moeten passen voor de belasting. De Nationale Sporttotalisator is een vervelende organisatie geworden. Alle WK-toto’s moeten namelijk via hun handen gaan. Dus de bedrijven, cafe’s en sportclubs die het in hun hoofd halen zelf iets te organiseren zijn in overtreding. Samen met de belastingdienst doet ze er alles aan om het kleine groepen lastig te maken.

Zelf kreeg ik een paar jaar geleden al te maken met deze organisatie. Onze tourtoto heeft namelijk een website en zodoende kwam de Nationale Sporttotalisator er achter dat wij een kansspel organiseerden. Een advocaat mailde ons diverse malen, vooral de naam ‘toto’ mochten we niet gebruiken. Gerechtelijke stappen werden niet uitgesloten. Een paar maanden geleden stond er een artikel in de krant over dezelfde organisatie die een rechtszaak had aangespannen tegen een bedrijf dat via internet wedden mogelijk maakte.

Volgens mij heeft deze organisatie niet door dat de wereld aan het veranderen is. In de jaren zestig en zeventig had ze zo goed als geen concurrentie, dus speelde iedereen mee. Het valt echter niet mee om toe te geven dat ze terrein verliezen. Staatsloterij, Postcodeloterij, Krasloten, vele casino’s, het is allemaal ten koste gegaan van de ‘voetbalpool’, zoals velen de organisatie nog steeds noemen. Via internet kun je elke dag waar ter wereld dan ook weddenschappen afsluiten op de gekst mogelijke sportwedstrijden. 1 gewonnen zaak in Nederland levert dus niets op.

Als een kat in het nauw richten ze dus nu hun pijlen op de kleine toto’s die vele vrijwilligers organiseren. Met grote voetbaltoernooien en de Tour gaan daar miljoenen in om, volgens de Nationale Sporttotalisator. En die miljoenen willen zij eerst in eigen handen hebben. Bij onze tourtoto is het al bijna 30 jaar zo dat wij het inleggeld omzetten in prijzengeld. Ook de meeste WK-toto’s werken zo. Geen winst dus, geen organisatiekosten, puur vrijwilligerswerk. Maar zeer waarschijnlijk ook geen geld dat anders wel in hun handen was gekomen. Ik heb nooit gedacht: “ik doe al mee aan de Tourtoto, nu speel ik volgende week niet mee in de Lotto”. Ik betwijfel of iemand die gedachte ooit heeft gehad.

De winnaar van de GFC WK-toto loopt gelukkig niet echt een risico. Met slechts 38 deelnemers zal zijn prijs niet echt een probleem worden. Pas boven de 454 € moet je belasting betalen. 29% liefst. Leuk bedrag, die 454 €. Reken het nog eens om naar guldens. Bijna niemand doet dat meer na 4 jaar, maar je komt uit op 1000 gulden. Doet me terugdenken aan mooie ouderwetse televisiequizzen. 1000 gulden kon je winnen, maar dan moest je wel Willem Ruis eerst een cent geven. Dan bleef het bedrag namelijk onder de 1000 gulden en hoefde de winnaar geen belasting te betalen. De Nationale Sporttotalisator en de Belastingdienst laten zien in welke tijd ze zijn achtergebleven.

Nu het voetbalseizoen weer is begonnen, elke zondag weer een voetbalgerelateerd blogje. Vandaag maar weer eens beginnen met het oude columnarchief, waar ik na 20 jaar toch een redelijke collectie van heb opgebouwd.

Mijn zomeravondkoffie begint naar een einde toe te gaan. De komende twee woensdagen staan de laatste afspraken. Nog steeds vind ik het een leuk project omdat het je op de meest bijzondere plaatsen brengt en met leuke mensen in contact.

Zo werd ik twee weken geleden op de koffie gevraagd bij Jan en Geke Rozendaal. Beiden natuurlijk bekend van de 4 mei viering hier in Dronten. Dat was niet onderwerp van het gesprek, maar welhaast onvermijdelijk ging het er wel over. Bijzonder om te horen hoe de herdenking ooit tot stand is gekomen en hoe groots het eigenlijk is. Natuurlijk weet je dat wel als je er bij staat op 4 mei. Maar het is altijd goed om het je nog eens extra bewust te worden.

Onderwerp was eigenlijk de overlast in het Van Veldhuizenbos waar groepen jongeren nog wel eens herrie en rommel willen maken. Denk dat het goed zou zijn als jeugd- en jongerenwerk daar eens wat extra aandacht zou gaan geven.

