Een half jaar eerder

Marga rende naar boven, naar boven, alsmaar naar boven. Bij iedere stap gleed ze weer half naar beneden door het losse zand onder haar voeten. Ze wist nog niet waar ze uit zou komen. Ze wist niet wat er bovenop de heuvel was.
Daar trof ze uitzicht. Het land kende ze niet. Overal was zand en her en der was het begroeid met stugge kluiten helmgras. De zon is waterig. In de verte zag ze het water van de zee.
Op de beklommen heuvel stonden grauwe betonnen flats. Kaal beton, rechttoe rechtaan, vierkante raampjes, troosteloos, misogeloos. Restanten van een regime van weleer in dit haar onbekende land. Maar het regime was al lang vervallen, het beleid faalde, de bedrijfsbazen van groot, groter, grootst-bedrijven hadden elkaar het faillissement in gehakt en dat kon niet langer gemaskeerd worden. De flats droegen slechts een masker van soberheid, restanten van hoe het volk had moeten leven, met barsten erin. Ze waren volgestouwd met propaganda van mediamagnaten, maar waren in opstand gekomen.
Onderin één van de flats was een sprankelend boekwinkeltje, in een andere een muziekzaak, en in weer een andere een goedkope supermarkt. De hoofdingangen naar de trappenhuizen van de flats misten hun deuren, maar niemand was bang voor inbraak of bang voor elkaar. Marga ging naar binnen, liep de trappen op, omhoog, omhoog. De muren stonden vol graffiti en werden nog voller gemaakt. Achter halfopen deuren hoorde ze bandjes repeteren, hoorde ze mensen lachend praten, discussiëren. Niemand stal van elkaar. Niemand was hebzuchtig, niemand was erop uit om praatjes te maken en een ego te vervullen met lege onzin ten koste van een ander.
En iedereen mocht zijn gang gaan, liet elkaar zijn gang gaan. Iedereen uitte zich in eigen talenten en elk ander respecteerde dat. Niet langer was het hier in de mores stilaan verboden om het hoofd boven het maaiveld uit te steken. Het maaiveld bestond niet meer. Weg was het groepsnormfundamentalisme, niemand liep nog achter het achterste van een ander aan, verblind door instincten en groepsnormen. Individueel talent ging hier boven intomen om een groep te dienen en boven geld. Talen werd erkend.
De natuurkrachten werden eveneens erkend. Hier waren geen protocollen die bepaalden waar de kustlijn was vastgepind en waar deze moest blijven. De natuur was niet langer statisch. Duinen mochten weer verstuiven, bossen mochten weer groeien, vulkanen mochten weer uitbarsten. De evolutie was er niet voltooid, maar dynamisch voor zowel aarde als alle aardse wezens.
Er waren geen protocollen die de mens als superieur stelden, die de mens generaliseerde, of die een ideaalbeeld van de mens poneerde. Er waren geen schoonheidsidealen, er werd niet gespuugd op hen die niet aan enig ideaal voldeed. Het ging hier om inhoud, en niet om uiterlijk vertoon en lege praatjes.
Marga kende dit land niet, maar realiseerde zich wel dat de menselijke maat hier was teruggekeerd. En ze realiseerde zich, dat het in volle glorie mogen bloeien van individueel talent en het respect daarvoor waren teruggekeerd. En ze realiseerde zich ten slotte, dat men weer een deel van de natuur was, waar men oorspronkelijk vandaan was gekomen.

Abrupt kwam Marga terug in de realiteit. Ze keek omhoog, naar de douchekop. Langs de randen raakte die een klein beetje in verval. Er was een dof laagje roest op de randen gekomen, en de tegels daaromheen hadden een paar donkere schimmelplekken.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Het energieprobleem is urgenter dan men denkt.
Over 15 jaar zal de Nederlandse aardgasproduktie niet meer voldoende zijn om aan de binnenlandse vraag te kunnen voldoen. En er is nog geen enkele garantie dat er dan voldoende aardgas geïmporteerd kan worden uit Noorwegen, Rusland of Iran.

