Cartoons:nieuws-feiten met een knip-oog, laatste 7 dagen. thema's 29/08 t/m 04/09: 29 aug: Exclusieve WC-pot 30 aug: Spiderman 31 aug: Sexy race 01 sep: Gekopieerd achterwerk. 02 sep: Surrogaat-romantiek. 03 sep: Jongeren en roken. 04 sep: Zebra-pony's.

Bezuinigen, bezuinigen, bezuinigen. Dat is ongeveer de rode draad in het collegeakkoord ‘Aan de slag’. Niet zomaar bezuinigen, maar vooral snel, hard en zonder visie. Maar is die noodzaak echt zo dringend? En moet het op deze manier?

‘Aan de slag’. Dat motto gold in ieder geval voor de postkamer van het Haagse stadhuis. In de eerste week van juli, vlak na het begin van het zomerreces, ontvingen alle cultuur- en welzijnsinstellingen een brief. Strekking: volgend jaar krijgt u bijna 8% minder subsidie van ons. Het college maakt geen keuzes, dat mogen de instellingen zelf doen.

Waarom dat overspannen gedoe? Waar komt die bezuinigingsdrift vandaan? Staat de gemeente Den Haag op de rand van een faillissement? Zijn er onvoorziene uitgaven die voorrang zouden moeten krijgen op bestaande afspraken? Kort gezegd: eigenlijk niet. Deze bezuinigingsdrift is het simpele resultaat van een politieke keus om fors minder geld te besteden aan cultuur en welzijn.

De omvang van de Haagse begroting is nog steeds een dikke 2,3 miljard euro. De verwachting is dat er in 2015 zo’n 100 miljoen euro minder is dan we in Den Haag hadden verwacht. Een flinke som geld, maar zie het wel in verhouding: het gaat om ongeveer 4,3% van de totale begroting, op een termijn van 5 jaar. Besef daarnaast dat de gemeente Den Haag een slordige 1 miljard euro in zogenaamde ‘bestemmingsreserves’ heeft zitten. Begrijpt u dan nog waarom het allemaal zo gehaast moet?

Natuurlijk, de recessie zal zijn weerslag hebben op de gemeentelijke inkomsten. Zolang er in het ‘andere’ Den Haag nog geen kabinet is, is echter nog met geen mogelijkheid te voorspellen welke kant er op bezuinigd gaat worden, en hoeveel. Dat maakt de kippendrift van het Haagse college helemaal onbegrijpelijk.

In februari van dit jaar is er door toenmalig wethouder financiën Marieke Bolle een ‘financieel kader’ opgesteld, waar een inschatting is gemaakt hoeveel minder er de komende jaren de gemeentekas in stroomt. Die inschatting was natuurlijk gebaseerd op allerlei vooronderstellingen. Sinds die tijd heeft de wereld niet stilgestaan. Zo werd in maart de afschaffing van de precariobelasting teruggedraaid. Dat betekende een meevaller van €15 miljoen voor de gemeente Den Haag. Die meevaller alleen al zou betekenen dat er in 2011 in ieder geval nog niet bezuinigd hoeft te worden. Ondertussen weten we ook vrijwel zeker dat de Rijksbegroting voor 2011 nog geen grote kortingen op het gemeentefonds kent. Dat maakt het perspectief al een heel stuk zonniger, nietwaar?

Vergeet trouwens ook niet dat ditzelfde college de OZB met 3,3 miljoen per jaar verlaagt. Het Haagse tarief voor de belasting voor huiseigenaren behoort tot de allerlaagsten van heel Nederland. Er is geen enkele noodzaak om dat tarief nog verder te verlagen, zeker niet als je daardoor de problemen voor Haagse cultuur- en welzijnsinstellingen alleen maar groter maakt.

De ongekende haast waarmee het college de bezuinigingen wil doorvoeren heeft ook flink wat negatieve effecten. Een hele rij van instellingen heeft al aangegeven dat ze zich niet neerleggen bij de brief van het college. Logisch en terecht wat mij betreft. Voor vrijwel alle instellingen geldt dat ze erop mochten vertrouwen dat de afspraken die ze met de gemeente hadden, ook zouden worden nagekomen. Anders gezegd: de (financiële) nood is voor de gemeente Den Haag nog lang niet zo hoog dat de wet gebroken kan worden.

