Aan een dood paard trekken. Kent u die uitdrukking? Daar moest ik eind vorige week aan denken. Er zat geen beweging meer in de Nederlandse kabinetsformatie. Afgelopen vrijdag lijkt nu echter alweer zo lang geleden. PVV zegde toen het vertrouwen in het CDA op en liet de VVD in verbijstering achter. Exit rechts kabinet. Dachten we. Maar nu dwarsligger Ab Klink de CDA-fractie en de Tweede Kamer verlaten heeft, ziet de wereld er weer anders uit. Geert Wilders schudde zijn wantrouwen als een eenvoudig en dun zomerjasje af en verruilde deze voor de warme, dikke deken van vertrouwen. In tegenstelling tot dat andere paardenspreekwoord, ging deze keer het vertrouwen te voet en kwam het terug te paard. En ook Maxime Verhagen weet: een gegeven paard mag je niet in de bek kijken.

Staatkundige hervormingen ontstaan meestal in een tijd van crisis. Zo werd de Tweede Kamer machtiger dankzij de politieke onrust en revoluties in Europa rond 1848: uit angst voor het verlies van zijn kroon werd Willem II naar eigen zeggen in één nacht van conservatief tot liberaal. Het lijkt erop dat Nederland door het versplinterde spectrum wederom in een constitutionele crisis terecht is gekomen die staatkundige veranderingen teweeg kan brengen. Zou deze crisis ertoe kunnen leiden dat onze Koningin zich verloren gewaande bevoegdheden wederom toe-eigent?

lees verder

Afgelopen maandag ben ik begonnen aan de master Limnology & Oceanography, en wel aan het voor iedereen verplichte introductievak, dat tot nu toe interessant is. Er zijn elf studenten begonnen in totaal, met slechts twee mannen. Maar mijn eerste indruk is, zeker na het boottripje met zijn allen vandaag op de Amsterdamse grachten, dat het niet van die meisjes-meisjes zijn die soms van die tuttige kattenkoppen kunnen zijn. Dus ik denk dat het wel gezellig zal gaan worden. Ik ben het jongste spruitje aldaar, de meeste studenten zijn rond de 23, maar het maakt geen verschil. Ik voel me niet specifiek jonger, het ligt ook aan de levensfase die nu hetzelfde is, en daar gaat het meer om. Ze hebben allerlei verschillende achtergronden. Ik heb mijn bachelor Aardwetenschappen afgesloten en ben hier de enige met die achtergrond. Er is ook een meisje dat eerst Technische Natuurkunde heeft gedaan. En de rest heeft iets in de richting van de Biologie of Milieuwetenschappen gedaan, op verschillende universiteiten en hogescholen.
De sfeer is anders dan bij mijn bachelor Aardwetenschappen. Dat komt denk ik niet alleen doordat het voor mij een geheel nieuw gezelschap is waarin ik me begeef. Ik merkte al eerder, bij vakken die ik gemeenschappelijk met de biologen volgde, dat de sfeer anders is. Misschien gedij ik hier beter, het lijkt zich wat meer open te stellen voor iedere persoonlijkheid. Dus wees jij gewoon maar lekker jezelf en zoek maar je eigen stages en thesisonderwerp. Nu eerst nog een tijd vakken volgen met iedereen, tot de kerstvakantie. Dan hopelijk een begin maken met de eerste stage, die voor een aantal weken onderbroken wordt door het leren duiken en het onderzoeksvak aan koralen bij Curaçao.
Dus vul het voor een groot maar lekker zelf in en doe wat interessant en leuk is. Want het gaat om mijn toekomst.

Vanavond heb ik de website van DWARS Maastricht grotendeels offline gebracht. Zelf ben ik deze zomer 28 geworden en dus te oud om lid te kunnen zijn van DWARS. Gebrek aan nieuwe leden die het stokje over hebben genomen leidt ertoe dat er geen actieve groep DWARSers meer is in Maastricht. Dat is jammer, maar aan alles komt een eind. Net zoals er in de toekomst vast wel weer een nieuwe groep zal komen. Dit hoofdstuk van DWARS Maastricht is uit, maar het boek vast nog niet dicht.

lees verder

Sommige relaties zijn eigenlijk te mooi om te beschrijven. Zo vroeg ik me af of er een relatie was tussen de grootte van smaldeel van eeb partij in het kabinet en in de Tweede Kamer. Intuitief zou je zeggen dat een partij die meer zetels heeft ook meer ministerposten mag eisen, maar is dat direct evenredig aan de vertegenwoordiging in de Tweede Kamer of zou er meer aan de hand zijn?

De relatie is te zien in het figuur hierboven. Ik heb weinig relaties gezien die zo prachtig lineair zijn: het lijkt er op dat het percentage ministers dat een partij heeft van alle ministers met een partijband direct evenredig is aan het percentage kamerleden dat een partij heeft van alle coalitiepartijen. Dit betreft alle kabinetten tussen 1918 en 2006. De relatie is krachtig, positief, significant en verklaart ruim 89% van alle variantie. In de sociale wetenschappen geldt zo'n sterke relatie als verdacht.

De kleuren staan voor de verschillende partijen (zwart voor RKSP/KVP/CDA, rood voor SDAP/PvdA, groen voor ARP, grijs voor CHU, roze voor VDB/D66, blauw voor LSP/VVD en lichtblauw voor alle kleintjes). Dat laat zien dat er geen partijen zijn die sterk afwijken van dit patroon. 

We kunnen dus vrij precies kunnen voorspellen welk percentage van de ministersposten een partij kan krijgen. In Paars+ zouden de partijen 38,7% (VVD), 37,4% (PvdA) en 2 maal 11,6% van de ministers leveren (D66 en GL). [Telt op naar 99,3%]. In een Roti+ coalitie zouden partijen 41,3% (VVD), 26,2% (CDA) en 2 maal 12,4% (D66 en GroenLinks) en 5,5% (CU) van de ministers leveren. [Telt op naar 97,8%]. Als we de voorspelling uit zouden mogen extrapoleren naar het PVC-variant zou de VVD 62,2% en het CDA 39,7% van de ministers krijgen [Telt op naar 101,9%].

