GroenLinks en de Bovag (brancheorganisatie voor mobiliteit – zeg maar voor auto’s) zijn van nature niet echt vrienden. Waar wij willen investeren in openbaar vervoer en fiets, horen we vanuit de Bovag vaak de traditionele auto- en asfaltretoriek. Maar volgens mij is het tijd om, al is het voor even, vrienden te worden. Bovag voert namelijk een prima actie om de belastingvrijstelling op schone en zuinige auto’s te behouden. Een prima belastingmaatregel die nog geen jaar oud is, willen sommige partijen alweer afschaffen. Want het is te succesvol! Dat is nog eens een idiote redenatie. Maar als je de uitspraken van dit VVD-kamerlid leest, dan snap je het ineens. Volgens de VVD is belasting nodig om de schatkist te vullen en verder niets. Wat een ambitieloos gepraat! Volgens mij zijn belastingen er namelijk ook om goed gedrag te stimuleren of slecht gedrag een stukje onaantrekkelijker te maken. Voor even dus vrienden met de Bovag en ik wens de VVD veel succes bij het uitleggen van zo’n vreemd standpunt aan hun kiezers die in een zuinige en schone auto rijden!

View Suus op Cuba in a larger map

We gingen met de auto, opa was ook mee. Die zat bij mij achterin. Toen gingen we naar Schiphol. Heel veel mensen, wat was het daar druk. Opa was weer naar huis, met de auto van papa. We moesten met een vliegtuig. In onze tuin had papa wel eens naar de lucht gewezen, maar ik zag nooit een vliegtuig. Een vogel wel soms. Is een vliegtuig hetzelfde als een vogel?

We stapten in en kregen drie stoelen. Dat was leuk, ik had een eigen stoel. Tussen papa en mama in. Daarna moest ik ineens bij mama op schoot zitten, alleen toen ze me ook nog eens vast zette met een gordel, was ik niet blij. Het vliegtuig ging bewegen en het leek wel of we naar boven gingen.

Heel eventjes heb ik toen geslapen, maar er was veel te veel te ontdekken. Rondlopen door het vliegtuig, wat veel mensen zitten er in zo’n vliegtuig. Ik mocht in de keuken kijken, waar die mevrouwen waren met die mooie pakjes aan. Daar kon je mooi rondjes lopen! En je kon er ook rozijntjes krijgen.

Papa had ineens een kleine televisie bij zich. Kon ik kabouter Plop kijken, die vind ik lief. Sesamstraat, ook leuk. Daarna heb ik heel vaak van voor naar achter gelopen. En weer terug. En nog een keer. Overal even kijken. Ik heb nog met Linsey gespeeld, die had een mooie pop. We gingen samen op een lege stoel klimmen en dan deden we de gordel dicht. En weer open. En weer dicht. En weer open. Heel vaak.

Toen moest ik weer bij mama op schoot. Dat was niet erg, kon ik even lekker tegen haar aanliggen, ik was best wel moe geworden. Op het andere vliegveld was het heel erg warm, maar ook daar kon je mooi rondlopen. Toen papa en mama alle koffers en tassen hadden, was mijn karretje weg. Papa heeft toen met een mevrouw gepraat, maar daar begreep ik niets van. Die mevrouw had toen mijn karretje gevonden

We gingen daarna met de bus naar het hotel. Ik mocht bij mama op schoot. We stopten heel vaak onderweg. Bij een hotel was er muziek. Een mevrouw kwam de bus in en nam me mee, toen hebben we samen gedanst. Papa en mama bleven in de bus zitten, maar dansen is toch veel leuker. 

Het was een lange dag, maar wel mooi. In het hotel had ik een eigen bedje om in te slapen. Het was geloof ik heel erg laat, ik ben ook maar meteen gaan slapen. Papa en mama geloof ik ook.

Eindelijk is het dan zover. Wilders stapt uit het formatieproces. Minder tierend en furieus dan ik vooraf had verwacht, maar wel met de boodschap dat de mislukking van de formatie van een rechts kabinet aan anderen en niet aan hem is te wijten.