De gierende haast wreekt zich ook op een andere manier. Er ligt geen enkele visie ten grondslag aan deze grootscheepse bezuinigingsoperatie. Het enige doel van het college voor 2011 is geld binnenharken. Hoe dat gebeurt, of ten koste waarvan dat gaat lijkt niets uit te maken. De instellingen mogen het helemaal zelf uitzoeken.

Voor het Gemeentemuseum betekent dat zo’n €700.000 minder met ingang van 2011. Het Koorenhuis mag zien hoe ze het met zo’n 5 ton minder gaan doen. Niet alleen professionele instellingen moeten het met minder gaan doen. Alle mooie woorden in het collegeakkoord over popmuziek en vrijwilligersorganisaties kunnen worden uitgegumd, want ook die instellingen krijgen volgend jaar gewoon minder geld.

Het wordt nog gekker eigenlijk, want ondertussen gaat het college zich wel buigen over de ambities voor de jaren ná 2011. Zowel op het terrein van cultuur als van welzijn gaan opnieuw prioriteiten worden bepaald. Zo zullen we straks dus instellingen gaan zien die éérst 8% minder krijgen, om daarna toch weer ruimer ondersteund te gaan worden omdat ze toch wél tot de gemeentelijke speerpunten behoren. Daar is maar één woord voor: jojobeleid. En daar is niemand bij gebaat.

Het kan anders. De noodzaak om in 2011 zó fors te bezuinigen is er niet. Het college zou er verstandig aan doen om éérst te bepalen hoe volgens haar het nieuwe cultuur- en welzijnsbeleid er uit zou moeten gaan zien. Neem de tijd om samen met inwoners, instellingen en de gemeenteraad – binnen de nieuwe financiële kaders – nieuwe prioriteiten te stellen. Geef helder aan welke kant je op wilt, welke sectoren je wilt versterken en waar het een onsje minder kan. Op die manier ontstaat een aanpak die allicht breder gedragen wordt dan de huidige ramkoers. Bijkomend voordeel is dat instellingen beter weten waar ze aan toe zijn, zodat ze geen rare bokkensprongen hoeven te maken om aan de eenzijdige en onzinnige bezuinigingen in 2011 te voldoen.

Dat dit college de politieke keus heeft gemaakt om fors op cultuur en welzijn te bezuinigen, daar zal jammer genoeg weinig aan te veranderen zijn. Het is het college wel aan te rekenen dat ze die keus doorvoert zonder visie, en zonder eerst na te denken over de gevolgen.

Dit artikel verscheen eerder als opiniestuk in Den Haag Centraal

Echt een aanrader om dit weekend extra te genieten van het verkennen van het Haagse culturele leven, met de cultureel zonnige gedachte dat de dreiging van een rechts kabinet is afgewend.

Museumnacht

Haagse Uitfestival

Nieuws en commentaar week 25, 2010. Nieuws zondag-vrijdag: 29 aug: CDA zakt in peiling 30 aug: Topsalarissen in ontwikkelingshulp 31 aug: De media in primitief Iran. 01 sep: Motivaties beroepskeuzes. 02 sep: CDA-crisis stemt tot nadenken. 03 sep: Uitglijer Baldewsingh

Op dezelfde dag in augustus dat in 1962 Martin Luther King zijn ‘I Have A Dream’-speech uitsprak voor het Lincoln Memorial in Washington D.C., kwamen precies op die plek naar schatting tienduizenden boze, blanke Amerikaanse burgers bijeen. Afkeer van de politieke situatie in Amerika leek de grootste drijfveer, ‘Restoring honor’ was de leus. Welke eer hersteld moest worden was niet helemaal duidelijk. Er was blijkbaar iets verloren gegaan de afgelopen decennia. Of was het gewoon het feit dat Obama president is?

Sinds 1968 zijn er maar drie Democratische presidenten geweest, dus je zou denken dat de blanke Amerikaanse conservatieven blij zouden zijn. Maar blijkbaar is de angst voor een echte ommezwaai met de eerste zwarte Amerikaanse president diep geworteld.