Dat er een bijna perfect lineaire correlatie is tussen de grootte van het smaldeel ministers en kamerleden, duidt er op dat kleinere partijen niet structureel oververtegenwoordigd worden: dat is meer ministers krijgen dan dat ze "recht" op hebben. Of dat er natuurlijke grens zit aan hoeveel ministers een grote partij krijgt. Het lijkt perfect evenredig. Mooi, maar ook een beetje saai.

Wat ben jij een rund, zeg! Je hebt op Wilders gestemd – zo, jij wordt belazerd, man. En je mag er niet eens bijstaan!
Ik zal het je uitleggen, stomkop, in woorden van niet meer dan drie lettergrepen. Let op mijn woorden: al die dingen waarom jij op Wilders rekent, daar komt niks van terecht. Of meneer nou in de regering komt of als stuurman aan de wal blijft blèren, hij krijgt niks voor elkaar van wat jij had gewild.

Jij wilt dat je eigen risico voor je ziektekosten niet omhoog gaat, hè? Komt niks van in. D’r moet namelijk bezuinigd worden, snap je. En als je bij de vvd of het cda zit, dan doe je dat door de lasten voor de kleine man gewoon te verzwaren. Niks bezuinigen: meer binnenhalen. En jij mag het ophoesten. En denk je nou dat Wilders dat kan tegenhouden? Het is met zijn tweeën tegen één. En meneer is allang blij dat hij met de grote jongens mag meedoen. Ach, als je met zijn drieën samenwerkt is het een kwestie van geven en nemen hè? Herken je die smoes? Typisch zo’n politicus die moet verhullen dat hij je in de steek heeft gelaten.

Punt twee. Jij wilt niet dat je baas het makkelijker krijgt om jou te ontslaan. Nou, vergeet het maar! Je had net zo goed op de sp kunnen stemmen – evenveel kans dat het lukt om het ontslagrecht te houden zoals het is. Eindelijk zien vvd en cda hun kans schoon om het ontslagrecht te ‘versoepelen’, zoals ze dat zo mooi noemen. Ze bedoelen: verkwanselen. Je houdt gewoon geen recht meer over en je baas krijgt alle recht om je, een twee drie hup, te ontslaan wanneer hij je kwijt wil. Goed voor de economie! Vindt Wilders eigenlijk wel een goed argument van vvd en cda. En als-ie dat nou slikt, mag hij fijn meepraten in of met de regering. Daar moet je wat voor over hebben, hè? Snap je? En dan ben jij gewoon de lul, zoals altijd. Maar nou heb je het zelf gedaan.

Kun je er nog eentje aan? Komt-ie. Pas op, wordt een linkse directe hoor.
Jij wilt op je 65ste gegarandeerd met pensioen. Lou loene. Willen vvd en cda gewoon niet hebben. En zij zijn met zijn tweeën. Weet je nog, die aow vanaf 65, dat was Wilders’ “enige breekpunt bij de formatie van een kabinet.” Nou, zie je al in dat die man gewoon net zo’n politicus is als al die anderen? Voor de verkiezingen mooie praatjes. En als ze eenmaal het pluche ruiken, dan draaikonten ze net zo lang tot ze erop zitten. En jij domme kiezer, jij hebt net als bij al die andere Haagse types gewoon het nakijken!

O, je bent al tevreden als er geen hoofddoekjes meer op straat lopen. Nou, ik help het je hopen, man. Want als het erop aankomt, dan zijn die lui van de vvd en het cda ineens vreselijk correct. Islamieten dat zijn gelovigen en kom je aan gelovigen, dan kom je aan het cda. Die hoofddoekjes, die horen nou een keer bij hun godsdienst, en dat is heilig voor het cda. Snap je. Dat moet je respecteren. En bij de vvd zijn ze liberaal. Dat betekent dat iedereen zijn gang moet kunnen gaan. Ook als je graag met een hoofddoekje rondloopt. Moeten ze toch gewoon zelf weten? Jij mag lekker in je afgezakte spijkerbroek reclame lopen maken voor je merk onderbroek, zij mogen met zo’n vod om de kop drie meter achter hun man aan sjouwen. Tja, tegen zoveel logica had meneer niks in te brengen. Ik kan effe niet zo snel bedenken hoe hij zich daar uit zwetst, maar dat gaat-ie vast proberen. Let op mijn woorden, sukkel.

Ja, sukkel zeg ik, want jij dacht in het stemhokje dat die schreeuwlelijk wel zou doen wat hij beloofde. Nou zie je wat een blunder je hebt gemaakt. Je bent er met open ogen ingetrapt. Die fractievoorzitter van de pvv is gewoon een politicus, een echte doortrapte, mediageile, zakkenvullende politicus, die lekker meer dan een ton verdient als Kamerlid en jou achter je rug om uitlacht: jij hebt niks en hij heeft het allemaal mooi voor elkaar.

Uitgedaagd door Bas Heijne, Wie populisme niet snapt, verliest het debat; in NRC, Opinie, 6 september 2010:
“… net als de taal van het populisme, van de dagelijkse praktijk uitgaan, dingen bij de naam durven noemen, speels en uitdagend, zuigend en aanvallend zijn. Minder beginselen, graag, en wat meer passie.”

Ik luister graag naar Philosophy Bites, een heel interessante podcast met interview met zeer prominente filosofen over allerlei filosofische onderwerpen. Vaak bieden de interviews interessante inzichten, mooie samenvattingen of heldere betogen.

Maar soms gaat het ook mis, dan zit er een filosoof die gewoon onzin beweert. Een geval daarvan is dit interview met Jeff McMahan, over het eten van vlees. McMahan en ik zijn het over een aantal dingen eens, zoals dat het eten van vlees moreel niet te rechtvaardigen is, maar daar houdt het ook wel zo'n beetje op.

McMahan is, alhoewel hij dat aan het einde van het interview ontkent, een echte utilist. Zijn redenering is gebaseerd op een afweging tussen geluk en leed van dieren en mensen: hoe groot is het geluk dat mensen krijgen van het eten van dieren? En welk leed van dieren staat daar tegenover? En hoeveel geluk hebben we voorkomen door die dieren om te brengen? In preciezere termen als het extra geluk dat wij krijgen van het eten van het dier (in plaats van het eten van een vleesvervanger) groter is dan het leed van het dier omdat het geslacht werd plus het niet gerealiseerde potentiele geluk van het dier als het zou door leven, dan mogen we het dier eten.