Afgelopen week was ik door oud-raadslid Kees Sikkema uitgenodigd om te komen kijken bij de Kaatsvereniging. Even komen kijken was eigenlijk een uurtje meespelen. Dat was best wel grappig om eens mee te maken. Maar voertaal in het veld is Fries en daar is soms geen touw aan vast te knopen. Geloof ook niet dat ik al helemaal snap hoe de spelregels in elkaar zitten. Maar leuk was het wel om eens mee te maken.

Ik moest echt twee keer kijken op het scherm, mijn bril nog eens recht zetten, maar het stond er echt. Giethoorn, op de Europese kaart die we op het scherm zagen, terwijl het vliegtuigje op dat scherm net voorbij Londen was.

Een leuk onderwerp voor de volgende prijsvraag bedacht ik in de trein naar huis, later die dag.

Binnen een dag meteen 5 reacties, later nog een paar. Bas had het inderdaad goed, alleen had hij de andere reacties niet zo goed gelezen, want Steven de Vries was hem al voorgeweest.

De vraag blijft nu of Steven het goed gegokt heeft, of dat hij bij mij in het vliegtuig heeft gezeten. Of is het algemeen gebruik bij Arke Fly om Giethoorn te promoten. Heeft de gemeente Steenwijkerland een sponsorbedrag over voor het vermelden op deze kaart?

Of misschien is het wel een algemeen gebruik in de luchtvaart om Giethoorn (herkenbaar vanuit de lucht?) letterlijk op de kaart te zetten en het op die manier ook figuurlijk te doen?

Hoe dan ook Steven verdient de virtuele veer die elke ronde aan de winnaar wordt weggegeven en komt vanaf nu ook voor in het eeuwigdurende klassement dat na elke ronde wordt opgemaakt van de virtuele veren. Hierin blijft Esther aan de leiding, ook al deed ze deze ronde niet mee.

Stand na negentien prijsvragen:

Esther 2,5 virtuele veer


Peter 1,5 virtuele veer


Vincent 1,5 virtuele veer


Bas 1 virtuele veer


Darch 1 virtuele veer 


Dinand 1 virtuele veer 


Harmen 1 virtuele veer 


Mark 1 virtuele veer 


Massi 1 virtuele veer

Steven de Vries 1 virtuele veer

Aschwin 0,5 virtuele veer


Bas de Jong 0,5 virtuele veer


Bert 0,1 virtuele veer

Hoewel ik eigenlijk nog midden in de Zomeravond koffie zit, omdat voor de zomer de start van het politieke seizoen pas tegen 14 september gepland stond, gaan we weer beginnen. Er moet volgende week een burgemeester worden herbenoemd en dus mag de gemeenteraad komen opdraven. Om deze avond nog wat nuttiger te maken is er meteen de eerste commissievergadering van het politieke seizoen omheen gepland. Een bijzondere wat mij betreft omdat het presidium vanmorgen heeft besloten dat het de eerste zal zijn met mij als voorzitter.

Gisteravond was er een informele barbecue van de gemeenteraad met raadsleden, college en burgerraadsleden. Met name het laatste maakt me blij omdat ik de afgelopen jaren als burgerraadslid er voor heb gestreden dat op dit punt de verschillen tussen raads- en burgerraadsleden worden gelijk getrokken. In de dagelijkse politiek is dat verschil niet zo groot, behalve dat burgerraadsleden niet deelnemen naar gemeenteraadsvergaderingen. Maar wel zeer actief in de commissies en alles er omheen. Ik heb eerder al aangekondigd er een motie over in te dienen als dit niet zou gebeuren. Ik ben erg blij dat het niet zo ver heeft moeten komen.

Het jaar dat voor ons ligt wordt spannend, zeker niet leuk want er zullen pijnlijke besluiten genomen moeten gaan worden. Dat is onvermijdelijk ben ik bang. Maar de onderlinge verstandhoudingen zijn goed (met verschil van politieke opvatting) en dat is belangrijk als je samen toch vooruit wil met onze mooie gemeente. Dat gaat ook vast goed komen, maar niet zonder strijd. Ik heb er zin in!

Hans Molenaar – Goor in oude ansichtkaarten

Uitgegeven door de lokale supermarkt, een leuk boekje met vele oude ansichtkaarten zodat ik mijn stad(je) nog eens kan zien zoals het er een eeuw geleden uitzag. Korte teksten als toelichting erbij, niets mis mee, gewoon een mooi boekje, leuk om in de kast te hebben staan.

