Sinds 2 jaar is er een nieuwe Wet op de Ruimtelijke Ordening (WRO). Een wet die bedoeld was om Alles Beter Te Maken. Korte procedures, meer op lokaal niveau, digitalisering bestemmingsplannen voor betere toegankelijkheid voor burgers, het kan niet op allemaal.

Eén van de nieuwe elementen was het projectbesluit. Deze vervangt de oude “Artikel 19″-procedure. Hiermee kan een kleine wijziging in een bestemmingsplan worden gemaakt, zonder dat het hele bestemmingsplan over moet. Een projectbesluit is in de praktijk hetzelfde als een bestemmingsplan zelf.

Bestemmingsplannen zijn belangrijk: het gaat om de (juridische) zekerheid over de eigen omgeving, wat er wel en niet gebouwd mag worden. Het is dan ook niet voor niets dat de gemeenteraad over bestemmingsplannen moet beslissen. Een bestemmingsplan raakt burgers heel direct, en de verschillende belangen kunnen botsen en moeten democratisch gewogen worden.

Maar nu komt het: in de vorige periode vond een meerderheid van de Raad het prima om de bevoegdheid over een projectbesluit te beslissen bij het College te leggen. Gezien de zwaarte van een projectbesluit – vrijwel dezelfde procedures als in een bestemmingsplan – en de gevolgen – je mag pas leges innen als het projectbesluit ook in het bestemmingsplan is opgenomen – leek het de fractie van GroenLinks beter om ook het projectbesluit door de Raad te laten nemen. Ook 50+, D66 en de SP waren dat. Door de toezegging van de wethouder dat er spaarzaam met projectbesluiten omgegaan zou worden steunde een meerderheid het delegeren naar het college.

En dan kom je nu bij de vraag wat “spaarzaam” dan eigenlijk is. Inmiddels zijn er projectbesluiten langsgekomen over de Oostpolder, het nieuwe zwembad, de ambulancepost van de RAD, en een fietsverbinding met de Zuidwestelijke Randweg. Voor iets waarvan het College nog geen 2 jaar geleden aangaf dat het eigenlijk niet zo’n handig instrument is vrij veel. En dan gaat het ook nog om zaken die in meer of mindere mate ophef veroorzaken.

Wat mij betreft wordt er nog eens goed nagedacht door de raadsfracties of het delegeren van deze bijna-bestemmingsplannen naar het College vanuit onze taken als gemeenteraad – kaderstellend, controlerend en volksvertegenwoordigend – wel een gewenste zaak is, nu in korte tijd al 4 ingrijpende projectbesluiten zijn genomen.

De deur gaat open, het licht weer aan. Als drie bedremmelde schooljongens staan de onderhandelingsleiders van VVD, CDA en PVV knipperend in het schelle licht van de schijnwerpers van het verzamelde journaille.

Haastig probeert Maxime, die enigszins een verfomfaaide indruk maakt, een grote rode stekker met slordig afgeknipte kabel op opzichtige wijze in de handen van Geert te frommelen. De PVV-leider is niet onder de indruk, plaatst een knietje in de schaamstreek van Maxime en tovert fluks uit zijn mouw twee complete stekkerdozen, die hij met achteloos gemak in de colbertjes van Mark en een nog zachtjes nakreunende Maxime laat verdwijnen. De uiteinden bungelen voor iedereen zichtbaar rond de liesstreek van de voormannen van de liberalen en christendemocraten, die schaapachtig grijnzen.

Geert debiteert pontificaal dat een partij geen raad weet met zijn dissidente kamerleden, natuurlijk niks te zoeken heeft in een regeringscoalitie. Tijdens deze woorden werpt Maxime een smalend blik richting zijn liberale evenknie: "Kun je in je zak steken, Mark", bijt hij hem toe.

Een driftig fronsende Mark bestudeert ondertussen ingespannen zijn manchetknopen. Het vestigt eens te meer de aandacht op de knokkels van diens rechterhand, waarop duidelijke schaafplekken zichtbaar zijn. Is het slechts inbeelding, of staat de geprononceerde haviksneus van Maxime nog iets verder naar rechts dan voorheen?

Ook de kin van Geert lijkt niet geheel ongehavend. Wanneer de camera inzoomt, valt in minuscule lettertjes het motto van Mark's zegelring te lezen op de krachtige kinnebak van de PVV-leider: Exitus acta probat.

De derde week van augustus. Hoewel de zomer ook qua weer op zijn laatste benen loopt, is de uitgesproken landerigheid van deze reces- en vakantiemaand verre van uitgewerkt. Niet alleen uit de Haagse kaasstolp komt nauwelijks nieuws, ook op televisie zie je vooral herhalingen. Kortom het is nog steeds komkommertijd. In de krant en in de actualiteitenrubrieken worden, bij gebrek aan hard nieuws, de markantste komkommers dus nog maar eens glimmend gepoetst en op hun allervoordeeligst uitgestald. Maar hoezo komkommers? Historisch gezien lag de rest van de maatschappij in de zomer weliswaar amechtig op zijn gat, maar voor de komkommerkwekers was dit van oudsher de drukste tijd. In de periode vóór de glastuinbouw wel te verstaan. Bij gebrek aan echte berichten was de kolossale komkommer van teler Bertus Bolderbast natuurlijk een niet te versmaden nieuwtje.

Of deze verklaring nu een voorbeeld is van creatieve volksetymologie of niet: in het Nederlands wordt de term komkommertijd al gebezigd sinds de 19e eeuw, onder meer door Multatuli. De oorsprong is evenwel onduidelijk. Cucumber time (ook wel taylor's holiday), afkomstig uit Britse kleermakerskringen, zou aan de basis hebben gelegen van deze benaming: Taylers Holiday, when they have leave to Play, and Cucumbers are in Season

Ook kleermakers hadden in de zomer minder werk wanneer de Engelse adel en masse vertrok naar hun buitenhuizen. Problematisch aan deze verklaring is dat cucumber time in het Engels nooit wortel heeft geschoten en vandaag de dag niemand deze term nog gebruikt. In de meeste Germaanse talen echter komen we wel allerlei varanten van de de komkommer tegen. Zo spreken Duitsers over de Sauregurkenzeit (zurebommentijd), de Denen over agurketid en de Noren over agurknytt (komkommernieuws).