Deze redenering is denk ik, in grote mate, pervers. Dieren in de bio-industrie zijn verschrikkelijk ongelukkig. Als we ze dood maken dan betekent dat het voorkomen van toekomstig leed. Iedereen die zou beweren dat alhoewel die dieren lijden dit beter is dan dood zijn, moeten echt op passen: maximalisatie van geluk zou dan betekenen dat het juist zou zijn om heel veel dieren in de bio-industrie te maken: met minimale kosten extra geluk. Als we, zoals McMahan verdedigt (geheel tegen zijn theorie in overigens), vrij levende vissen dood zouden mogen maken om dat op te eten dan voorkomen we juist toekomstig geluk: deze dieren zijn juist heel gelukkig. In die zin zou een utilist er voor moeten kiezen om bio-industrie vlees te eten boven vlees uit de biologische landbouw of de jacht: het potentiele geluk dat voorkomen wordt is veel kleiner.

McMahan maakt een onderscheid tussen verschillende dieren en de mate waarin zij "moreel relevant" zijn, dat is opgegeten mogen worden. Mensen zijn moreel relevanter dan zoogdieren, die weer relevanter zijn dan vissen en garnalen. De morele relevantie van wezens is volgens McMahan gebaseerd op hun vermogen om gelukkig te zijn, waardevolle ervaring te hebben en te kunnen lijden. Hiermee komt McMahan bij een typisch probleem van het utilisme. We weten niet of iemand anders gelukkig(er) is: we kunnen niet in zijn of haar hoofd kijken. Geluksniveau's zijn "incommensurabel": niet te vergelijken tussen mensen en al zeker niet tussen verschillende dierensoorten door. Alles wat hij hier doet is speculatie, over wat er bij mensen en dieren intern gebeurd.

Wat ik daarnaast mis van een complete utilitische overweging, maar dat kan McMahan met zijn ambigue utilisme misschien niet aangerekend worden, is een argument vanuit de ecologische gevolgen van de veeteelt en de visserij: overbevissing, de kap van bos voor landbouwgrond, de voedselcrisis. Allemaal het gevolg van de (over)consumptie van vlees. Op de lange termijn is het eten van vlees gewoon niet vol te houden. We putten de planeet uit, en brengen zo mensen en dieren in gevaar. Denk maar eens na over het potentiele geluk van mensen en dieren dat op die manier geschaad wordt door vleesconsumptie.

Zondag 5 september vierde de Natuur en Milieugroep Vught haar 20-jarig jubileum in De Gereghthof. Op het programma stond onder andere een interessante lezing van redacteur van het Brabants Dagblad Ron Lodewijks. Alle reden om te gaan luisteren en natuurlijk na afloop het glas te heffen.

In een goedgevulde achterzaal van De Gereghthof waren vooral leden van de Natuur en Milieugroep Vught verzameld om het jubileum te vieren. Nadat de groep ooit was opgericht om de weg door De Gement tegen te houden heeft de stichting zich naast actiegroep ontwikkeld tot beleidsgroep en uitvoerder van door de gemeente gesteunde initiatieven. Zo heeft de gemeente afgelopen bestuursperiode in samenwerking met de Natuur en Milieugroep de groenmarkt en het project biodiversiteit in de  achtertuin opgezet, maar heeft de stichting zich ook verzet tegen de gemeentelijke plannen voor de ontsluitingsweg in Vught-Noord. Deze verbreding van de inzet van de stichting werd inzichtelijk gemaakt middels een presentatie van Elly Vermaat en een uitleg van Robin van Dijk. Naast bestaande werkgroepen wil de stichting graag nieuwe groepen zoals een groep ‘De Vughtse hei’ oprichten en is in overleg met de gemeente gestart met de Vughtse Natuurmeter.

Na een terugblik op 20 jaar Natuur en Milieugroep Vught was het aan Ron Lodewijks zijn licht te laten schijnen op recente ontwikkelingen op het terrein van landschap en ruimtelijke ordening. Vraag vanuit de voorzitter Peter Dekker was vooral hoe burgers en organisaties op een goede wijze – dus niet in de rechtszaal – samen met de overheid plannen kunnen veranderen en verbeteren. Lodewijks uitte zich daar zeer kritisch over. Kortweg gaf hij aan dat bij de meeste projecten de overheid toch wel doet wat ze wil en burgers het nakijken hebben. Successen noemde hij het lang uitstellen van infrastructurele projecten door protesten en rechtszaken – bv de weg door De Gement – waarbij er wezenlijke aanpassingen zijn gedaan aan het plan. Rechtszaken hebben dus zin? Niet (meer) volgens Lodewijks, omdat de rechtszaken steeds meer expertsverhoren worden. Alles wordt gesteund met hele stapels rapporten van deskundigen en de partij die het meeste geld heeft om de beste experts in te huren wint. Dat laatste is de overheid. Ondanks dat rechtszaken in het verleden dus wel tot zekere mate van succes hebben geleid, gaf Lodewijks aan dat je daar nooit op uit moet zijn en dat je steeds minder kans hebt zo’n zaak te winnen. Wat er dan wel moet gebeuren kwam niet helemaal duidelijk naar voren. Het betoog van Lodewijks was grotendeels een aanklacht tegen de kolos de overheid, waar amper mee te spreken zou zijn zodra er een plan gemaakt is.