• Opnieuw tegenwind voor CDA-top;
• Aanhoudende onrust kost CDA zetels;
• Blog: “Veel moeite met uitlatingen Geert Wilders”;
• Zaterdag: het CDA, alweer het CDA;
• CDA’ers voeren druk op fractie op;
• CDA-prominenten: stop deze onderhandelingen;
• Brief prominente CDA-leden over formatie;

Het is niet niks, wat er te zien is op het CDA-toneel. De partij die bekend stond als club die alles intern regelde via belrondes in het weekend - om gedurende de werkweek weer eensgezind naar buiten te treden - verkeert in behoorlijk zwaar weer. De troost dat het CDA op dit moment alle krantenkoppen domineert zal toch ook als erg schraal ervaren worden.

Trouw somde de prominenten die tegen zijn eerder al op. Onlangs is Ruud Lubbers daar nog bijgekomen. Dat er onvrede is, is één ding. Maar op het moment dat je dit soort lijstjes al kunt opstellen vóórdat de onderhandelingen echt zijn begonnen zou je je als partijbestuur en Kamerfractie toch even achter de oren moeten krabben. Dat is niet gebeurt, dus is het niet zo gek dat de onvrede zich verbreedt en verdiept.

Ook publiek, en dat is eigenlijk op zich al schokkend. Dat partijleden brieven sturen naar de partijvoorzitter is niet zo merkwaardig, maar dat ze openbaar worden gemaakt is dat - zeker gezien de inhoud - des te meer. Niet alleen de strekking van de verschillende brieven, maar ook het - onbedoelde (?) - inkijkje achter de CDA-schermen. Neem deze passage uit de brief van Senator Van de Beeten:

De besluitvorming over die verklaring ('agree to disagree' over Islam als religie of ideologie - DR) is om te beginnen niet bepaald een grondige geweest. De tekst van de verklaring is geen voorwerp geweest van een weloverwogen discussie. Dat kan al worden afgeleid uit de snelheid waarmee de besluitvorming moet hebben plaatsgehad. Ik vernam zelfs, dat tijdens de fractievergadering de tekst enkel - en dan nog maar gedeeltelijk – is voorgelezen.

Dat was onder regie van Verhagen, die later op zijn bordje kreeg dat hij de fractie te weinig bij de onderhandelingen betrok. Slordig en onvoorstelbaar eigenlijk, dat juist dit punt zo afgeraffeld werd.

Ook de brieven van Lubbers bevatten dit soort passages. In de eerste brief is de passage over de niet-verschenen persverklaring opvallend. Waarom oordeelde Verhagen (ik zou bijna zeggen 'in godsnaam') dat zo'n verklaring 'niet opportuun' zou zijn? De tweede brief is eigenlijk nog interessanter. Neem deze passage:

Ank (Bijleveld - DR), die daar namens de fractie was, kon geen antwoord geven op bezorgde vragen van twee oud-ministers van Buitenlandse Zaken, Hans van den Broek en Ben Bot, hoe het nu toch stond met de risico’s op het terrein van Buitenlandse Zaken resp. het buitenland, gezien de markante posities die Geert Wilders ter zake inneemt. Het is mij bekend dat ook VNO-NCW en de CEO’s van grote ondernemingen zich daar zorgen over maken.

Zo spraken anderen over “duurzaamheid” als een “verborgen” (of afwezige ?) kernwaarde.

Weer anderen, zoals ik, blijven in het duister tasten over voldoende uitzicht op godsdienst-vrijheid, ook voor Moslims, en het gevrijwaard blijven van discriminatie op grond van geloof.

Zo is er enerzijds het moedige en te waarderen initiatief van jullie beiden de partij inspraak te geven en anderzijds de frustratie over wat gebeurt met de opvattingen van prominenten die een en andermaal de moeite hebben genomen naar het Partijbureau te komen.

Ank Bijleveld beloofde getrouw verslag uit te brengen aan de fractievoorzitter (en aan de fractie ?).

Het partijburo doet zijn best om de prominenten erbij te betrekken. Zelfs 'een en andermaal', al lijkt dat eerder een soort verwijt van Lubbers te zijn: we komen wel steeds vertellen wat we er van vinden, maar er wordt steeds niets mee gedaan. Het moet trouwens een pijnlijk moment zijn geweest voor Ank Bijleveld, toen ze geen antwoord had op indringende - maar ongetwijfeld beleefd geformuleerde vragen - van toch gerespecteerde oud-bewindslieden. Ook opvallend is de onzekerheid bij Lubbers of de zorgen en opmerkingen van de prominenten wel aan de héle CDA-fractie zouden worden overgebracht.