De augurk is inderdaad verwant aan de komkommer, maar wel een ander ras. In menige taal wordt een woord dat lijkt op augurk juist gebruikt voor onze hollandsche komkommer. De Duitse Gurke, Zweedse gurka en de Deense en Noorse agurk zijn namelijk komkommers. In het Duits noemt men een augurk een Gewürzgurken. De Engelse naam is gherkin, waarschijnlijk een leenwoord uit het Nederlands. Maar dit is natuurliijk allemaal oud nieuws, terug naar het komkommernieuws.

In het Engels gebruikt men voor de schaarste aan echt nieuws ook wel de benaming Silly Season. Fransen, Duitsers en Zweden benadrukken ook het gebrek aan nieuws wanneer ze respectievelijk spreken over la morte-saison, Sommerloch of nyhetstorka ('nieuwsdroogte'). De Spanjaarden hebben dan weer een hele andere associatie, en spreken van serpiente de verano, ofwel de zomerslang. Nieuws dus in de vorm van een ontsnapte slang. Of toch een verwijzing naar de elke zomer opnieuw opduikende Schotse zeeslang Nessie? Dat fenomeen kennen wij trouwens ook in Nederland: in de zomer van 2005 was er een enorme hype rond de zogenaamde Veluwepoema.

In Canada en de Verenigde Staten zijn het geen augurken, zure bommen of komkommers die aankondigen dat de jaarlijkse zomergezapigheid zijn hoogtepunt nadert. Daar spreekt men van big gooseberry season, ofwel de kruisbessentijd. Laat die waterachtige komkommers voor wat ze zijn en trek eropuit met je mandje! Lekker kruisbessen plukken, bijvoorbeeld op Big Gooseberry Island, voor de kust van Nova Scotia.

Heb je zelf nog een leuke nominatie voor de komkommer van de zomer van 2010, drop dan even een reactie!

De feiten lijken voor zich te spreken. Op 1 september 1939 begon met de Slag om Westerplatte, nabij de Vrije Stad Danzig, de Duitse aanval op Polen en daarmee de Tweede Wereldoorlog. Precies 6 jaar en een dag later, op 2 september 1945 kwam met de officiële capitulatie van de Japanse strijdkrachten een einde aan het bloedigste conflict aller tijden. 2192 dagen na de invasie van Polen, stond de teller op tussen de 62 miljoen en volgens de zwartste schattingen zelfs 78 miljoen doden. Vaak wordt de Poolse soldaat en stationschef van het Westerplatte-Gdánsk station Wojciech Najsarek genoemd als eerste oorlogsslachtoffer. Enkele minuten na de eerste salvo's vanaf het Duitse slagschip SMS Schleswig-Holstein en de landing van de eerste Duitse Stoßtruppen werd de onfortuinlijke Najsarek, die ongetwijfeld Poolshoogte kwam nemen, getroffen door Duits mitrailleurvuur. Het was 4:50 in de vroege ochtend van 1 september 1939. Tch viel het eerste slachtoffer van WO 2 eigenlijk al een dag eerder, in wat bekend staat als het Gleiwitz-incident. Na de ondertekening van het geheime Molotov-Ribbentrop pact op 24 augustus, waarmee Stalin en Hitler een niet-aanvalsverdrag hadden gesloten, had Hitler zijn handen vrij voor de door hem zo vurige gewenste Poolse campagne. De aanval op Polen, ook bekend als Fall Weiß, werd amper een week later ingeleid door een in scene gezet grensincident. Het was Hitler's bedoeling om de Duitse invasie van Polen te doen voorkomen als gerechtvaardigde reactie op Poolse agressie in de grensstreek.

Onder commando van Sturmbannführer Alfred Naujocks overvielen als Poolse soldaten verklede SS-troepen in de avond van 31 augustus het radiostationnetje te Gleiwitz (Gliwice), gelegen vlak bij de Pools-Duitse grens. Pikant detail is daarbij dat de gebruikte uniformen hoogstwaarschijnlijk werden vervaardigd in het atelier van Oskar Schindler. De bedoeling was om via een in het Pools opgestelde nationalistische radioboodschap de Duitse publieke verontwaardiging aan te wakkeren. Franz Honiok, een onfortuinlijke Duitse boer en handelaar in landbouwmaterieel, werd daarbij ingezet als zondebok. Honiok, een man met sterke pro-Poolse sympathieën werd op 30 augustus opgepakt door de Gestapo, juist voor dit doel. Hij moest doorgaan voor een Poolse rebel.

Wat er daarna gebeurt heeft alles weg van een klucht. Rond 8 uur 's avonds overvallen de 'Poolse rebellen' het radiostationnetje, waarbij het 3-koppige Duitse personeel wordt gekneveld. Er is echter geen microfoon voorhanden. Tamelijk logisch zo blijkt al snel: Gleiwitz is slechts een relaisstation voor Radio Breslau, tientallen kilometers verderop. Lichtelijk wanhopig, vindt men uiteindelijk een noodkanaal, normaal alleen in gebruik voor calamiteiten als noodweer en overstromingen. Daarop worden door Karl Hornack, een soldaat die enig Pools spreekt, de historische woorden gesproken: "Attentie! Dit is Gliwice. Het radiostation is in Poolse handen." Van de vele tienduizenden Duitsers die op dat moment via radio Breslau naar lichte muziek luisterden, heeft waarschijnlijk vrijwel niemand iets meegekregen van deze radioboodschap van de 'Poolse opstandelingen'.