Dat laatste bleek een gevoel dat door veel mensen in de zaal gedeeld werd en waar verschillende mensen ook ervaring mee opgedaan hebben. Toch is het te kort door de bocht om te stellen dat inspraak een wassen neus is en dat de overheid toch haar gang wel gaat. Wat lijkt te worden vergeten is namelijk dat er bij keuzes meerdere belangen afgewogen moeten worden en er behalve tegenstanders ook voorstanders van plannen zijn. Ook die laatste worden graag gehoord en vertegenwoordigd. Daarom moeten we blijven investeren in het vroegtijdig betrekken van onze burgers bij het maken van plannen. Om vervolgens als vertegenwoordigers en bestuurders heldere keuzes te durven maken waar een groep mensen het niet mee eens zal zijn. En die groep moet de kans krijgen om daar vervolgens protest tegen te kunnen aantekenen.Want het gevoel van machteloosheid als dat laatste niet eens meer kan, dat moet de gemeente nu ook herkennen dankzij de crisis- en herstelwet. Bij de verbreding van de A2 heeft de gemeente niets in te brengen, ondanks de inbreuk die dat doet aan het zichtsveld van het oude centrum van Vught aan de ene kant van de weg en de landgoederen aan de andere kant. Het is dan ook te hopen dat Vughtse burgers en organisaties zich wel nadrukkelijk laten horen rondom dit project.

Gelukkig gaf Peter Dekker na afloop van Lodewijks verhaal aan dat hij als voorzitter van de Natuur en Milieugroep de afgelopen jaren in Vught een positieve tendens ziet. Er is beter te praten met zowel politici als ambtenaren, ondanks dat niet alle besluiten de steun van de stichting krijgen. Laten we dan vooral doorgaan op die weg en blijven hopen dat de Natuur en Milieugroep Vught een luis in de pels blijft op momenten dat de gemeente een flater lijkt te slaan.

Toen ik terugliep van de Koningin vanochtend en hoorde van de doorstart van de rechtse formatie moest ik spontaan denken aan het vastgelopen autootje waarmee dhr. Wilders het vierde kabinet typeerde. Hoe raak, en ook nu weer. Alleen deze keer moet de reis nog starten, en er is al hooglopende ruzie over de bestemming.

Papa Rutte aan het stuur. Hij denkt, ‘ik laat de pret niet drukken want ik mag er met het hele rechtse span op uit: een uitje om je vingers bij af te likken’. Bijrijder Verhagen is op de valreep ingestapt en houdt de routekaart richting het rechtse pretpark krampachtig tussen de vingers. Maar de kaart helpt niet echt want het gedonderjaag op de achterbank leidt de aandacht ernstig af.

Op de achterbank in het midden zit puberzoon Geertje. Hij heeft de bestemming mogen kiezen maar toen gooide hij de kont tegen de krib. ‘Ik moet plassen’. En als hij terugkomt: ik heb er geen zin meer in. ‘Wil je cola?’, wordt er van de voorbank geroepen. ‘Wil je chips?’. En bijrijder Verhagen zegt: ‘ik beloof je, als we in het pretpark zijn, mag je overal in, in het reuzenrad, in het spookhuis’. Op de voorbank denken ze ondertussen: ‘Wat moet je met zo’n knul? Het is dat het familie is’.

Om Geert heen zitten de 20 kleintjes. Het waren er 21, maar bij de benzinepomp, toen Geert moest plassen is Ab zoek geraakt. Bijrijder Verhagen is daar goed zenuwachtig van geworden en ziet dat hij de routekaart verkeerd om vasthoudt. Even wachten, zegt hij tegen Mark Rutte. Ik moet even tellen: jongens, zit eens stil op de achterbank, anders tel ik mijn twintig kuikens niet’.

Het zweet staat bestuurder Rutte zoetjesaan in de handen. Hij draait zich om en roept woedend naar achteren “Nu even allemaal naar papa luisteren. Ik stippel hier de route uit!” Maar zijn hartekreet gaat in het rumoer op de achterbank verloren.

De vraag is wat dit rechtse uitje de drie hoofdrolspelers waard is.

We hebben nu weken getuige mogen zijn van hoogoplopende conflicten in het CDA, de dreiging van scheuring en het uiteindelijke vertrek van 1 van de gezichtsbepalende figuren van de partij. Dit werd afgewisseld met de nodige, bekende provocaties van dhr. Wilders (het orgel draaide weer volop’ om een bekend Christen-Democraat aan te halen).

Ondertussen loopt de tijd door, heeft de demissionaire MP de rijksbegroting voor volgend jaar geschreven en woekert de economische crisis voort en verergeren de milieuproblemen.

De rechtse formatie voltrekt zich in een sfeer van provocatie en polarisatie; onderling, met de andere partijen en met de samenleving die hier grote zorg over heeft.

Voor mijn partij staat voorop dat politieke partijen, met een lastige verkiezingsuitslag en in een moeilijke economische tijd, die leidt tot onzekerheid in onze samenleving, politici boven zichzelf moeten uitstijgen en bereid moeten zijn het kortstondige electorale belang ondergeschikt te maken aan het welzijn van onze bevolking.

Daarom waren en zijn wij een voorstander van Paarsplus. Daarom werpen wij geen enkele barrière op (muv regeren met de PVV) tegen andere mogelijke coalities die gebaseerd zijn op meerderheden, op redelijkheid, op samenwerking en op de bereidheid om grote economische en sociale hervormingen ter hand te nemen.

Femke Halsema

Op een zonnige zaterdag stapte politiek Meppel op de fiets voor de opening van het politiek seizoen. Een dag met een druk programma, maar ook voldoende ruimte om elkaar weer te spreken na het reces.

We startten met een kop koffie en een gebakje in de kantine van de PABO. Daarna kregen we een lezing van

Aanblik Scholeneiland (bron: www.pabomeppel.nl)

architectuurhistoricus Hans de Man over naoorlogse architectuur, specifiek toegepast op de Haveltermade. Het scholeneiland is ontworpen door de architect Huig Maaskant, die bekend is om ontwerpen als de Euromast en de Scheveningse Pier. Goede aanleiding voor een rondleiding door de verschillende gebouwen.

Vervolgens sprongen we op de fiets om een bedrijfsbezoek te brengen aan de Rendo. De Rendo is bij iedere Meppeler bekend als onze energieleverancier en netbeheerder. Al is dat sinds de invoering van de splitsingswet wel minder geworden. Wel merk je het enthousiasme binnen deze “kleine” speler op de energiemarkt om te werken aan innovatieve projecten. De tak Rendo Duurzaam is daar met name mee bezig, en is ook een partner in het Lokaal Duurzaam Energie Bedrijf (LDEB) dat de levering van duurzame warmte en koude moet gaan regelen in onze nieuwe wijk Nieuwveense Landen.