Dit is waar Wilders naar mijn stelligste overtuiging al tijden op uit was. Breken met de potentiële coalitiepartijen en vol verontwaardiging beschuldigend wijzen naar anderen. Niemand wil met mij. Ik ben groot en zij zijn klein… Als een omgekeerde Calimero.

Anders kan ik het niet verklaren dat Wilders in de afgelopen weken zo provocerend uit zijn rechtse hoek kwam, terwijl hij zijn gesprekspartners eigenlijk aan zich moest binden. Van “ik zeg wat ik zeg”via “Bleker is een zeurpiet” tot “en voor de duidelijkheid: de PVV moet helemaal niks”. En als hij zich van tijd tot tijd voor het hele Nederlandse volk zo onbehouwen uitspreekt kan ik me goed voorstellen dat hij ook in de beslotenheid van de formatiekamer provoceert dat “de coalitiepartners rood zullen kleuren” (mooi politiek beeld overigens!), zoals Ab Klink deze week in zijn niet altijd even handige brief openbaarde. Misschien niet zo letterlijk, zodat de andere aanwezigen de mogelijkheid zagen zich niet in Klinks woorden te herkennen, maar wel in intentie.

“Wil Wilders zelf wel?”Vorige week vroeg ik dat al af in mijn blog. Volgens mij zocht hij al tijden naar de ideale mogelijkheid om het formatieschip te verlaten. Dit was er een. Misschien niet de allergunstigste, maar wel een goede. Van zijn finest hour, een onverzoenlijke rede in New York vlak na het CDA-congres, zou het toch niet meer komen. Dan nu maar.

Erik de Graaf

In de categorie "dingen die je nooit moet doen..."

Twin Peaks weer eens kijken terwijl er een politieke crisis is en je dus de hele tijd Ron Fresen in beeld ziet. Aaargh!

De gemeente Ede staat voor een zware opgave. Er moet tot 2014 12 miljoen euro worden bezuinigd. Een fors bedrag. Deze bezuinigingen verschijnen als donkere wolken aan de horizon. Maar linksom of rechtsom, het gaat de komende jaren pijn doen in de portemonnees van de inwoners van Ede. Hoe pijnlijk ook, de gemeenteraad zal moeten kiezen.

 

Juist onder moeilijke omstandigheden kan een gemeentebestuur laten zien wat ze waard is. En juist nu valt dit college bij de eerste de beste vuurproef door de mand. Ze doet voorstellen waarbij:

 

o     niet naar de lange termijn wordt gekeken

o     het sociale hart weg wordt gehakt uit de gemeente en

o     geen oog is voor natuur en landschap.

 

Maar omdat er geen helder kader is kunnen de keuzes niet worden uitgelegd. En dan komen vragen boven die eigenlijk niet te beantwoorden zijn zoals:

o     Waarom wel bezuinigen bij het Luntersche Buurtbosch en niet bij de Edese bossen?

o     Waarom wel bezuinigen bij de Oude Hofstede of zorgboerderij De Proosdij en niet bij de schaapskudde

 

Het college schrijft wel dat sportclubs en vrijwilligers als het cement in de samenleving worden gezien en dat minima kunnen rekenen op steun maar in de praktijk is dit toch wel even anders want voorzieningen als

 

o     Witgoedregeling voor minima

o     Computerregeling voor minima

o     Collectief vraagafhankelijk vervoer voor ouderen

o     Welzijn en zorg voorzieningen voor ouderen

o     Schoolzwemmen

 

worden gewoon wegbezuinigd. En dat terwijl een goede minimaregeling veel leed kan opvangen.

 

GroenLinks/PE kan zich totaal niet vinden in de door B&W voorgestelde begroting en maakt andere keuzes om de bezuinigingen het hoofd te bieden. Voor GroenLinks/PE is het sociale aspect en het milieu van immens belang zijn. De eerder genoemde voorzieningen voor jongeren, ouderen en minima willen wij handhaven. Verder zijn de ecologische verbindingszones essentieel om de gevolgen van de klimaatverandering het hoofd te bieden. Hier moet je dus nu aandacht aan geven anders zijn de gevolgen niet meer te overzien. Daarnaast past milieueducatie bij een gemeente die zichzelf graag groen noemt en millenniumgemeente is. Ook dit moet je dus handhaven.