Het gaat daarna van kwaad tot erger. Franz Honiok, inmiddels weer enigszins bij kennis, werd bij de ingang van het radiostation in zijn achterhoofd geschoten. De kort daarop gealarmeerde lokale politie nam foto's van Honiok's lichaam. Deze foto's werden direct door de Gestapo geconfisqueerd. Berlijn bleek echter niet tevreden met de foto's en de Gestapo keerde later die avond terug voor een nieuwe fotosessie. Het lichaam van Honiok werd anders neergelegd en een tweede lijk werd toegevoegd, maar ook deze mis-en-scène bleek uiteindelijk weinig bruikbaar voor het beoogde propagandadoel. De twee lijken verdwenen daarna spoorloos.

Hoewel Gleiwitz vanuit propagandaoogpunt een totale mislukking werd, werd de Duitse oorlogsmachinerie toch in werking gesteld. Op de avond van 1 september sprak Adolf Hilter, in de herkansing, alsnog in de Reichstag de doorzichtige leugen uit dat de Polen de daadwerkelijke agressors waren: "Polen hat nun heute nacht zum erstenmal auf unserem eigenen Territorium auch mit bereits regulären Soldaten geschossen. Seit 5 Uhr 45 wird jetzt zurückgeschossen! Und von jetzt ab wird Bombe mit Bombe vergolten!"

Op 3 september 1939 verklaarden Engeland en Frankrijk Nazi-Duitsland de oorlog, iets wat Hitler had hopen te vermijden. Op 7 september capituleerden ook de tientallen Poolse verdedigers bij Wetserplatte. Zij hadden ruim een week op heroïsche wijze weerstand geboden tegen een Duitse overmacht die daarbij enorme verliezen moest incasseren. Na de snelle verdeling van Polen in een Duitse en Soviet-invloedssfeer, raakte de oorlog vanaf het voorjaar van 1940 in een stroomversnelling. Tot september 1945 zou het bloedvergieten niet meer te stoppen blijken, met als apotheose de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.

De vermoedelijk laatste dode van WO 2 viel echter heel wat later dan 1945. In 2007 berichtte de Daily Mail over Leslie Croft, Brits veteraan van de Italiaanse campagne. Op 86-jarige leeftijd overleed Croft volgens een lijkschouwer in het ziekenhuis van Rotherham zonder twijfel als gevolg van een granaatscherf die al sinds 1943 in zijn dunne darm zat.

De overheid is tenslotte geen kaas, en groeit altijd weer aan.

De dodebomen-NRC legt vandaag haarfijn uit waarom het plan om te bezuinigen op ambtenaren niet gaat werken. Zonder plan wat de overheid wel en niet moet doen lukt dat niet, en politici willen altijd meer – meer beleid, meer toezicht, meer onderzoek. Het vorige kabinet wilde 12.000 ambtenaren minder, de score bleef hangen op 2000. Sinds 1947 zijn er al 5 pagina’s aan titels met onderzoeken naar minder ambtenaren.

Het kan trouwens wel. In Gouda is de operatie Optima Forma gehouden. De hele ambtelijke organisatie is doorgelicht en van elke taak is gekeken of de gemeente het moest doen, danwel dat een taak uitgeplaatst of afgestoten kon worden. Honderden banen verdwenen of werden verzelfstandigd. Het geheel leverde een bezuiniging van 13,2 miljoen euro op.

Het resultaat: één van de meest efficiente gemeentes qua ambtenarencapaciteit. En een gemeenteraad en bevolking die vragen hoe het zit met de kwaliteit van dienstverlening, de controle op organisaties op afstand, de manier van onderlingen afspraken maken, en minder invloed. Dat je niet alles hoeft te doen als overheid betekent niet dat de overheid zich nergens meer mee wil bemoeien, en dat wringt. Dat wil niet zeggen dat het afstoten van taken verkeerd is, maar er valt wel nog veel te leren.

De volgende operatie moet 1,5 miljoen euro kosten en de Goudse gemeentelijke organisatie nog efficiënter maken. We gaan dus nog meer niet doen. Dat kan niet met de kaasschaafmethode, want de overheid is geen kaas. En een olifant eet je ook niet in één keer op, maar in plakjes.

Celebreting Ghanaian Youth Excellence. Kinderen, ouders, vrienden, onderwijsmensen en de politiek praten over mogelijkheden en uitdagingen van het Onderwijs.Een mooie uitspraak vind ik "Denk in mogelijkheden en uitdagingen."Teleurstellingen en tegenslagen maken vooral verdrietig.Maar samen zoeken en kijken naar oplossingen en resultaten maakt gelukkig. Celebreting Ghanaian Youth Excellence wordt e...

Het CDA is in crisis. Alle facties binnen de partij staan lijnrecht tegenover elkaar, samen te vatten in een linkervleugel/rechtervleugel tegenstelling. Nog nooit stond het CDA zo laag in de peilingen. Een scheuring van het CDA zou een zege zijn voor de Nederlandse politiek, en voor de kiezer. In tijden van steeds verdergaande polarisatie is een zogenaamde middenpartij per definitie kiezersbedrog: één van beide vleugels delft namelijk het onderspit.

lees verder

Brugpieper. Vandaag dinsdag 31 augustus is mijn eerste schooldag.In 1988 ben ik begonnen als leerkracht.Maar vandaag ga ik op een nieuwe school beginnen.Zeven verschillende leerjaren en negen verschillende groepen krijgen het komende jaar van mij les.Mijn boeken en spullen heb ik binnen.In drie rondes heb ik de boeken mee naar huis genomen.Het gewicht durf ik niet te wegen.En al het nieuwe en onbe...

Sinds vandaag is Plex/nine te downloaden. Je kan het vinden op de site www.plexapp.com.

Uitleg over het gebruik van Plex vind je hier op mijn blog

Tegelijkertijd is er nu ook Plex voor iOS, met andere woorden Plex te gebruiken met je iPhone en iPad! De app bevat een remote en kan tevens gebruik maken van alle media content op je Mac. Je kan dus op bed verder kijken naar de film of serie vanaf het punt waar je gebleven bent. De app is hier te vinden voor 3,99 euro.