Vandaar dat Nederlandse energieproducenten massaal inzetten op steenkool als primaire brandstof voor de periode 2020 – 2050. Is dat voldoende doordacht?
Ik ben bang van niet.

Het Chinese steenkoolgebruik groeit explosief. Ook de rest van de wereld gebruikt steeds meer steenkool, omdat de prijs van aardolie in 5 jaar tijd verdrievoudigde (van $25 per vat naar $75).
In onderstaande grafiek is de hoeveelheid energie, die de wereld jaarlijks uit steenkool haalt, uitgezet.

Volgens het rekenmodel van Hubbert (de vader van de peak-theorie) verwachten Patzek & Croft dat de steenkoolproduktiepiek valt in 2011.
Dat is nog vroeger dan de Energy Watch Group in 2007 becijferde dat de maximale steenkoolproduktie tussen 2020 en 2025 zou vallen. (lees het hele rapport (PDF))

Al eerder berekende Joe Romm dat de steenkoolreserves van de VS voor de komende 10 of 20 jaar toereikend zijn. De VS hebben dan hun energierijke steenkool opgebruikt en zijn aangewezen op steenkoollagen van lagere kwaliteit in Wyoming.

In een vervolgartikel stelt Joe Romm dat het hele Carbon Capture and Storage (CCS) onzinnig wordt als steenkool zo snel schaars zal worden.

Het is allemaal zeer zorgwekkend nieuws.
Tegen de tijd dat de Nederlandse kolencentrales klaar zijn, zal de wereldproduktie al gaan afnemen. Geluk bij een ongeluk: er is onvoldoende steenkool op de aarde om de hoeveelheid CO2, die het IPCC in haar modellen gebruikt, uit te stoten.
En om in die situatie nog eens extra veel steenkool (energie) verbruiken om de CO2 op te vangen en in de grond op te slaan (CCS) is een slecht idee.

De Grenzen aan de Groei (voorspeld in 1972) zijn reëel. En ze zijn 38 jaar dichterbij gekomen.

De piloot trok aan de stuurknuppel en liet het vliegtuig klimmen. Binnen een minuut verdween het in de wolken. Na 5 minuten had het toestel de Nederlandse kust achter zich gelaten en vloog het boven zee, op weg naar New York.
De piloot hield het standaardpraatje voor de passagiers: ‘This is your captain speaking…. our journey will take …’
De meningsuiter hoorde het niet: hij zat al naar een film te kijken op het schermpje in de rugleuning van de stoel voor hem. Halverwege de film viel hij in slaap.

De meningsuiter werd wakker door de druk op zijn oren. Het vliegtuig was al aan het dalen. Hij keek naar buiten en zag de zee vlak onder het vliegtuig.
‘Let’s roll’, klonk het achter de meningsuiter. Twee sterke mannen sleurden hem uit zijn stoel, door het gangpad. Twee andere mannen maakten voorzichtig de deur aan de voorkant van het vliegtuig open. Een enorm geraas vulde de ruimte.
Een van de mannen zette zijn rechtervoet in de rug van de meningsuiter en trapte hem door de open deur het vliegtuig uit. Vlug sloten de mannen de deur en de rust keerde terug.
Een kwartier later landde het vliegtuig in een stad, waar de mensen graag opgelucht ademhalen, zoals eigenlijk alle mensen op aarde graag opgelucht ademhalen.

Citizen Erased

[Update 13/8/2010 15:30] Anne Mulder heeft volgens de Telegraaf slechts namens zichzelf gesproken. Gelukkig maar, maar voor de beeldvorming van de Nederlander helpt het niet als er mollen in de VVD Tweede Kamerfractie zitten.

Door deze post en die van een paar weken geleden kom ik misschien nogal anti-VVD over. Dat valt wel mee hoor, althans daar is het mij zeker niet om te doen. Ik verbaas mij voornamelijk over de opportunistische invulling van hun liberale beginselen en standpunten. Dat levert op z’n beurt wel weer aardig blogmateriaal op.