Toen weer op de fiets, nu richting de Bekinkbaan. En zo zie je ’s ochtends een schitterend stuk “moderne” architectuur, en ’s middags een ontzettend lelijk stuk beton. Wat mij betreft mag dat ding wel weg, maar ik ben realistisch genoeg om in te zien dat de gemeente daar de komende decennia geen geld voor heeft. Peter Visser, lokaal kunstenaar, liet ons kennismaken met zijn kunstproject rondom de Bekinkbaan. Als kunstenaar laat hij alleen de mens op een andere manier naar dingen kijken, maar het was wel duidelijk dat hij ook niet gecharmeerd is van het viaduct.

Aansluitend stond er nog een bezoek aan Cultureel Centrum de Plataan gepland en een koud/warm buffet, maar aangezien ik al een andere diner-afspraak had ging mijn fiets de andere kant op. Ik durf wel te gokken dat het daar nog net zo gezellig was als de rest van de dag. Andra, Annet en Peter, bedankt voor de organisatie!

I could never quite bring myself to proclaim, “anyone but Barroso”, last year when the post of Commission President was being considered—what with the implications that I’d plump for Wilders or Griffin instead—, but still, I really can’t say that I think he’s any good.

When I think of Barroso, I think of the grey concrete and soulless boulevards of the European quarter of Brussels. He is a civil servant and a bureaucrat; I can’t summon any idea of what he stands for, and, perhaps more importantly, where he wants to take the EU. Maybe this could be seen as a good thing, for the EU to have a settled time to get used to its new system with Lisbon &c., but while the EU is doing the equivalent of breaking in a new pair of shoes, where does it leave public perception and opinion of the Union?

Various blogs and newspaper articles have suggested that the post-war idealism of peace in Europe, brought about by the unity between nations, is meaningless to most people of my generation. Frankly they’re right. I still think it is one very positive contribution of the European project, but it isn’t something that can motivate people to accept what is still an oddity in most people’s conceptions of what a state is, and where laws come from.

Ultimately I wasn’t surprised by Barroso’s first State of the [European] Union. It was as much of a feast of buzzwords as many have predicted, and it didn’t really seem to say anything astonishingly new or push forward a continuing vision of where the European project is going. Perhaps it will prove a worthwhile contribution to the political process of the EU, with a growing acceptance that the citizens, and thus their representatives in Parliament, are prime, with the executive reporting to them, but I have little faith that this isn’t just going to end up like the sort of mechanical and contrived show that so much of EU politics and governance manages to perform. The fact that the compulsory attendance of MEPs was discussed before, with members being infantilized by a requirement to press voting buttons to confirm their presence is perhaps testament enough to the unnatural character of such an occasion.

Image from the European Parliament on Flickr, used under a Creative Commons licence.

Dit bericht las u al net iets eerder op ans-online.nl, maar nu ook gewoon hier

In een eerdere post op deze blog gaf ik al aan waarom een sociaal leenstelsel niet sociaal is en ook niet liberaal. Tot mijn teleurstelling wijzigde GroenLinks haar koers door de studiefinanciering alsnog om te buigen tot een variant op een sociaal leenstelsel. Dat is m.i. jammer en onnodig.

In Groot Britannie wil men momenteel wel een studietaks invoeren. Ook daar wordt door tegenstanders geschermd met angst voor belastingvluchtelingen. Om maar een actuele metafoor te gebruiken is dat zoiets als te zeggen “het regent dus ik blijf vandaag noodgedwongen thuis“, terwijl je ook een paraplu, een regenjas of de bus zou kunnen nemen om de schade te beperken en het systeem wel te laten functioneren.

Er zullen mensen zijn die ten gunste van lagere belasting in het buitenland gaan wonen en werken, maar dat gebeurt nu ook omdat er mondiaal geen afstemming is op inkomstenbelastingen (en die vrijheden moeten landen ook houden). Aan hoge welvaart met goede zorg, lage criminaliteit en hoogwaardig onderwijs hangt een prijskaartje. Niemand zit voor een dubbeltje op de eerste rij. Maar als we studies zoals de lerarenopleiding of verpleegkunde niet snel aantrekkelijker maken levert Nederland de komende jaren meer kwaliteit in op resp. onderwijs en zorg.

Ik noem deze voorbeelden omdat studenten van deze opleidingen (zoals reeds in mijn eerdere pleidooi bepleit) het meest de dupe worden van een sociaal leenstelsel. Op dit moment kan een student onmogelijk rondkomen van studiefinanciering, wat voor mij aanleiding is om het stelsel toch te willen herzien. Is het bovendien niet vreemd dat een minimumuitkering van een werkloze bijna twee keer zo hoog is als een beurs van een modaal studerende student? Dat is overigens geen pleidooi om uitkeringen te verlagen, want als werklozen moeten bijlenen voor hun brood en dak staat je fiets straks echt nergens meer veilig (alsof dat het grootste probleem is, maar Henk en Ingrid willen natuurlijk weten wat zij er aan hebben).

Maar er zijn meer haken en ogen. Een student die afstudeert met een astronomische studieschuld begint toch wat ongelukkiger en minder onbevangen aan zijn/haar leven als arbeider. Dat zal ten koste gaan van ondernemerschap en innovatie. Kinderen van ouders die niet hebben gestudeerd zijn minder doordrongen van de relevantie van een degelijke studie. Zij zullen vanwege de hoge investeringskosten een studie vaker links laten liggen waardoor sociale segregatie vergroot. Studenten zullen met de hete studieschuld-adem in hun nek dankzij bijbaantjes bovendien onnodige vertragingen oplopen.

Terug naar studietaks. Als we echt zo bang zijn voor de belastingvluchteling laten we het dan logisch oplossen in plaats van het kind met het badwater weg te gooien. Geef iedere student een virtuele studieschuld ten hoogte van de totale ontvangen beurs + instellingsgelden (zie bijv. puntje 5 t/m 7 collegegelden Radboud Universiteit), dit is immers wat de deze ex-student de staat heeft gekost, en reduceer deze virtuele schuld ieder jaar dat de ex-student in Nederland woont met, pak ‘m beet, 1/35e omdat Nederland studietaks heft. Emigranten betalen hun virtuele schuld alsnog af zoals ze hun sociale lening af zouden betalen en belastingvlucht wordt direct een stuk minder interessant. De maatschappelijke functie van onderwijs wordt daarmee erkend in plaats van het puur economische, doorgeslagen individualistische, argument van de financiele investering in het individu.