Tagged: app, Apple, iOS, iPad, iPhone, Plex

Een koningsdrama binnen het CDA? Nee, de bezweringsformule waar ik gisteren al over schreef kwam er dus. Het heeft geknald in de fractiekamer van het CDA en de omgangsvormen schijnen niet echt prettig te zijn. Klink, Koppejan en Ferrier hebben voorlopig eieren voor hun geld gekozen en zij wachten het inhoudelijke resultaat af. Maar gezien [...]

Vandaag lees op op Tweakers dat u nog steeds van plan bent gewelddadige games te verbieden, of op zijn minst uit de handel te krijgen. Goed plan. Wij moeten, als samenleving onze jeugd beschermen tegen invloeden van buiten af. Meer lezen →

Ik moest echt twee keer kijken op het scherm, mijn bril nog eens recht zetten, maar het stond er echt. Giethoorn, op de Europese kaart die we op het scherm zagen, terwijl het vliegtuigje op dat scherm net voorbij Londen was.

Een leuk onderwerp voor de volgende prijsvraag bedacht ik in de trein naar huis, later die dag.

Binnen een dag meteen 5 reacties, later nog een paar. Bas had het inderdaad goed, alleen had hij de andere reacties niet zo goed gelezen, want Steven de Vries was hem al voorgeweest.

De vraag blijft nu of Steven het goed gegokt heeft, of dat hij bij mij in het vliegtuig heeft gezeten. Of is het algemeen gebruik bij Arke Fly om Giethoorn te promoten. Heeft de gemeente Steenwijkerland een sponsorbedrag over voor het vermelden op deze kaart?

Of misschien is het wel een algemeen gebruik in de luchtvaart om Giethoorn (herkenbaar vanuit de lucht?) letterlijk op de kaart te zetten en het op die manier ook figuurlijk te doen?

Hoe dan ook Steven verdient de virtuele veer die elke ronde aan de winnaar wordt weggegeven en komt vanaf nu ook voor in het eeuwigdurende klassement dat na elke ronde wordt opgemaakt van de virtuele veren. Hierin blijft Esther aan de leiding, ook al deed ze deze ronde niet mee.

Stand na negentien prijsvragen:

Esther 2,5 virtuele veer


Peter 1,5 virtuele veer


Vincent 1,5 virtuele veer


Bas 1 virtuele veer


Darch 1 virtuele veer 


Dinand 1 virtuele veer 


Harmen 1 virtuele veer 


Mark 1 virtuele veer 


Massi 1 virtuele veer

Steven de Vries 1 virtuele veer

Aschwin 0,5 virtuele veer


Bas de Jong 0,5 virtuele veer


Bert 0,1 virtuele veer

Joost Zwagerman – Duel

Boekenweekgeschenk 2010. Ik had al heel wat jaren niets gelezen van Zwagerman. Een aantal van zijn boeken reken ik tot mijn favorieten (Vals licht!), andere vielen me tegen (Gimmick). Dit boek was voor hem ook het eerste fictiewerk sinds jaren.

Het moeilijke van een boekenweekgeschenk blijf ik de lengte vinden. Je vraagt een goede schrijver, tenminste dat is de intentie, om een boek te schrijven, maar geeft hem tegelijkertijd te weinig ruimte om het boek de kans te geven zich te ontwikkelen. Die tweespalt is ook merkbaar in dit boek van Zwagerman.

Het verhaal is leuk. De kunstwereld als achtergrond voor het persoonlijke drama van de directeur van het museum. Is zijn beroemde kunstwerk gestolen? Heeft hij het niet gezien? De onvermijdelijke ophef probeert hij op zijn eigen manier te omzeilen, waardoor het verhaal een extreme wending krijgt.

Het gegeven is goed, hier zit zelfs een film in, heb ik de indruk. Maar als gezegd, ik heb liever een echte roman van een schrijver als Zwagerman, zodat de belangrijkste figuren daadwerkelijk gaan leven en niet automatisch een korte karikatuur blijven.

Citaat: “Hij zou de geldopname later wel boekhoudkundig verantwoorden. Desnoods kocht hij op een veiling in Parijs of Berlijn voor een prik wat Sloveense postmoderne huisvlijt, die hij dan te hoog geprijsd in de boeken kon opvoeren.” (blz.61)


Nummer: 10-023
Titel: Duel
Auteur: Joost Zwagerman
Taal: Nederlands
Jaar: 2010
# Pagina’s: 96 (4314)
Categorie: Fictie
ISBN: 978-90-5965-104-3

Meer:
Wah Wah (redactie Zwagerman)
Duel (recensieweb)
Vals Licht (Bol)

Ik las het net op Twitter. Moest er mijn werk even voor onderbreken. Een van mijn wielerhelden is overleden. Niet onverwacht, iedere wielerliefhebber wist dat hij kanker had, maar desalniettemin is zijn dood toch een klap voor de wielersport.

Afgelopen zomer zagen we hem nog op het podium staan, samen met zijn oude rivaal Bernard Hinault. In een vlaag van gezond verstand had de Tourdirectie besloten om de prix de combativite (strijdlust) aan Laurent Fignon uit te reiken, in plaats van aan een van de renners die dag.

Strijdlust zat zeker in hem. Als wielrenner al, maar ook toen hij die verschrikkelijke ziekte kreeg. Het symbolische rode rugnummer was een mooi eerbetoon aan een groot renner. Franse televisiekijker konden afgelopen zomer voor het laatst zijn schorre stem horen als commentator tijdens de afgelopen Tour de France. Laurent Fignon mocht slechts 50 jaar oud worden.

L'Equipe vandaag.
Een interview in het AD eerder dit jaar.
Twitter staat vol met berichtjes over Fignon.

Mooi filmpje over de Tour van 1989:



Zelf schreef ik 7 jaar geleden al een stukje over Laurent Fignon, voor CycloSim. Vijf jaar geleden plaatste ik het ook op dit weblog. Omdat het te lang is om nog een keer helemaal opnieuw te plaatsen, laat ik het bij de link.

Laurent Fignon, een van mijn wielerhelden, is niet meer. De wereld is weer een stukje saaier geworden.

ETA kondigt wapenstilstand af (NOS).