 

Volgens GroenLinks/PE kan worden bezuinigd op:

 

o     Grote projecten als Spoorzone en Veluwse poort,

o     Kenniscampus Zandlaan

o     Akoestiek raadszaal

o     Citymarketing

o     Hoeven (semi) gemeentelijke kantoren niet op A-locatie te staan.

o     Als je meer thuis werkt en flexplekken gebruikt kunnen hele kantoren in de verkoop.

o     Als NS station “Veenendaal - De Klomp” een regio functie en P&R station wordt kan auto parkeren bij Ede - Wageningen worden ontmoedigd door ervoor te laten betalen. Er is genoeg OV naar het station toe.

o     In plaats van de grond voor sociale woningen duurder te maken zoals nu wordt gedaan, maak je de grond voor ‘niet-sociale’ woningen duurder

o     Verkoop/verhuur snippergroen langs huizen. Onderhoud is duur en dit kan net zo goed door de bewoners zelf gedaan worden,

o      Vervang meer verkeerslichten door rotonden: die vragen geen stroom en onderhoud en hoeven niet vervangen te worden. De rotondes kunnen vervolgens worden verhuurd aan bedrijven.

 

Er moet werk worden gemaakt van een cultuuromslag. Inwoners, verenigingen en bedrijven kunnen meer worden betrokken bij de bezuinigingen. Nu is het vaak eenrichtingsverkeer en worden de bezuinigingen opgelegd. Vraag ook wat van inwoners en verenigingen en beloon activiteiten als:

o     het exploiteren van buurtvoorzieningen,

o     het beheer van de omgeving en

o     het onderhoud van het groen en de accommodaties.

 

Inwoners en verenigingen hebben veel expertise in huis die ze graag willen en kunnen inzetten. Mobiliseer die kennis. Daarmee voorkom je verschraling van de buurt.

    

Volgende week komt een nieuwe roman uit van Arthur Japin. Ik lees Japin graag, maar naar Vaslav ben ik extra benieuwd. De roman is gebaseerd op het dramatische leven van de Pools-Russische balltetdanser Vaslav Nijinski (spreek uit: Ni-zjin-ski). Zijn naam is onlosmakelijk verbonden met het Ballet Russes van Serge Diaghilev, de homosexuele minnaar van Nijinski, en het vernieuwende ballet op muziek van Stravinski en Debussy van rond 1910.

In 1919 kwam er al vroeg een einde aan de carrière van Vaslav Nijinski. Op ongeveer 30-jarige leeftijd (er is onduidelijkheid over Nijinski’s geboortedatum) werd schizofrenie bij hem vastgesteld. Tientallen jaren bracht hij door in klinieken tot hij op 8 april 1950 in Londen overleed. Hij werd in Engeland begraven, maar drie jaar later naar Parijs overgebracht, waar hij zijn grootste triomfen had gevierd.

In mei bezochten we Nijinski op de begraafplaats van Montmartre in Parijs, waar hij niet ver van Heinrich Heine en Adolphe Sax en vele andere cultuuriconen ligt begraven. Mijn zoon, danser in de dop, bracht op eigen wijze een eerbetoon.

Erik de Graaf

1 september 1941 was een ingrijpende dag voor joden in Nederland. Op die dag werden joden van zes jaar en ouder verplicht een Davidster of jodenster te dragen. Op dezelfde eerste september 1941 kondigden de Duitsers af dat joodse leerlingen niet langer op niet-joodse scholen werden toegelaten. Joodse kinderen moesten op last van de nazi’s van niet-joodse kinderen gescheiden worden.

