In politiek landelijk, integratie, verkiezingen.
‘Neem het inburgeringsbeleid. Wij stellen dat de eisen omhoog moeten om mensen hier meer houvast en perspectief op een goed leven te geven. De PVV daarentegen benadrukt waarschijnlijk dat hierdoor juist minder migranten naar Nederland zullen komen en de islamisering van de samenleving wordt verhinderd. Hoe werkt dat door in de samenleving? Hoe voelt de moslima zich die op maandagochtend met haar broodtrommeltje naar de verplichte inburgeringscursus gaat? Ziet zij de school als een instelling die haar helpt, of als een instituut dat ervoor zorgt dat geloofsgenoten indirect worden geweerd? Hoe voelt iemand zich die er gaat solliciteren? Hoe ervaart de officier van justitie het als hij vraagt om bijvoorbeeld het denaturaliseren – het ontnemen van staatsburgerschap – van een crimineel met Marokkaanse komaf, zodra het Wetboek van Strafrecht is veranderd door een smalle meerderheid in de Kamer, terwijl één fractie dat deed om de islamisering van de samenleving tegen te gaan?‘
Was getekend Ab Klink. Volgens hem zal de eenheid van beleid bij een minderheidskabinet met gedoogsteun permanent in het geding zijn, omdat de motieven van de partijen die politiek samenwerken totaal verschillend zijn. Beleid kan niet én perspectief aan mensen bieden én tegelijkertijd aangrijpingspunt zijn om uit te sluiten.
Universitair hoofddocent Peter Hupe van de Erasmus Universiteit stelt dat maatschappelijke problemen geen gegevenheden zijn, maar worden geconstrueerd. Het gaat er dan bijvoorbeeld minder om dat een minister een bepaald probleem écht en aantoonbaar oplost, dan dat hij publiekelijk de intentie uitspreekt dat hij dit probleem wil aanpakken. En dat maatschappelijke probleem is geen natuurverschijnsel, maar wordt geproclameerd; zo mogelijk door de betrokken actoren zelf. Je kan dus kort gezegd als – invloedrijk – politicus zelf een maatschappelijk probleem bewerkstelligen, intenties uitspreken en vervolgens fieren. Mits zij er van overtuigd zijn dat zij de situatie de baas zijn, aldus Hupe, verschaft een dergelijke crisis een arena voor het tonen van daadkracht. In deze arena overheerst de taal van macht, die erop is gericht percepties van anderen - de kiezer – te beïnvloeden.
‘Dat raakt Nederland. Dat raakt de samenleving’. Ab Klink, held voor één dag.