Dit weekend weer in het nieuws. De ETA wil de wapens neerleggen. Een genereus aanbod, op het eerste gezicht. De Spaanse regering trapt er niet in: Spanje vindt wapenstilstand ETA onvoldoende (Nu.nl).

Vooraf: Ik ben pacifist, voormalig dienstweigeraar en radicaal tegen geweld. Toch heb ik de ETA, als we het dan toch over terroristen hebben, wel hoog zitten. Eerst bellen, dan pas een bomaanslag, slechts zij die in de politieke strijd een relevante rol spelen (politie, politici) lopen risico. Zouden meer terroristen moeten doen.

Ik vind Basken een sympathiek volk. Op Menorca was Raul een goede vriend, die altijd een goede fles Dominicaanse rum voor me klaar had staan in zijn bar. In de Pyreneeën zag ik meerdere Touretappes omringd door honderden in oranje geklede wielergekken uit het Baskenland. Wielerfans met kennis van zaken en respect voor alle renners.

Vorig jaar op vakantie in het Baskenland zag ik overal een kreet terug komen. Ik spreek geen Baskisch, maar vertalen leek me niet al te moeilijk. "Non da Jon?", oftewel "Waar is John?". Ik had ook geen idee, maar bleef de kreet maar tegenkomen. Op muren, op een brug boven de autobaan, op vlaggen, in de stad, op aanplakbiljetten, op prikborden. Elke keer weer, 'Non da Jon?' In een klein cafe in San Sebastian (Donostia zou ik moeten schrijven), las ik op de muur veel informatie.

Jon Anza is (was?) een oud-Etastrijder die al vele jaren in de gevangenis doorbracht. Een paar maanden voor onze vakantie daar, was hij opeens verdwenen. Hij nam de trein naar Toulouse en is sindsdien nooit meer gesignaleerd. Het hele verhaal wordt veel beter verteld op deze website. Vrienden, familie en sympathisanten gingen de straat op: YouTube. Op die site vind je meerdere filmpjes met deze oproep.

Zoals de problemen in Noord-Ierland, het Midden Oosten en in Korea op korte termijn niet oplosbaar zijn, zo zal er ook in het Baskenland nog decennia, misschien wel eeuwen, onrust heersen. Meestal sta ik aan de kant van de minderheid in dit soort conflicten. Ik gun de Basken dan ook hun eigen land, hun eigen cultuur. Ik hoop dat de ETA zich aan hun eigen bestand houdt. Uiteindelijk lost geweld namelijk nooit iets op. Ik hoop ooit nog eens terug te keren naar San Sebastian, een van de mooiste steden die ik heb bezocht in mijn leven. Ik hoop nog vaak op een berg te mogen staan samen met al dan niet dronken Basken, wielrenners aanmoedigend, ongeacht hun nationaliteit.

En ik hoop dat Jon teruggevonden wordt.

 Tom Lanoye – Maten en gewichten

Verzamelde columns van de Vlaamse schrijver, geschreven tussen 1992 en 1994. Nu pas gelezen. Een stukje geschiedschrijving dus, gelezen met ‘de kennis van nu’, zoals een niet nader te noemen Nederlands politicus onlangs introduceerde als uitdrukking.

Dat betekent aan de ene kant irrelevantie, aangezien ik over de Antwerpse gemeentepolitiek eigenlijk niet zo veel weet en ook niet hoef te weten, aan de andere kant wel weer vermakelijk om te zien dat politiek eigenlijk ook maar een spelletje van kleine mensen is. Daar tegenover staan de columns over Zuid Afrika, waar begin jaren negentig wereldgeschiedenis werd geschreven. Lanoye was er bij, ging in de rij staan voor het stembureau samen met een vriendin van hem die wel mocht stemmen en schreef er meerdere columns en verhalen over.

Lanoye is een sterk observeerder met een groot gevoel voor rechtvaardigheid. Daardoor zal niet iedereen hem kunnen pruimen, maar het maakt hem wel een goede schrijver. Toch kan ik me na een aantal geweldige romans van hem (Slagerszoon met een brilletje!) niet herinneren dat ik het afgelopen decennium een mooie roman van hem gelezen heb. Heb ik niet goed opgelet of paste de jonge en hilarische (Alles moet weg) Lanoye beter bij mijn belevingswereld destijds dan de huidige gearriveerde multikunstenaar die Lanoye geworden is nu bij mij past?

Vooral voor de Zuid-Afrikaanse columns vond ik deze bundel de moeite waard. Lanoye woont parttime in Kaapstad en is genoeg insider om nuttige informatie te vinden, genoeg buitenstaander om observator te kunnen blijven.

Citaat: “Deze columnbloemlezing is in haar eentje al een informatie-autostrade: U vindt er van alles in terug, het gaat razendsnel vooruit en u wordt er een stuk wijzer van. Maar u hebt er goddank geen beveiligde telefoonlijn voor nodig, de hardware is goedkoper dan een computer en de software zit al sinds uw prilste jeugd onder uw schedeldak.” (blz.7)

Nummer: 10-024
Titel: Maten en gewichten
Auteur: Tom Lanoye
Taal: Nederlands (Vlaams)
Jaar: 1994
# Pagina’s: 240 (4534)
Categorie: Columns
ISBN: 90-5333-300-2


Meer:
WikiPedia Tom Lanoye
Hotel Boekenlust over Slagerzoon met een brilletje
Cutting Edge over Alles moet weg

In juni minder bezoekers en bezoekers die sneller weg waren op de site. Allemaal voor de televisie gezeten voetbal kijken? Te mooi weer? Of is mijn blog niet interessant genoeg meer?

De ‘populairste’ zoekterm ging over mijn vriend Peter en zijn ziekte. Niet dat daar iets over te vinden was, maar blijkbaar zochten mensen er wel naar en omdat hij een aantal keer op deze site reageerde, komt men via Google toch hier terecht.

Ook het Greenpoint Stadium, in diverse spellingen, was een veel gebruikte zoekterm. Dat is dus duidelijk Wk-gerelateerd. En mijn foto van dat stadion in opbouw trok dus een hoop nieuwe bezoekers.