In de absentielijsten van de openbare lagere school in Warffum, “ingericht met het oog op de Leerplichtwet”, wordt de maatregel pijnlijk duidelijk in de kolom “tussentijdse in- en afschrijving” (afschrijving is de wrange term in dit geval). De negenjarige Philip Benninga is de eerste die volgens de alfabetische absentielijst werd uitgeschreven. Op de volgende pagina zijn Goltje (12) en Jozef (9) van der Hal aan de beurt, gevolgd door hun nichtje Roza (7).

De joodse leerlingen bleven overigens wel leerplichtig en reisden dagelijks met de trein van Warffum naar Groningen. Daar waren in de Prinsenstraat en aan het Zuiderdiep lagere scholen voor joodse kinderen gesticht. Oudere joodse leerlingen kregen les in de Violenstraat. Lang hebben de joodse leerlingen helaas niet meer op en neer naar Groningen hoeven reizen. Al in 1942 werden alle joodse inwoners van Warffum via Westerbork af vernietigingskampen in het oosten van Europa afgevoerd.

Erik de Graaf

“Le professeur est mort.” Laurent Fignon is op 50-jarige leeftijd overleden. Hij had darmkanker. Vorig jaar maakte hij bekend dat die kanker in een vergevorderd stadium was. Hij voegde er aan toe dat er geen aantoonbaar verband was met eventueel gebruik van verboden middelen. Het gebruik van amfetaminen en cortisonen had Fignon al enkele jaren eerder toegegeven.

Laurent Fignon was een bijzondere wielrenner. Anders dan de anderen. Hij las wel eens een boek en droeg een studentenbrilletje. In het peloton had je dan al snel de bijnaam “le professeur” te pakken. Maar bovenal: Fignon fietste ontzettend mooi en de gele trui paste prachtig bij zijn goudblonde staartje. Die verboden middelen neem ik hem niet in dank af, maar gelukkig kwam hij ermee voor de dag. En niet pas op zijn sterfbed.

Voor mij is “le professeur onlosmakelijk verbonden met de Colombiaanse klimmer Luis Herrera, de 17e etappe in de Tour van 1984 naar Alpe d‘Huez én mijn gestolen groene Gazelle Sport, waaraan ik zo gehecht was. In juli 1984 kwam ik terug in Amsterdam van een paar dagen Terschelling met twee Oost-Duitse vrienden in West-Berlijnse ballingschap. Voor mijn huis in de Rustenburgerstraat hingen twee zware fietskettingen rond een regenpijp, maar mijn fiets was spoorloos verdwenen. Gejat. Verdomme, mijn lievelingsfiets. Stom dat ik hem niet binnen had gezet. Vloekend en tierend stampte ik de drie trappen op naar drie hoog achter, mijn Duitse vrienden stilletjes achter me aan. Op mijn kamer zette ik mijn kleine zwart-wit tv aan om briesend de fantastische ontknoping van de bergetappe naar Alpe d ‘Huez te bekijken.

Herrera won de rit, Fignon kreeg de gele trui. Mijn Berlijnse bezoek verbaasde zich erover dat ik de frustratie over de diefstal van mijn fiets verwerkte met het bekijken van een wielerwedstrijd. De woede zakte snel. We hadden nog een geweldige avond. Laurent Fignon, bedankt! Die fiets was ik natuurlijk voorgoed kwijt. Als iemand nog een tip heeft die leidt tot de oplossing van het misdrijf... Nou ja, laat ook maar.

Erik de Graaf

We kampen op het moment met nogal wat ontevreden stemmers. Mensen die op een partij stemmen, om tegengas te geven. Omdat ze vinden dat de politiek naar ze moet luisteren. Wat ze doen is hetzelfde als boos worden omdat de huisarts niet wekelijks belt om te vragen of je nog wel gezond bent — maar dat verwacht niemand. Als je een probleem hebt, bel je de dokter, en dan luistert ie heus wel. Maar als je niet belt, komt ie ook niet vanzelf met de oplossing voor je kwaal. Logisch toch?

