Een postbode in het Groningse dorpje Leek, is 1000 poststukken kwijt geraakt. Da’s wel een heleboel. Het zou natuurlijk flauw zijn te zeggen dat deze mevrouw geen professionele postbode was, maar...

[[ This is a content summary only. Visit my website for full links, other content, and more! ]]

eye museum, a photo by hans van egdom on Flickr.

De laatste afspraken over het lenteakkoord zijn gemaakt. Nu al duikelen allerlei ‘deskundigen’ over elkaar heen wat de effecten zijn, vaak gebaseerd op halve informatie. De kritiek zal niet mals zijn. Of deze altijd terecht is, is een tweede. Voor GroenLinks zaak om haar oog op de bal te houden. Het gaat om het duurzaam [...]

NRC-next is lekker bezig vandaag. Op de voorkant een grote plaat, zoals het NRC betaamt, van een van onderen naakte dame met de benen zo wijd als alleen op tekening mogelijk is. Een getekende dokter belicht met een zaklamp dat deel dat de meeste dames toch eigenlijk liever niet zomaar voor de voorpagina zouden tonen. Het is rood en huge, met daarboven wat grappig kroeshaar. Het gaat om het grote. En eigenlijk nog niet eens om de buitenkant. Het gaat om de G-spot. Een Bredase arts verdient sinds een poosje geld met het vergroten ervan.

Een voorpagina en twee binnenpagina’s zijn aan het onderwerp gewijd. ‘De diepte in’ heet deze rubriek. Conclusie na het lezen van de vier kolommen tekst: we weten niet zeker of de plek bij elke vrouw bestaat en of het zin heeft die plek te stimuleren en wel dat vergroten puur geldklopperij is. Zou die plek onderdeel van een mannenlijf zijn, dan was alles er al lang over bekend. Gynaecologie loopt nou eenmaal, bij mannelijk gebrek aan belangstelling in vrouwenonderwerpen, achter bij andere mensenlijfwetenschappen. Behalve dus als het gaat om geld verdienen.

Onderhand tureluurs geworden van wetenschappelijke onderzoeken, hij bestaat wel, hij bestaat niet, wel, niet, geef ik het op. Er is een minder valide maar individueel 100% treffende wijze om te onderzoeken of die plek enig effect kan sorteren of niet Dan zijn we definitief van al het gezeur en geldklopperij af.

Het is een aantrekkelijk begrip: vernieuwen. En tegelijk een lastig begrip om in praktijk te brengen. Want vernieuwen heeft pas zin als er publiek voor is. Of het nu om mode, vakanties, communicatie of politiek gaat. Een beetje op je zolderkamer nieuw zitten te wezen geeft individueel misschien voldoening maar het valt als een steen dood in het zand. En vernieuwen heeft ook echt pas betekenis als het publiek je resultaat als nieuw ervaart.

Nu is dat bij mode of vakanties niet zo een probleem. Een andere stijl of een nog niet aangeboden activiteit gelden makkelijk als nieuw. In communicatie zal de aandacht vooral uitgaan naar het middel, zie de opmars van sociale media. Dat wordt in ieder geval vaak als nieuw beleefd. Politici hebben het met het begrip erg moeilijk. Ze weten dat de kiezer dol is op de term. Vernieuwing met een realistisch plan en doel vermijdt te hoge verwachtingen en stappen richting ongewisse avonturen. Tegelijk doet het afbreuk aan de kracht van vernieuwing. Die bestaat er nu juist vaak uit dat je niet weet wat er losgemaakt wordt en hoe de afloop er uit zal zien. Het ligt aan de ervaren urgentie van de omstandigheden hoe kiezers kiezen.

De Grieken kozen voor een vernieuwing met een ongewisse afloop. Vooralsnog is het ontaard het in een situatie die vooral koersloos lijkt. En koersloos is per definitie kansloos. Nieuwe verkiezingen gaan eigenlijk over de vraag of men echte vernieuwing aan wil of toch terug kruipt naar de al bekende recepten en partijen. Een stem op de oude partijen is een stem op het receptuur dat vooral door Brussel en IMF is uitgewerkt. Een stem op nieuwe partijen, waarvan Syriza de tweede partij werd, is in ieder geval een afwijzing van de inmiddels bekende en verwenste receptuur. Syriza lijkt erop te gokken straks de grootste te worden en Brussel daarmee voor het blok te zetten. Net zo min als Luther anti-Rooms was, is Syriza anti-Europees. Ook al maken veel media die fout in hun berichten. Alexis Tsipras, de leider van de partij, wil alleen anders behandeld worden. Als de Europese regeringen straks alsnog de knieën buigen en hem tegemoet komen is de vernieuwing voor Syriza al geslaagd. Maar er zijn meer landen die ongemakkelijk in hun Europese zetel zitten. En waarom wel voor de Grieken buigen en voor anderen niet?

