Op Joost had ik naar aanleiding van mijn artikel over Laura Dekker een discussie over leerplicht en waarom kinderen eigenlijk uitvallen.
Mijn take on things is dat leerplicht een lapmiddel is; het zorgt ervoor dat er niet gekeken hoeft te worden naar de redenen achter de uitval. Als een kind niet naar school wil en je kunt het verplichten te gaan, hoef je geen moeite te doen om de oorzaak weg te nemen. Kortom, het is lekker makkelijk — maar niemand schiet er uiteindelijk wat mee op.
Nu las ik in het NRC Next een stukje over de terugkeer van het vakonderwijs, eindelijk! Fijn dat er weer aandacht komt voor mensen die een ander talent hebben dan dingen uit hun hoofd leren en voor mensen die gewoon liever niet de hele dag stil op een stoel zitten.
In mijn werk heb ik veel te maken gehad met jongeren die het niet naar hun zin hadden op school, die hun opleiding niet afmaakten of die wel naar school gingen, maar er eigenlijk weinig leerden omdat ze zich er gewoon niet voor inzetten. De meeste van hen hadden er moeite mee om vijf dagen per week stil te zitten en vonden het veel te theoretisch. Het is doodzonde dat jongeren gedwongen worden dingen te leren die ze niet willen – en eerlijkgezegd vaak niet nodig hebben - maar niet leren wat ze willen doen. Ze leren hun sterke kanten niet ontdekken, de talenten die ze wel hebben worden niet ontwikkeld, ze voelen zich ongelukkig en ze raken hun zelfvertrouwen kwijt. Het kost ze veel tijd en hun omgeving veel moeite om die jongeren weer een beetje op het juiste pad te krijgen, terwijl het ook op een manier kan die voor iedereen veel aangenamer is.
Algemene ontwikkeling is mooi, maar wat hebben we liever: een ongelukkige puber die niet vooruit te branden is en voor eeuwig afknapt op onderwijs en dingen die ook leuk zouden kunnen zijn (zoals lezen), of iemand die met plezier leert en later heel mooi vakwerk kan afleveren? Ik weet het wel.