Ook zochten velen naar een prognose voor de tweede kamer verkiezingen. Volgende keer toch bij Maurice de Hond zoeken, die heeft zijn werk gemaakt van prognoses.

Bijzondere zoektermen in de maand juni:

60 gastarbeiders gezocht  (58 echt niet genoeg?)

waar dient een rouwband voor (zou het in de naam verstopt zitten?)

aftrekplek foto (volgens mij was dit Studio Sport, ik heb een zuidafrikaanse foto van me voorbij zien komen in 1 van hun uitzendingen) (Kijk nog eens deel 97, zou Studio Sport mij nu moeten betalen?)

ben je in het strafschopgebied en weet je niet wat je met de bal moet doen (ach kijk, meneer van Persie is tijdens het wk op mijn blog geweest!) 

een vals bandje waarop staat dat jij iets hebt gekocht in Zwitserland 

foto vuvuzela in reet (en gevonden?)

grappig verhaal over de heerschappij van de afstandsbediening (kan me niet herinneren dat ik dat geschreven heb)

illegale site waar je boekverslagen af kunt halen zonder hem terug te vinden (wat heb je er dan aan?)

niet alles is waar op wikipedia (echt?)

poezie vuvuzela (bestaat dat?)

prognose voor de verkiezingen 8 juni (welke waren dat? Die heb ik gemist. Op 9 juni heb ik wel gestemd, maar de 8^e?)

tomatenvlek plastic potje (kun je vlekken in een potje kopen tegenwoordig?)

waar is walter momenteel (voor mij de vraag: wie is walter?)

wat past er bij een grijze slobberbroek (daar heb ik dus echt geen flauw idee over)

trap hem dan tegen de netten, wij hebben het later wel over andere opties. (is dat een antwoord op de vraag van van Persie?)

Net weer van vakantie werd ik opgeschrikt door dit bericht:
NME: Michael Been dies.

Toen ik het doorlas, begreep dat ik al had gehoord (gelezen eigenlijk via 3voor12) dat iemand uit de crew van de Black Rebel Motorcycle Club was overleden. Dat het Michael Been was, en dat diens zoon die motorclub aanvoert, wist ik niet.

Voor mij was en blijft Michael Been de man achter het geweldige album Reconciled van the Call. (website band).

Ik ga terug naar de jaren tachtig; de dinsdagmiddag van de Vara en de woensdagmiddag van de VPRO zijn de enige middagen dat je naar de radio wil luisteren. De Verschrikkelijke 15 is de lijst die er toe doet, andere hitlijsten zijn totaal onbelangrijk.

Een nummer springt er uit op een middag. Het lijkt wel een gospelnummer, I still believe heet het. De week er op luister ik weer en wordt weer gegrepen door het nummer dat aan de ene kant perfect past in de jaren tachtig (orgel!), aan de andere kant met een intensiteit gezongen wordt dat het nummer boven alle andere nummers van die tijd doet stijgen. Dit is een geweldige band, dat moet wel.

Ik koop de LP, prachtige hoes, en draai hem. Ik draai hem vaak. Grijsdraaien heet dat toch? Schitterende nummers, lekker mee blèren boven in mijn kamertje, 'Everywhere I go', 'Blood Red' en 'Tore the old place down'. Maar mijn favoriete song blijft I still believe. Tussen haakjes moet er dan nog (the great design) achter.

De galm in de stem van zanger Michael Been is onovertroffen. Het klinkt bijna nep, maar tegelijkertijd heel echt. Bijzonder man dus. Zelfs bij de EO draai ik het nummer niet weg, terwijl ik destijds (en eigenlijk nog wel) een behoorlijke allergie had voor die omroep.

Na Reconciled maakte de band nog wel een aantal albums, maar geen een kon in de schaduw staan van hun meesterwerk uit 1986. Reconciled is het enige album dat de tand des tijds heeft overleefd.

De laatste jaren werkte Michael Been dus achter de schermen voor het bandje van zijn zoon. Vorige week in België kwam er een eind aan zijn leven, slechts 60 jaar mocht hij worden. Maar zoals het cliché vaak, maar terecht, zegt: zijn muziek zal voortleven. Voorlopig is hij de enige die het gelukt is om deze ongelovige te laten meezingen met de woorden I still believe.

Even zoeken op YouTube levert het volgende op:
Mooie versie uit 1997 live
Album versie
Vreemde cover
Vijf dames coveren het nummer ook.

De mooiste blijft deze live versie:

I been in a cave

For forty days

Only a spark

To light my way

I wanna give out

I wanna give in

This is our crime

This is our sin

But I still believe

I still believe

Through the pain

And the grief

Through the lives

Through the storms

Through the cries

And through the wars

Oh, I still believe

Flat on my back

Out at sea

Hopin' these waves

Don't cover me

I'm turned and tossed

Upon the waves

When the darkness comes

I feel the grave

But I still believe

I still believe

Through the cold

And through heat

Through the rain

And through the tears

Through the crowds

And through the cheers

Oh, I still believe

I'll march this road

I'll climb this hill

Upon on my knees if I have to

I'll take my place

Up on this stage

I'll wait 'til the end of time

for you like everybody else

I'm out on my own

Walkin' the streets

Look at the faces

That I meet

I feel like I Like I want to go home

What do I feel

What do I know

But I still believe

I still believe

Through the shame

And through the grief

Through the heartache

Through the tears

Through the waiting

Through the years

For people like us

In places like this

We need all the hope

That we can get

Oh, I still believe

32 songs. Met dank aan Nick Hornby. Een serie over liedjes die mijn leven op de een of andere manier raakten.

Meer:
WikiPedia Michael Been
The Call live
Dodenwake Blogspot In memoriam

Goal, Juli 2006

De oudere generatie kan het zich nog goed herinneren. De lotto-totocommissie van GFC. Ontstaan in de jaren vijftig (volgens onze gegevens 1956), toen de voetbalclubs hun leden mee lieten spelen in de voetbaltoto. Een extra bron van inkomsten voor vele clubs. De donderdagavond in de kantine was altijd erg gezellig. De commissie zat aan een lange tafel en de ‘ophalers’ kwamen met de ingevulde formulieren van de leden langs. De heren Wiemerink, Holtmaat, Zwierink en vele anderen bepaalden de sferen in ons clubhuis.