Buigen de Europese knieën niet dan lijkt Alexis Tsipras niet een plan B te hebben. Zeker als zijn partij twee verkiezingen zo kort na elkaar wint, pleegt hij grof verraad aan zijn kiezers als hij alsnog zou toegeven aan Brussel en IMF. Het zou de facto het einde van zijn partij zijn en zijn politieke loopbaan. Syriza zal dan dus de stap in het diepe moeten zetten en de eurozone verlaten. Dat is werkelijke vernieuwing, maar ook de meest ongewisse.

Tofik Dibi heeft met minder wanhopige omstandigheden te maken en koos een overzichtelijke variant van vernieuwing. Hij trekt aan een tak en schudt niet aan de boom. En binnen enkele weken weet hij de afloop. De vraag is of hij het ook zo heeft bedoeld. Had hij zijn kandidatuur ondersteund met het benoemen van enkele inhoudelijke verschillen, dan had hij de eerste schrik bij GroenLinksers nog kunnen overwinnen. GroenLinksers zijn wel machiavellistischer gaan denken over het verwerven van invloed, maar nog steeds erg ontvankelijk voor principes en koersdebatten. Daar had hij zijn vernieuwing op kunnen ankeren, maar heeft dat niet gedaan. Nu resteert enkel een vorm-verhaal en daar kom je binnen GroenLinks niet ver mee. De frustratie dat GroenLinks landelijk nooit de drempel van 10 zetels echt ruim weet te overschrijden wordt breed gedeeld, maar ook aansprekende leiders als Rosenmöller en Halsema (in haar laatste jaren), die inhoud en vorm goed wisten te combineren, is het niet gelukt. De roep tot vernieuwing van Dibi lijkt daarom vooral gebaseerd op een eigen onderbuikgevoel, en steunt niet op een analyse of sterke inhoudelijke overtuiging. Zijn vernieuwing is paradoxaal genoeg te weinig vernieuwend.

Hollande, de nieuw gekozen president van Frankrijk, staat ook voor vernieuwing. De vrije variant van Tripras had hem de nieuwe positie niet gebracht. Daar verschilt de situatie in Frankrijk te veel voor van die in Griekenland. En anders dan Dibi heeft Hollande ingehaakt op een ontwikkeling die al gaande was: het maken van een groeipact. Zijn vernieuwing is een rek- en strekoefening binnen kaders die er al zijn. Of hij de grenzen voldoende weet op te rekken, zodat de Fransen dit ook als vernieuwing beleven, is het ongewisse in zijn vernieuwing. Maar goed, daar heeft hij, als hij in juni een meerderheid in het parlement verwerft, ook nog enkele jaren de tijd voor.

Op 12 september zal ook blijken of en welke vernieuwing er in Nederland is gewenst. Want dat de politici vernieuwing beloven staat vast. De vernieuwing die de PVV beloofde twee jaar geleden is gestrand in het Catshuis. Komt er een vervolg met meer ongewisse gevolgen of kiezen Nederlanders voor andere vernieuwing? Bepalend zal zijn hoe kiezers het tijdsgewricht ervaren: als een uitzichtloze beklemming of een periode die kansen biedt tot vernieuwing.

Tijdens de Koude Oorlog had je zogenaamde ‘Kremlin Watchers’. Mensen die in de gaten hielden wat de Russen deden en dat vervolgens duidde. In Dronten zouden we een soort gemeentehuis, of ‘De Rede watchers’ kunnen hebben, want het is bepaald interessant als je jezelf regelmatig op de politieke wandelgangen begeeft.

Boven het college hangen donkere wolken, want wethouder Langeweg zit in de problemen. Lag er al een gat van een miljoen bij het MFG (dat op mysterieuze wijze verdwenen schijnt te zijn, maar dit ter zijde), daar kwam mogelijk nog eens 1,5 miljoen bij aan misgelopen uitkeringen op sociale zaken. Het college heeft een onderzoek bevolen en het is wachten op de uitkomsten. Maar als dat rapport slecht uitvalt voor het college heeft de wethouder een probleem.