Citaat: “Links zien we café Hanhard dat ook wel ’’n dikken Hanhard’ genoemd werd. Dit café was één van de bijna dertig gelegenheden waar drank verkocht werd en dat op een bevolking van 3.500 zielen. Het is dan ook niet verwonderlijk dat in maart 1916, in het geheelonthoudershuis Ons Huis, een afdeling van de Nederlandsche Vereniging Tot afschaffing van alcoholische dranken werd opgericht.” (blz.64)


Nummer: 10-022
Titel: Goor in oude ansichtkaarten
Auteur: Hans Molenaar
Taal: Nederlands
Jaar: 2008
# Pagina’s: 64 (4218)
Categorie: Foto
ISBN: nvt

De vakantie is weer voorbij. Vorige week was ik al af-en-toe op school om het komende schooljaar voor te bereiden. Vandaag was de aftrap van het schooljaar 2010-2011. Het was erg fijn alle collega's, kinderen en ouders weer te zien. We begonnen met alle groepen gezamenlijk in de hal. Daarna was het voor mij vooral een dag met talloze regelzaken en met het bezoeken van een begrafenis van de moeder van één van de personeelsleden.

De tent is opgeborgen en mijn uitvalsbasis is weer de Lonnekerspoorlaan in Enschede. Van daaruit ga ik dagelijks op en neer naar Almelo. Vanuit mijn appartementje loop ik weer dagelijks langs de afwisselende en boeiende architectuur die Roombeek rijk is. Met mijn hondje en met poepzakjes uit mijn Franse voorraad.

Dat dagelijkse loopje door de wijk. Dat is één van de vele kleine genoegens die het leven leuk zo leuk maakt.

Enkele weken geleden kwam ik via twitter berichten tegen over postcrossing.com. Na nieuwsgierig te zijn geworden de website van postcrossing.com bekeken en me aangemeld.

De bedoeling van postcrossing.com is een platform bieden aan mensen om kaarten over de hele wereld te kunnen versturen en natuurlijk ook ontvangen. Het gaat dan om echte kaarten, dus niet kaarten zoals van Kaartenhuis.nl of Hallmark.com.

Het werkt vrij eenvoudig, de website van postcrossing.com, nadat je je aangemeld hebt kun je een adres uit de database van postcrossing.com laten halen.

Je krijgt dan een korte beschrijving van de persoon aan wie je het kaartje mag sturen en natuurlijk zijn of haar adres.

In het profiel staat vaak een korte beschrijving over jezelf, of over het soort kaarten dat je wilt ontvangen. Zo kwam ik laatst iemand uit Finland tegen die de HEMA kaarten uit Nederland zo leuk vond!

Het staat trouwens helemaal vrij wat je op de kaart schrijft. Zo kun je alleen "hallo, groetjes Jan" schrijven of over de stad/dorp waar je woont en wat je zoal in het dagelijks leven doet.

Wel is het belangrijk om de code van postcrossing op de kaart te vermelden. Dit is een unieke code die de ontvanger van je kaart op de site moet invoeren.

De ontvanger en jezelf kunnen dan zien hoe lang de kaart onderweg is geweest en hoeveel kilometer (in een rechte straal gemeten) je kaart afgelegd heeft.

Zo heb ik, sinds ik me aangemeld heb, kaarten uit Rusland (Korolev), Finland (Savonlinna), Brazilië (Niterói), Spanje (Madrid) en Italië (Bérgamo) ontvangen.

Zie de kaarten ook op: http://www.postcrossing.com/user/mslaats/gallery

Het leuke aan postcrossing is dat je niet weet naar wie je een kaart gaat sturen totdat je daadwerkelijk het adres krijgt te zien. Dus ook het land is tot dan toe 'geheim'.

Maar nog leuker is dat je elke dag een kaartje kunt verwachten met de post. Dat het kaartje uit België kan komen of helemaal uit Brazilië bijvoorbeeld.

Natuurlijk is het niet gratis, maar zo kom je nog eens in de lokale VVV winkel om kaarten van je stad/dorp te kopen. Voor een kaart binnen Europa betaal je € 0,77 aan postzegels en voor buiten Europa betaal je € 0,95.

Tenslotte, je bent vrij om zoveel of zo weinig kaarten te versturen als je zelf wilt! Je kan dus elke dag kaarten versturen, of maandelijks, jaarlijks één kaart. Natuurlijk krijg je evenredig aantal kaarten terug van mensen over de hele wereld.