Overigens vind ik het om dezelfde redenen ook best verdedigbaar dat alle Nederlanders, waaronder de baby-boomers die destijds vaak modaal*2 jaar hebben gestudeerd op kosten van de overheid en straks met 65 jaar met pensioen gaan, hun steentje bijdragen aan het betaalbaar maken van studeren. Ook voor de zoon van de slager wil ik goed onderwijs en ook voor de moeder van de bakker horen voldoende handen aan het bed te zijn. Als we de belastingverlaging die nu via de hypotheekrenteaftrek wordt gegeven ook verwerken in de inkomstenbelastingen zal men zien dat het tarief van de hoogste schaal zelfs een eind omlaag kan.

Wetenschappelijk- en Beroepsonderwijs volgt een student niet alleen voor zichzelf. Wanneer een diploma ook financieel erg interessant is betaalt de student via de belastingen vanzelf meer terug en ook daar is de maatschappij dan mee gediend.

EenVandaag berichtte afgelopen zaterdag dat de kiezer vindt dat na het mislukken van de onderhandelingen van de PVC-coalitie - inderdaad: erg slecht voor het milieu - Paars Plus weer de meest logische optie is. Mark Rutte gaat echter doodgemoedereerd verder op de ingeslagen koers: geen millimeter afwijken van het VVD-verkiezingsprogramma en de relatieve zwakte van andere partijen uitbuiten om er zoveel mogelijk van te verwezenlijken. Ogenschijnlijk nauwelijks beschadigd door twee mislukte formatierondes, ligt het initiatief 3 maand na de verkiezingen nog steeds bij de voorman van de rechtsliberalen. Maandagavond kwam de volgende logische stap, middels een brief aan de koningin, waarin Rutte onomwonden stelt dat hij het best gekwalificeerd is om een 'proeve van een regeerakkoord' te schrijven.

De strategie van Rutte blijkt vooralsnog uiterst effectief. De potentiële landmijn Paars-Plus werd simpelweg gedemonteerd door geen enkele concessie te doen inzake de hypotheekrenteaftrek, rekeningrijden en de geplande 'bezuinigingen zonder lastenverzwaring'. De piketpaaltjes werden door Rutte zo dicht bij het VVD-program in de grond gejensd, dat een compromis vrijwel onmogelijk was. Doordat voor Cohen's PvdA hiermee niet in kon stemmen, was meteen de optie van een middenkabinet VVD-PvdA-CDA van de baan. Exit Cohen.

In de tweede ronde, met CDA en PVV kreeg de bijkans door de VVD doodgeknuffelde verloren zoon Wilders van Mark Rutte alle ruimte om zich te blijven profileren op zijn stokpaardjes, zo lang hij maar zou instemmen met 18 miljard megabezuinigingen en de verregaande ontmanteling van de verzorgingsstaat. Bezuinigingen waarvan met name alle anonieme Henken & Ingrids de wrange vruchten zullen plukken. Ruttes grootste misrekening tot nu toe lijkt te zijn dat hij de onderschatte in hoeverre een niet netjes ingekapselde Wilders vooral aan de (protestantse) linkerflank van het CDA tot grote gewetensnood zou leiden.

Pluchehonger

Rutte hield zich wijselijk op de vlakte inzake de interne strubbelingen binnen het CDA. Hij vertrouwde op de bezwerende woorden van 'goede herder' Verhagen, die beloofde de CDA-kudde naar het gewenste akkoord te leiden. Nu de zwarte schapen Klink, Ferrier, Koppejan gebrandmerkt zijn en deels zijn verbannen uit de kudde, vertrouwt Rutte erop dat Verhagen toch de gewenste fractiediscipline kan garanderen. Gunstig voor Rutte was verder dat Wilders eind vorige week gefrustreerd raakte en uitsprak geen vertrouwen meer te hebben in het CDA. Toen vrijdagavond de formatiebesprekingen werden afgebroken, was het Wilders die opzichtig met een grote stekker in handen stond.

Wederom bleef Rutte gemakkelijk buiten schot. Nadat hij maandagavond een uur lang bij koningin Beatrix op paleis Noordeinde was geweest, stelde Rutte nogmaals dat hij vindt dat Wilders de sleutel in handen heeft van een rechtse samenwerking. Daarmee zet hij Wilders zwaar voor het blok. Rutte gaf verder aan dat de formatie voor een rechtse politieke samenwerking wat hem betreft gewoon verder gaat waar die vrijdag gestopt is. Nogmaals sprak Rutte het geloof uit dat Verhagen uiteindelijk alle 21 fractieleden achter zich zou hebben gekregen om in te stemmen met een kabinet van VVD en CDA met gedoogsteun van de PVV. "Ik vertrouw Verhagen.", zo liet Rutte noteren.

Rutte speelt het spel erg slim. Gebruik makend van de zwakte van zijn beoogde coalitiepartners, wordt de positie van de VVD alleen maar sterker. Als formatiebreker, heeft Wilders zijn belangrijkste troefkaart voortijdig gespeeld. Het is nu de PVV die voortaan gedoogd wordt in een op handen zijnd rompkabinet VVD-CDA. Voor het CDA geldt dat, tenzij Verhagen ook voortijdig wordt afgeserveerd, de vlucht naar voren de enige overgebleven mogelijkheid is. Op straffe van langdurige politieke irrelevantie.

Voor de oppositie wordt het erop of eronder. Tenzij links Nederland snel met een meesterzet komt, is de presentatie van het eerste kabinet Rutte op het bordes van paleis Huis Ten Bosch anders binnen enkele weken een feit.