OK wat is er nu weer aan de hand? De VVD pleit via kamerlid Anne Mulder voor de afschaffing van belastingvoordeel op duurzamere auto’s. De heer Mulder stelt: ‘Belastingen hef je primair om inkomsten te genereren, niet om gedrag te veranderen. Want bij dat laatste krijg je een gat in de begroting als iedereen de gewenste verandering maakt.’.

Ik krijg er een vliegtax deja vu van a la CDAer Camiel “help ons beleid werkt! laten we er onmiddellijk mee stoppen” Eurlings. Ahfijn het interessante zit ‘m natuurlijk in het standpunt dat belastingen niet bedoeld zijn om gedrag te veranderen maar om inkomsten te genereren. De heer Mulder heeft de zin slim geformuleerd want er valt natuurlijk weinig tegen in te brengen. Betalen is bijna per definitie niet leuk, maar de staat blieft geld om de luxe van een wegennet, politie, onderwijs en meer te financieren. Om aan dat geld te komen hef je belastingen. Daar hebben we het voor nodig. Klopt. Klaar. Punt.

Ho maar wacht eens even. Dat we zonder water om te drinken niet kunnen leven wil niet zeggen dat we er niet in kunnen zwemmen. Door ongewenst gedrag te belasten door belastingdifferentiatie [de vervuiler betaalt] genereer je inkomsten en stimuleer je goed gedrag. Nederland heeft met deze differentiatie niet meer inkomsten nodig om de begroting rond te krijgen. Er zal gemiddeld evenveel aan belastingen moeten worden betaald, daarvan zal alleen iets minder afkomstig zijn van de wegenbelastingen. Tenminste, wanneer we de belastingen voor vervuilende auto’s niet willen verhogen, iets wat ik me uit draagvlakoverwegingen goed kan voorstellen. Het nemen van verantwoordelijkheden voor onze leefomgeving wordt zo beloond. Niemand vervuilt alleen zijn eigen planeet. “We all benefit“.

De VVD heeft als fervent tegenstander van kilometerheffing eerder aangegeven wegenbelasting niet te willen koppelen aan het daadwerkelijke gebruik van het wegennet. Door alles te houden zoals het is wil de VVD slechts autobezit belasten. Dat is in lijn met dit wegenbelastingen standpunt: belastingen niet koppelen aan gebruik, verbruik en verantwoordelijkheid.

Wat ik me vooral afvraag is hoe de VVD, die zich eerder (satirisch?) GroenRechts noemde, zich dan voorstelt hoe overlast [zoals milieuvervuiling] zonder verboden te bestrijden/beperken. Een “vrije markt liberaal” weet dat mensen gevoelig zijn voor kostprijsargumenten.

Mijn vraag aan de VVD is daarom de volgende: blijven we langzaam de aarde plunderen, consumeren als een horde sprinkhanen, of ziet de VVD andere middelen om goed gedrag te stimuleren? Want jouw verspilling is mijn verspilling en die van toekomstige generaties.

Vandalen moeten betalen en daarom ook de vervuiler.

zie ook:

• http://www.fd.nl/artikel/18716475/succes-bedreigt-belastingvrije-groene-auto
• http://www.ad.nl/ad/nl/2504/Verkiezingen/article/detail/504710/2010/08/13/VVD-wil-belastingvoordeel-groene-auto-s-afschaffen.dhtml
• http://www.joop.nl/groen/detail/artikel/vvd_stop_belastingvoordeel_prius_rijder/