Hetzelfde is het met politiek – als je een probleem hebt, kun je dat op allerlei manieren duidelijk maken. Je kunt lid worden van een politieke partij, op burgerspreekuur komen, langs gaan op een open dag, een brief of e-mailtje schrijven, het informatienummer van de gemeente bellen, politici lastigvallen op Twitter, spreken op een hoorzitting of inspreken in een (deel)raadsvergadering, of je aansluiten bij een van de vele organisaties die actief zijn in je wijk of woonplaats.

Maar de mensen die klagen, doen dat over het algemeen helemaal niet. Nee, die gaan thuis in hun luie stoel achteroverleunend zitten mokken, dat ‘de politiek’ niet luistert. Die kijken nooit op de site van de gemeente wat er speelt en komen niet veel buiten – die stappen voor de deur in hun auto, stappen er ‘s avonds weer uit en zetten dan SBS6 aan, om vervolgens hun mening over de maatschappij te baseren op programma’s als Probleemwijken, De Tokkies en Hart van Nederland.

De politiek maakt maar één fout, en dat is de klagende burger gelijk geven wanneer deze stelt dat de politiek niet luistert. Daarmee houd je het idee in stand dat de burger eist en de politiek een soort uitvoerende instantie is die levert op aanvraag. De politiek zou die burgers juist moeten wijzen op hun eigen verantwoordelijkheden.

Wat nu gebeurt, is de omgekeerde wereld: men stemt op een partij om duidelijk te maken wat men niet wil. Terwijl het voor iedereen helder zou moeten zijn dat je pas krijgt wat je wilt, als je zegt wat je wilt en er iets voor doet. We wonen met zijn allen in Nederland – dat betekent dus dat we er allemaal iets voor moeten doen om er een prettig land van te maken. We kunnen niet allemaal achterover gaan zitten wachten tot een ander alles voor ons regelt (om vervolgens te klagen dat die ander zich te veel met ons leven bemoeit, dat dan ook nog).

De kloof tussen politiek en burger is je reinste flauwekul. Iedere politicus is een mens met een leven en wensen zoals ieder ander. De burger kan prima terecht – de bereikbaarheid van politici is waarschijnlijk zelfs nog nooit zo groot geweest, en iedere burger kan zelf politiek actief worden.

Ontevreden achterover gaan zitten is een keuze, geen aandoening die door iemand anders verholpen dient te worden.

De CDA-achterban is in verwarring over regeringssamenwerking met de PVV. Ook binnen de VVD is discussie, zij het minder en wat rustiger.

Alleen de PVV-achterban houdt zich rustig. PVV-achterban? Leden zijn er niet en de PVV-vertegenwoordigers in de Tweede Kamer en twee gemeenteraden mogen niets zeggen zonder uitdrukkelijke toestemming van leider Wilders. Ze houden liever hun mond, want een ongeoorloofd geluid is niet goed voor de carrière.

Maar wil Geert Wilders zelf echt een minderheidskabinet van VVD en CDA gedogen? Of ziet hij de formatie in zijn hart liever na een lang onderhandelingsproces stranden om weer verongelijkt te kunnen brullen dat hij buitengesloten wordt? Met stijgende koersen van Synovate en De Hond als resultaat.

Met zijn provocaties lijkt hij zijn gesprekspartners van tijd tot tijd een breuk op een presenteerblaadje aan te reiken. Eerst met het plan om op 11 september een toespraak tegen de bouw van een islamitisch centrum in New York te houden en gisteren door CDA-voorzitter Bleker af te schilderen als “een zeurpiet, die aan vakantie toe is”. Het lijkt me geen poging om een twijfelend CDA over de streep te trekken.

Erik de Graaf

Mijn moeder vroeg ooit aan mij: "Jongen, heb ik t een beetje goed gedaan?" Zij wilde weten of haar opvoeding een beetje gelukt was. En ach, ik ben redelijk terecht gekomen. Ik viel af-en-toe een gat in mijn knie of haalde mijn been open aan het prikkeldraad. Haalde kattekwaad uit, maar was ook behulpzaam. Groot word je nu eenmaal met vallen en opstaan.