Het El Nino / La Nina fenomeen in de Stille Oceaan wordt door veel wetenschappers bestudeerd. Van mei 2009 tot mei 2010 was het oppervlaktewater in de Pacific warmer dan normaal: dat heet El Nino. Via het warme zeeoppervlak stroomt er veel extra warmte uit de oceaan naar de atmosfeer. Naast de Zon heeft de Aarde er tijdens El Nino een tweede warmtebron bij. Gedurende een El Nino warmt de atmosfeer dan ook tijdelijk op.
GISS, de klimaatafdeling van NASA, voorspelde dan ook dat 2010 (dankzij El Nino) het warmste jaar, sinds het begin van de metingen zou worden.

Ik volg de temperatuur van het oppervlaktewater in de Stille Oceaan nog geen drie jaar, sinds de La Nina van 2007-2008. Maar de temperaturen die momenteel waargenomen worden, heb ik de afgelopen jaren niet gezien. In onderstaand kaartje zie je gebieden waar de temperatuur van het zeeoppervlak 3 tot 5 graden onder de normale waarde is.

klik voor vergroting

De La Nina van 2010 – 2011 wordt waarschijnlijk nog kouder dan de vorige.

Hoe lang zal deze Nina aanhouden?
Dat is niet bekend en moeilijk te voorspellen. Het enige dat we zeker weten, is dat er een einde aankomt, zoals er ook aan migraine-aanval een eind komt. De vorige La Nina duurde een jaar.

klik voor vergroting

Wat betekent La Nina voor het weer in Nederland?
In Nederland merken we weinig van La Nina. Ons weer wordt gedomineerd door de Atlantische Oceaan en die is veel constanter van temperatuur.
Wil je weten of we een zachte winter krijgen of een schaatswinter: houd dan de Noord Atlantische Oscillatie (NAO) in de gaten. Is de NAO negatief, dan krijgen we een koudegolf.

Het weer voorspellen blijft heel erg moeilijk. Het gemiddelde weer, het klimaat, voorspellen is net zo moeilijk. Er komt veel meer bij kijken dan alleen CO2.

Een half jaar eerder

Het was al lang tijd geworden dat de eerste romances en intriges zich aandrongen. Al drie dagen achter elkaar was het merendeel van de groep uit geweest, hoewel de groep zeker de laatste van die avonden kleiner was. Tobias en Sheila hadden er ook genoeg van gehad. Ze begonnen zich zelfs licht te ergeren. Tobias ergerde zich nog het meest aan Fabian, wat tijdens het veldwerk in de eerste week al duidelijk was geworden. Ze zaten bij elkaar in het groepje en Tobias was Fabians onvolwassenheid en dolheid zat. Uitgebreid had hij dit tegen Sheila en Marga uit de doeken gedaan tijdens de derde uitgaansavond van de rest. Ze konden zijn ergernis begrijpen.
Van de twaalf studenten die mee waren gegaan, waren er officieel acht in een relatie en vier vrijgezel. Dat was toch wel wat anders dan in het eerste jaar, toen juist andere mensen een relatie hadden. De tijden waren veranderd, maar de volwassenheid was bij een aantal nog niet zo zeer gearriveerd. De vrijgezellen Tom en Rosa hadden de avond tevoren in tamelijk beschonken toestand met elkaar gevoosd. De overige twee vrijgezellen zagen elkaar wel zitten, ten minste, Stephan zag Maud wel zitten. Maud was daarentegen weer wat losjes met Fabian, die al een vriendin had. Tobias vond haar maar naief en Fabian was een kwakzalver volgens hem, omdat hij erover twijfelde of hij nog wel bij zijn echte vriendin langs zou willen na terugkeer.
‘Een huichelachtige kwakzalver is het’, spuwde Tobias uit, ‘die vooral veel praatjes kan maken, maar uiteindelijk nog het minst van allemaal in ons groepje heeft uitgericht qua onderzoek. Hij praat alleen maar, verstoort alleen maar, en doet alsof hij juist het meeste bijdraagt! Wat een selfmade snotjong. Nou, dit is gelukkig mijn laatste vak, hierna mag ik lekker gaan werken, als het goed is, maar ik denk dat ik wel door die sollicitatieprocedure heen kom.’
‘Ik vind die Judie ook wel vreemd’, haakte Sheila in op Tobias, ‘want die lijkt zich altijd zo veel beter dan de rest te voelen. En ze is zo moeilijk te peilen. Soms lijkt ze oprecht aardig, op andere momenten is ze echt vanuit de hoogte. Ik houd haar liever op een afstandje. Ik heb die foto’s van gisteren gezien. Het gênante is, dat ze loenst, best wel scheel kijkt, als ze aangeschoten of dronken is!’
Marga keek Sheila aan. Ze wist zich in te houden, maar had daar wel nog wat boekdelen aan kunnen toevoegen. ‘Tsja, misschien ergert iedereen zich hier wel aan ten minste één van de anderen, en wordt dat versterkt doordat je hier continu zo op elkaars lip zit, of je wilt of niet. Er zullen er vast wel zijn die het maar vreemd vinden dat ik nooit mee uit ga, en mensen die denken dat ik sociaal niet in orde ben. Ik wil gewoon een beetje ontspanning, net als zij, maar dan op mijn eigen manier. En die is niet altijd met zo veel mensen er omheen.’
‘Ja, maar van dit gezelschap word je ook niet bepaald verstandiger. Het gaat echt nergens meer over. Ze hebben het alleen maar over van die debiele dingen bij het uitgaan, waar eigenlijk van die wanhopige veertienjarigen het over hebben, doorgaans. En nou ja, Fabian en sommige anderen praten ook buiten het uitgaan om onzin. Daar valt echt geen gesprek op meer volwassen niveau mee te voeren’, zuchtte Tobias. ‘Ik ga me er alleen niet zo druk om maken, ik zit hier toch niet zo lang. Heb al lang mijn punten bij elkaar, dit vak op de universiteit was alleen een extra, zodat de kans groter is dat ik door de sollicitatieprocedure heen kom. En daar heb ik die mensen niet bij nodig.’
‘Sommige mensen van begin twintig hebben misschien nog niet zo veel zin in dat serieuze en in een echt vaste relatie, maar anderen zijn daar weer verder in. Misschien is hun motto: flirten, nu het nog kan. Hmm.. niets voor mij om flirtend met mijn kont te zwabberen overigens. Ik heb al vijf jaar een vriend’, antwoordde Sheila.
‘Flirten lijkt in mijn ogen op een wanhopige behoefte aan geneugten, en of iemand zich al dan niet van onthoudt, is een eigen keuze. Zo lang ik het maar niet hoef, en zo lang het maar geen verwachting is’, zei Marga.