Een half jaar eerder

Wat had Marga graag gelopen over de zachte mosbedjes van de bosvloer, waarover te vroeg gevallen bladeren en half vergane takjes zich hadden gevleid.
In plaats daarvan zat ze in een houding die haar forceerde om vooruit te kijken. Haar handen waren naar achteren om een boom heen gebonden. Het bladerdak boven haar verried niets van bevrijding of vergeving. Vergeving van het zijn van een persoon. Ze kon niet zomaar vervallen tot de elementen waaruit de aarde was opgebouwd. In stilzwijgen zou ze eerst nog leven.
Ze besefte zich dat ze nooit tussen de schaapachtigen had moeten gaan staan. Als een ander wezen was ze. Ze dreef hen uiteen, bracht grote verwarring, veroorzaakt door die kleine ordeverstoring, door er alleen maar te zijn in haar verschijning, en niets meer.
Gehuld in doorweekte kleding keek Marga omhoog. Het miezerde en er steeg een damp op van de bosvloer. Insecten zochten aldaar naar elk spoor van verrotting en verval. Het daglicht werd gedempt, de bomen stonden vrij dicht op elkaar.
In de verte zag Marga schimmen. Ze voerden rituelen uit die ze niet kon plaatsen. Het was een gesloten groep. Marga was geen van hen. Ze kon hun stemmen net aan horen, verstond flarden Latijn. De groep achtte al hun handelingen rechtvaardig. Iustitia omni auro carior. Gerechtigheid is meer waard dan al het goud.
Hier spendeerde ze minuten, uren, ze wist niet hoe lang nog. Niemand keek nog naar haar, maar ze wisten waar Marga was. Ze was vindbaar, te verwerpelijk om gevonden te worden. Haar gewrichten deden pijn, alles was vochtig. Haar lichaam was een huls waarin ze leed en waarin haar geschiedenis was opgesloten. Het bos gaf haar toekomst niet prijs.

Marga schrok op, lag in foetushouding. Het gekletter van ontbijt dat door de dames met schort over hun grote boezems werd klaargezet kwam door alle muren heen.
Versuft kwam ze overeind en kleedde zich aan. De kamer rook bedompt en schimmelig. Eén raam sloot niet goed. Dik ingepakt had ze in haar slaapzak op het door vochtkringen bevlekte matras gelegen. Alles voelde vochtig en klam aan. De geur was overal in getrokken.
Het ontbijt was karig. Het bestond uit niets meer dan oude cornflakes, slappe thee, taai brood en een piepklein pakje extreem gezoete vruchtenyoghurt zonder ook maar enig stukje van het oorspronkelijke fruit dat aangegeven was op de verpakking. Er was niet veel tijd, en met nog een half broodje in de hand haastte Marga zich met de anderen naar het busje dat hen stipt om negen uur kwam oppikken om naar het onderzoekscentrum te rijden.

De route was hobbelig. Het vliegveld had een stuk van de lagune opgegeten, maar buiten het hek waren de wegen onverhard. De bus hoste door hobbels en kuilen. Het had in de nacht geregend, dus het water spatte omhoog wanneer de bus door een kuil reed. Stephan, Fabian, Marie, Maud, Ina en Rosa deden het verzin zo veel mogelijk bizarre woorden-spel achterin de bus, of zongen dwaze liedjes in koor. Judie en Tom zaten naast elkaar aan de kant waar de bankjes in paren stonden, vlak voor het zingende groepje. Ze keken af en toe hooghartig achterom. Ze voelden zich te goed voor dergelijke spelletjes. Marga zat aan de andere kant van het gangpad, waar enkele zitjes achter elkaar waren, en vond het druk in de bus. De rest zat meer naar voren, en was onverschillig aan het suffen. De docenten en begeleiders zaten helemaal voorin.

Het water duwde aan alle kanten tegen de ietwat te grote waadbroek die Marga droeg. Ze was met emmers een eind de stroom ingelopen, die nabij het onderzoekscentrum lag. Het was een van de hoofdstromen van de lagune. Het kalmeerde haar. Ze snoof en rook een zilte lucht, vermengd met een zweem van zeevruchten. Op het droge had ze onhandig rondgewaggeld in het pak, maar in het water kon ze er aanzienlijk beter mee uit de voeten. Het bleef de hele dag miezeren en de lucht leek met het koele water te versmelten. Het waaide windkracht zeven. Marga was blij dat haar waadbroek geen gaatjes had, zoals dat bij sommige anderen wel het geval was.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.