In 1996 was de commissie niet meer nodig. Het ophalen van formulieren was ouderwets, de betaling ging sneller via automatische incasso’s. Het leek dat de organisatie op landelijk niveau aan het vernieuwen was. Dit blijkt een misvatting. Onlangs konden we in de krant lezen dat winnaars van WK-toto’s op moeten passen voor de belasting. De Nationale Sporttotalisator is een vervelende organisatie geworden. Alle WK-toto’s moeten namelijk via hun handen gaan. Dus de bedrijven, cafe’s en sportclubs die het in hun hoofd halen zelf iets te organiseren zijn in overtreding. Samen met de belastingdienst doet ze er alles aan om het kleine groepen lastig te maken.

Zelf kreeg ik een paar jaar geleden al te maken met deze organisatie. Onze tourtoto heeft namelijk een website en zodoende kwam de Nationale Sporttotalisator er achter dat wij een kansspel organiseerden. Een advocaat mailde ons diverse malen, vooral de naam ‘toto’ mochten we niet gebruiken. Gerechtelijke stappen werden niet uitgesloten. Een paar maanden geleden stond er een artikel in de krant over dezelfde organisatie die een rechtszaak had aangespannen tegen een bedrijf dat via internet wedden mogelijk maakte.

Volgens mij heeft deze organisatie niet door dat de wereld aan het veranderen is. In de jaren zestig en zeventig had ze zo goed als geen concurrentie, dus speelde iedereen mee. Het valt echter niet mee om toe te geven dat ze terrein verliezen. Staatsloterij, Postcodeloterij, Krasloten, vele casino’s, het is allemaal ten koste gegaan van de ‘voetbalpool’, zoals velen de organisatie nog steeds noemen. Via internet kun je elke dag waar ter wereld dan ook weddenschappen afsluiten op de gekst mogelijke sportwedstrijden. 1 gewonnen zaak in Nederland levert dus niets op.

Als een kat in het nauw richten ze dus nu hun pijlen op de kleine toto’s die vele vrijwilligers organiseren. Met grote voetbaltoernooien en de Tour gaan daar miljoenen in om, volgens de Nationale Sporttotalisator. En die miljoenen willen zij eerst in eigen handen hebben. Bij onze tourtoto is het al bijna 30 jaar zo dat wij het inleggeld omzetten in prijzengeld. Ook de meeste WK-toto’s werken zo. Geen winst dus, geen organisatiekosten, puur vrijwilligerswerk. Maar zeer waarschijnlijk ook geen geld dat anders wel in hun handen was gekomen. Ik heb nooit gedacht: “ik doe al mee aan de Tourtoto, nu speel ik volgende week niet mee in de Lotto”. Ik betwijfel of iemand die gedachte ooit heeft gehad.

De winnaar van de GFC WK-toto loopt gelukkig niet echt een risico. Met slechts 38 deelnemers zal zijn prijs niet echt een probleem worden. Pas boven de 454 € moet je belasting betalen. 29% liefst. Leuk bedrag, die 454 €. Reken het nog eens om naar guldens. Bijna niemand doet dat meer na 4 jaar, maar je komt uit op 1000 gulden. Doet me terugdenken aan mooie ouderwetse televisiequizzen. 1000 gulden kon je winnen, maar dan moest je wel Willem Ruis eerst een cent geven. Dan bleef het bedrag namelijk onder de 1000 gulden en hoefde de winnaar geen belasting te betalen. De Nationale Sporttotalisator en de Belastingdienst laten zien in welke tijd ze zijn achtergebleven.

Nu het voetbalseizoen weer is begonnen, elke zondag weer een voetbalgerelateerd blogje. Vandaag maar weer eens beginnen met het oude columnarchief, waar ik na 20 jaar toch een redelijke collectie van heb opgebouwd.

Nieuwsgierig. Om mijn eerste werkdag te omschrijven.Gezellig en nieuwsgierig lopen de kleintjes met elkaar door het gebouw.Ook ik loop zoekend rond.Heb ik wel goed geluisterd.Snap ik mijn rooster wel goed.Voor mijn eerste les heb ik drie verschillende roosters gekregen.En een paar boeken heb ik nu zelfs dubbel. Het is leuk om weer te beginnen.Op school zijn de reacties van collegas en de kinderen ...

Kijk nog eens 137

Vorig jaar in Normandië geweest, indrukwekkende oorlogskerkhoven gezien. Tweede wereldoorlog. In de herfst kwamen we door de Champagne. Tours, prachtige stad. Maar vooral ook stilmakende oorlogskerkhoven, deze keer eerste wereldoorlog. Vele Franse families hebben hier iemand liggen. Ook Islamitische dus. 95 jaar geleden vochten ze zij aan zij. En nu?

View Suus op Cuba in a larger map

We gingen met de auto, opa was ook mee. Die zat bij mij achterin. Toen gingen we naar Schiphol. Heel veel mensen, wat was het daar druk. Opa was weer naar huis, met de auto van papa. We moesten met een vliegtuig. In onze tuin had papa wel eens naar de lucht gewezen, maar ik zag nooit een vliegtuig. Een vogel wel soms. Is een vliegtuig hetzelfde als een vogel?

We stapten in en kregen drie stoelen. Dat was leuk, ik had een eigen stoel. Tussen papa en mama in. Daarna moest ik ineens bij mama op schoot zitten, alleen toen ze me ook nog eens vast zette met een gordel, was ik niet blij. Het vliegtuig ging bewegen en het leek wel of we naar boven gingen.

Heel eventjes heb ik toen geslapen, maar er was veel te veel te ontdekken. Rondlopen door het vliegtuig, wat veel mensen zitten er in zo’n vliegtuig. Ik mocht in de keuken kijken, waar die mevrouwen waren met die mooie pakjes aan. Daar kon je mooi rondjes lopen! En je kon er ook rozijntjes krijgen.