Let wel: déze prominenten (om de een of andere reden heb ik niet het idee dat Van Agt aanwezig was) hadden zich tot dan toe redelijk stil gehouden. Ze zijn door - naar ik aanneem - de partijvoorzitter uitgenodigd (zelfs 'een en andermaal') vanwege hun staat van dienst en belang en positie binnen de partij. Het lijkt er echter op dat die bijeenkomsten de zorgen niet hebben weggenomen. Integendeel. Bij Lubbers leverde de laatste bijeenkomst kennelijk zoveel ongerustheid op dat hij de noodzaak heeft gezien om door hem geschreven brieven openbaar te (laten) maken.

Uitzonderlijke onrust dus binnen het CDA, die zich natuurlijk niet beperkt tot een handvol prominenten. Wat te denken van al die actieve CDA-ers die vrijwilligerswerk doen in de diaconie, bij charitatieve instellingen of bij noodopvang aan b.v. asielzoekers. Ik kan me niet voorstellen dat zij vrolijk worden van een vrijage met de PVV. En de CDA-leden met een islamitische achtergrond? Wordt daar echt tegen gezegd 'laat je nu maar beledigen, da's goed voor het begrotingstekort' - zoals Aukje van Roessel in de Groene Amsterdammer van deze week treffend noteerde.

Ondertussen lijken Maxime Verhagen en Jack de Vries de inschatting te maken dat juist samenwerking met de PVV het verlies van het CDA goed kunnen maken. Dat lijkt me echt naïef. Men zit nu al met samengeknepen billen te hopen dat het Congres niet op 11 september hoeft plaats te vinden, zodat Wilders' uitspraken op die dag geen roet in het eten gaan gooien. Daarnaast zal samenwerking met de PVV hoe dan ook CDA'ers van het CDA vervreemden. Als dat alleen een handjevol 'fossielen' zouden zijn, is dat leed natuurlijk te overzien. Volgens mij zal samenwerking met de PVV binnen het CDA echter veel diepere wonden slaan. Het is aan het CDA natuurlijk, maar als ik hen was zou ik er niet aan beginnen. Mochten ze dat wel doen, dan lijkt me dat eerder een stap richting de duisternis dan naar het licht.

Visit msnbc.com for breaking news, world news, and news about the economy

Genoeg gebeurd de afgelopen maanden. Overzicht van de leuke en feestelijke gebeurtenissen van de laatste tijd en aankondiging van een feest in september. Op pagina Station.

Kijk even hier: Cultuurwethouder gaat schandalig om met Kosmopolis, het Kunstenplan en de gemeenteraad

Ik denk dat ik de komende tijd iets vaker via Posterous ga posten. Als je me volgt via twitter of Facebook zie je het vanzelf langskomen. Ik ga eens kijken of ik het op een aardige manier kan integreren in deze website.

Bloggen is het plaatsen van een foto van je kat op een website. Een foto van een huisdier leek synoniem te worden aan ´weblog´, met dank aan de vele blogmeisjes op www.web-log.nl. Maar dat is gelukkig toch echt slechts een oudbakken cliché. Wat is bloggen wel? Om erachter te komen kun je het nieuwste boek over bloggen lezen van Dutch Problogger Ernst-Jan Pfauth. Sex, Blogs & Rock-’n-Roll. Het boek ligt nu nog ongelezen voor me op mijn salontafel. Maar ik kan niet wachten.

Bloggen is een virus. Als je van schrijven houdt. Als je van het verwoorden van ideeën houdt. Als je van het maken van dingen op internet houdt. Je kunt het ook beter gaan doen dan erover lezen. Maar je moet niet bang zijn. Om je mening te geven. Om iets van jezelf te laten zien. Niet je anus. Kom op. Maar iets waar je echt gepassioneerd over bent, of waar je verstand van hebt. Deel het met de wereld. Dat is beknopt beschreven de boodschap van Ernst-Jan.

Morgen ga ik naar de boekpresentatie. En misschien schrijf ik er daarna wel een stukje over! Op mijn blog natuurlijk.