De Volkskrant schreef vandaag over "opvoedstress". In het blad J/M staat een onderzoek over opvoeding. ouders vinden dat vermoeiend en stressvol. Het hyperouderschap rukt op; ouders die hun kind voor alles willen behoeden. Stiekem denk ik, dat ouders hun kinderen niet meer wapenen tegen teleurstellingen en dat ze zelf tegenslag ook lastig te hanteren vinden.

"Kinderen hebben het recht een gat in hun knie te vallen" vind ik. Om dat mogelijk te maken, is het zaak kinderen ruimte te geven en hen te leren zelf dingen op te lossen. Dat lukt beter als we de speelomgeving wat minder voorstructureren. De ouders van nu zijn zelf van de wipkip-generatie. Dat is niet een echt uitdagend speeltoestel. Een roestige auto, een terreintje met wat struiken en klimbomen. Dat nodigt al meer uit. Maar ja.... dat is niet fraai in de ruimtelijke plannen in buurten en wijken.  

Er is een hele "opvoedindustrie" en de hulpmiddelen en beschermingsmiddelen zijn bijna niet aan te slepen. Bovendien wordt op iedere tegenslag een "etiketje" geplakt. Een kind dat wat achter blijft bij de hooggespannen verwachtingen heeft dyslextie, adhd, dyslectie of een lichte of zware variant van een stoornis uit het autistisch spectrum. Want voor iedere afwijking van de norm (uit het groeiboekje of de cito-scores) moet een een te accepteren verklaring gevonden worden.

Volgens mij neemt de opvoedstress af als kinderen gewoon ruimte krijgen. Ruimte voor per ongeluk een bal door de ruit. Ruimte om te spelen en te ravotten. De "kunst van het loslaten" dus. Wat daarvoor nodig is, is een speelomgeving die uitdaagt. En het waarderen en stimuleren van ideetjes die kinderen in zo'n omgeving verzinnen.

Volgens nieuwe onderzoeken verlaten in de Verenigde Staten steeds meer leerlingen hun school zonder diploma. President Obama heeft plannen om het onderwijs drastisch te hervormen. Zou het echt nodig zijn?

Erik de Graaf

Ik wou even tweede oude's PC's uit het bouwjaar 1850 inleveren voor recycling. Die PC's stonden al tijden op de zolder onder het mom van 'misschien heb ik er nog wat aan'.

Om kwart over negen op zaterdagochtend kon ik aansluiten in een file voor de milieustraat van de gemeente Dronten. Ruim 25 milieubewuste Drontenaren stonden al voor me in de rij. De file van wachtenden liep door tot in de volgende straat.

Soms  plagieer ik maar al te graag. Zo zet ik onderstaand bericht maar met liefde op mijn weblogje. Gewoon, omdat ik het altijd al geweten heb en omdat het prima past in hoe GroenLinksers denken over kinderen en school.

Uit onderzoek van James Roemmich van de University of Buffalo (New York) blijkt dat naar school lopen de stress vermindert die kinderen gedurende de dag ervaren, zo meldt dagblad De Telegraaf. Daarnaast heeft een wandeling van anderhalve kilometer en langer een positieve uitwerking op hartslag en bloeddruk.

De verschillen tussen lopen en naar school gebracht worden, zijn aanzienlijk. Zo was tijdens een overhoring de bloeddruk bij kinderen die met de auto naar school gebracht waren drie keer zo hoog dan bij kinderen die naar school waren komen lopen. Het stressniveau van de passieve, met de auto vervoerde kinderen, was twee keer hoger dan bij de actieve kinderen.

‘Processen van hart- en vaatziekten beginnen al in de kindertijd, dus als we een manier kunnen vinden om dat te stoppen of vertragen zou dat een belangrijk gezondheidsvoordeel opleveren. Het verminderen van stress kan daaraan bijdragen’, aldus Roemmich.

De resultaten van zijn onderzoek zijn gepubliceerd in Medicine & Science in Sports & Exercise. Het is het eerste onderzoek dat aantoont dat gematigde inspanning de reactiviteit van het hart en de bloedsomloop vermindert tijdens latere stressvolle activiteiten.