Papa had ineens een kleine televisie bij zich. Kon ik kabouter Plop kijken, die vind ik lief. Sesamstraat, ook leuk. Daarna heb ik heel vaak van voor naar achter gelopen. En weer terug. En nog een keer. Overal even kijken. Ik heb nog met Linsey gespeeld, die had een mooie pop. We gingen samen op een lege stoel klimmen en dan deden we de gordel dicht. En weer open. En weer dicht. En weer open. Heel vaak.

Toen moest ik weer bij mama op schoot. Dat was niet erg, kon ik even lekker tegen haar aanliggen, ik was best wel moe geworden. Op het andere vliegveld was het heel erg warm, maar ook daar kon je mooi rondlopen. Toen papa en mama alle koffers en tassen hadden, was mijn karretje weg. Papa heeft toen met een mevrouw gepraat, maar daar begreep ik niets van. Die mevrouw had toen mijn karretje gevonden

We gingen daarna met de bus naar het hotel. Ik mocht bij mama op schoot. We stopten heel vaak onderweg. Bij een hotel was er muziek. Een mevrouw kwam de bus in en nam me mee, toen hebben we samen gedanst. Papa en mama bleven in de bus zitten, maar dansen is toch veel leuker. 

Het was een lange dag, maar wel mooi. In het hotel had ik een eigen bedje om in te slapen. Het was geloof ik heel erg laat, ik ben ook maar meteen gaan slapen. Papa en mama geloof ik ook.

En ja hoor... Waar velen al bang voor waren gaat toch gebeuren. Het internetfilter, wat alleen gebruikt zou worden om kinderporno te weren gaat misschien toch gebruikt worden voor andere zaken. Hier werd al meerdere malen door meerdere organisaties en internetgebruikers voor gewaarschuwd. Maar het zou allemaal niet zo'n vaart lopen. Meer lezen →

Ik ben niet zo van de linkdumps. Er zijn genoeg sites die daar veel beter in zijn dan ik. Ik ben wel iemand die gek is op boeken en daardoor ook van boekenkasten. Hoe meer, hoe beter. Hoe gekker, hoe leuker. En dan kom je toch een keer een site tegen die de overtreffende trap blijkt te zijn van liefde voor boeken.

Dit is een foto van een boekhandel in Salem, MA (USA). Schitterend om daar rond te mogen lopen. Je zal er vast niet alles simpel vinden, maar ik weet zeker dat er liefhebbers werken, geen werknemers. Geen Bruna of Ako waar iemand toevallig terecht kwam voor een bijbaantje. Nee, echte boekenfreaks, dat moet haast wel.

En deze foto, net als vele andere schitterende foto's, staat op de site Bookshelf Porn. Boekenkasten op bijzondere plaatsen, extreem volle boekenkasten, mooi gevormde boekenkasten, kamers vol boekenkasten, bedenk het maar. En ik vind het leuk om deze site regelmatig te bezoeken. Zo leuk, dat ik het graag deel met de bezoekers van mijn blog. Dus toch, voor deze keer, linkdump. Maar niet zo maar een link...

Camera kapot onderweg. Wel zo'n wegwerpdingetje gekocht, maar kon dus niet zo maar raak schieten toen ik dit mooie veldje zag liggen. Cuba, honkballand bij uitstek, bleek ook behoorlijk voetbalminded. Hoe vaak ik de term 'subcampeon' niet gehoord heb (bij onze oosterburen noemen ze dat Vizeweltmeister) tijdens de ruim twee weken op dat eiland...

Van der Meest, ode aan fotograaf Hans van der Meer. Foto's van voetbal (-velden) over de hele wereld. Omdat de sport overal ter wereld wordt gespeeld en overal velen plezier bezorgt.

Ikzelf denk van wel. Voordat je me veroordeelt, ikzelf ben faliekant tegen de doodstraf. En dat om een aantal redenen. Maar daar zo meer over. Wat wil ik met deze post uitleggen? In het huidige politieke klimaat krijgen de sentimenten, veelal ondoordacht en gebaseerd op onderbuikgevoelens, een grote stem. Met de populistische PVV en de VVD die er een beetje achteraan hobbelt is zoiets ergs als de doodstraf niet ver weg. Meer lezen →

Nederland heeft de griep en gezien de omvang van de besmetting, 16,5 miljoen, kunnen we gerust spreken van een pandemie. Het ministerie van Volksgezondheid heeft daarom een aantal maatregelen voorgesteld: Vermijd fysiek en sociaal contact Was U zelf regelmatig Draag een monddoekje, hoofddoekje of boerka Blijf van uw mond, ogen en neus af Maak regelmatig [...]

Twee weken geleden bracht ik een bezoek aan het voormalige concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Ik heb veel gelezen over de verschrikkingen van de holocaust en wilde al jarenlang een keer erheen. Ik had de hoop dat ik de verschrikkingen beter zou kunnen bevatten, dat ik me beter een voorstelling zou kunnen maken van wat miljoenen Europeanen vanaf het midden van de jaren dertig tot het einde van de Tweede Wereldoorlog in 1945 hebben meegemaakt.

lees verder

Ook al staat het CDA zowat op exploderen onder alle kritiek en weerstand van CDA prominenten en lokale leden, toch lijkt het onvermijdelijk dat er een Rechts gedoogkabinet komt. De onderhandelaars gaan de komende 2 weken onverstoord verder en lijken zich weinig aan te trekken van alle commotie. Ook de uitlatingen van Wilders lijken hun [...]

Wereldkampioen Waterpolo. Tussen Kikkenstein en Kruitberg wordt elke dag hard getraind.Twee sportteams komen dagelijks met hun sportkleding en ballen bij elkaar.Eerst werd er getraind voor het jaarlijkse voetbaltoernooi van Kwakoe.Maar steeds meer praten de toeschouwers over de wereldkampioenschappen Waterpolo.De toeschouwers zitten droog. Veel bewoners van de flats bekijken de trainingen en oefen...