De volgende ochtend ontwaakte Marga half toen de anderen zich klaarmaakten voor de wandeling in de heuvels. Ze had alles uitgelegd en de docenten hadden begrip gehad. Ze hadden haar de vrije keuze gegeven om mee te gaan naar de distillerie op een berg.
Marga ontwaakte volledig toen de anderen al een tijdje vertrokken waren. Er moest dus een aantal mensen, vooral van de grote kamer, al drie keer achter elkaar met een kater opgestaan zijn. Want er werd niet alleen tijdens het uitgaan gedronken, maar ook van tevoren, als het groepje gezamenlijk at. Sommigen hadden voor de tweede keer hun naam op de bierlijst geschreven, omdat de ruimte bij de eerdere plek helemaal volgeturfd was.
Het kleine groepje zat continu in elkaars hete adem, en zodra niet iedereen er bij was, had men het over elkaar. Marga had al lang gemerkt dat er ook mensen waren die hun bedenkingen over haar hadden, of moeite met haar hadden, of haar simpelweg niet begrepen. Met haar huidige kamergenoten had ze geen moeite. Ook Kjeld was, hoewel hij wel mee uit ging, wat volwassener dan de mensen in de grote kamer.
Marga stond op en ging Faro in. Er was daar, zoals ze al dacht, niet bijster veel te beleven op zondag. De kerken waren wijd open en de winkels waren potdicht. Ze liep naar de haven en naar het treinstation, dat daar vlakbij lag. Zo af en toe kwam er een boemeltreintje, twee blikkendozen coupés achter elkaar. Het aangezicht deed haar denken aan de Amsterdamse metro, maar dan korter, met een veel hogere instap en nog veel viezer. In de haven kocht ze wat postkaarten in één van de weinige winkeltjes die open waren voor de weinige toeristen in de januarimaand. Een eindje verderop streek Marga neer en schetste ze een uitzicht op de lagune, waaraan Faro grensde, en waar ook het onderzoeksinstituut gesitueerd was. Dat was vanaf daar niet zichtbaar. Het lag een stuk verder de lagune in. Vervolgens liep ze rustig weer terug, door winkelstraten met gesloten winkels, achterstraatjes waar de helft van de pandjes verkrot was, en langs de kerk, waar het een drukte van belang was. Een vrome kerkganger trok hautain een minachtend gezicht omdat ze vlak voor hem langs rechtdoor liep terwijl hij net de straat was overgestoken. Het traditionalisme uitte zich op zondag in de vorm van katholicisme. Het wemelde van de gezinnetjes en echtparen, chique en somber gekleed.
Terug in het jeugdhostel ging Marga in bed zitten om de Opzij te lezen. Het eten voor die avond had ze de dag tevoren al in huis gehaald, aangezien ook de supermarkten dicht waren op zondag. Ze had nog vier dagen in het veld te gaan, om vrijdag alweer naar huis te vliegen. Elke velddag had ze uit het raam van het voorthobbelende busje naar het vliegveld gekeken, waar ze telkens langs reden, aangezien dat een heel gedeelte van de oorspronkelijke lagune in beslag had genomen.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

(Het openstellen van de dwarsverbindingen Goilberdingen-Parijsch zal ) “veel overlast veroorzaken in zowel Goilberdingen als in de wijk Parijsch. Voor de onderbouwing van de besluiten is inzicht nodig in de herkomst en bestemming van de verkeersbewegingen”.

Overlast, niet onderbouwd, geen inzicht in verkeersstromen: bovenstaande zou zomaar een citaat kunnen zijn van een tegenstander van de openstelling van de dwarsverbindingen tussen de wijken Goilberdingen en Parijsch. In werkelijkheid spreekt hier het college: het staat in de toelichting bij het raadsvoorstel Bestedingsplan verkeer 2011-2012 dat a.s. donderdag in de raad wordt besproken.

Na een heerlijke zomermaand in onder andere Dalarna en Damaraland (ja, zoek dat maar eens op) is de vakantie voorbij. Geweldige timing: vlak voor we het land weer inkwamen, liep de vorming van het rechtse kabinet stuk. Toen durfden we weer terug . Exit Klink, ik hoop dat de overige ‘CDA-dissidenten’  volhouden. En dat er meer zijn die zich bij hen aansluiten. En dan toch GroenPaars!? Ik hoop het van harte!

Bij het Landelijk Bureau van GroenLinks ben ik vandaag meteen begonnen in mijn nieuwe baan: manager Politiek Personeelsbeleid. Voor een  deel bestaat de functie uit werk dat ik al deed, het managen van de GroenLinks-Academie. Nu zijn daar scouting en werving van politieke talenten bijgekomen. De eerste klus dient zich meteen aan: de kandidatencommissie voor de Eerste Kamer is aan de slag gegaan. Op 2 maart zijn er tenslotte weer PS-verkiezingen en dan is de EK aan de beurt. En dit weekend start de volgende ronde (twee groepen!) van de leergang Zin in GroenLinks. Aan de slag dus!

Ook de vergaderingen van de Maarssense raad gaan weer van start. Fractie, commissie, er zijn nog een paar belangrijke onderwerpen te behandelen voor de gemeente Maarssen ophoudt te bestaan. Veel verkeersonderwerpen: de Milieu-effectrapportage van de Ring Utrecht (op naar de Kracht van Utrecht, het betere alternatief!), het vliegveld Hilversum, de maximumsnelheid op de A2 die volgens het kabinet best weer omhoog kan. Ach, wie let er op de fijnstof en de geluidsoverlast. Als we maar sneller achteraan in de file of voor het rode stoplicht kunnen staan…

De Roemeens televisie kwam langs voor een reactie op de uitzetting van Roma door Frankrijk. Jammer dat ik niet versta wat ik zeg.
Op onze website staat een artikel (in het Nederlands) met m'n reactie op de uitzetting van Roma door Frankrijk. (De video komt van de website van de Roemeense publieke omroep.)