Als er gedoe is moet je altijd nog iets beter gaan opletten wie je ziet, wat je hoort en vooral wat er niet gezegd wordt. Wat dan opvalt is dat er bij Leefbaar Swifterbant Dronten al enkele maanden een oud-gemeenteraadslid van een andere partij aanschuift bij de fractievergaderingen. Het gerucht van een politieke overstap is massief en het oud-raadslid zou een serieuze wethouders kandidaat zijn voor de Leefbaren (aldus de wandelgangen).

Nu wordt het leuk! De coalitie in Dronten bestaat uit CDA en VVD, ieder met twee wethouders en gedoogsteun van Leefbaar Swifterbant Dronten, zónder wethouder. De Leefbaren hadden geen wethouders kandidaat en kregen wethouder Langeweg vanuit het college als ‘liaison wethouder’ toegewezen.

Laat ik eens een kleine speculatie opzetten (let op: speculatie!). Stel dat het rapport over de sociale gelden slecht uitvalt voor wethouder Langeweg en deze daarop zijn politieke verantwoordelijkheid neemt en aftreedt. Dan moet er een nieuwe wethouder worden gezocht. Omdat Langeweg van het CDA is lijkt een andere CDA-er voor de hand liggend. Maar de Leefbaren hebben nog geen wethouder en nu (volgens de wandelgangverhalen) wél een kandidaat. Het zou dan niet meer dan logisch zijn dat de coalitiepartner zonder wethouder, maar nu mét kandidaat dus, de nieuwe wethouder mag leveren.

Dat zou echter betekenen dat de grootste partij in Dronten, het CDA, nog maar één wethouder heeft. De VVD als op een na grootste er twee heeft en Leefbaar haar eigen wethouder. Nu heb ik de CDA-ers hier in Dronten de laatste jaren een beetje leren kennen en ik schat zo maar eens in dat dit volslagen onacceptabel voor hen zou zijn. Tegelijk zal ook geen van de twee VVD wethouders bereid zijn af te treden omdat er een CDA-er zou moeten worden benoemd omdat die de grootste zijn. Maar dat Leefbaar een eigen wethouder zou krijgen is volstrekt terecht als ze iemand daarvoor zouden hebben.
Mij lijkt dit een mooi recept voor een knallende coalitiecrisis deze herfst in het midden van de verkiezingsstrijd voor de Tweede Kamer die ook altijd zorgt dat lokaal de verhoudingen wat scherper worden.

Van mij mag die zomervakantie zo snel mogelijk voorbij zijn, want het kan na de zomer nog wel eens buitengewoon boeiend en spannend worden in politiek Dronten!

Het was nog april, ze was net thuis van de crèche. “Ik heb een verrassing voor mamadag, maar die moet nog drogen, dus die heb ik niet meegenomen. Is een geheimpje.” Mama moest lachen.

Dinsdag was het cadeau klaar. Goed ingepakt, flink wat confetti los in het plastic, de leidsters moeten veel voorpret hebben bij de gedachten van alle papiersnippers in bedden van de ouders. “Dat gaan we thuis goed verstoppen”, vertelde ik haar. “Onder de tafel!”, schreeuwde ze vol enthousiasme, daar zit ze zelf tenslotte ook bijna altijd als ze zich wil verstoppen. “Ik denk dat mama het dan ziet”, probeer ik voorzichtig haar geestdrift te temperen. “In de schuur”, is haar tweede keuze, waarschijnlijk ingegeven door het feit dat we net die schuur in fietsen.

“In papa’s kantoortje lijkt mij een goed plekje, dat vindt mama nooit”, is mijn dringende hint. Ze is het met me eens. We verstoppen het cadeau en ze is tevreden. “Nou moet je niet tegen mama zeggen dat we een verrassing hebben, anders is het geen verrassing meer”, is mijn volgende moeilijke verzoek. “Goed”, is haar korte antwoord, maar ik ben er niet helemaal gerust op. Terecht, blijkt al snel.

“We hebben geen verrassing voor jou, voor mamadag”, haar moeder is nog geen vier seconden thuis. “O, wat jammer nou”, speelt moeder het spel geweldig mee, met moeite haar lachen onderdrukkend.

Op zaterdagavond breng ik haar naar bed. “Als je morgen wakker wordt, moet je heel zachtjes bij ons komen en alleen papa wakker maken. Dan mag mama nog even slapen en gaan wij ontbijt maken”, leg ik haar de procedure uit. “Met koek?”, vraagt ze hoopvol. “Met koek”, bevestig ik en ze valt tevreden in slaap.

Iets voor acht komt ze heel zachtjes binnen. Ze loopt inderdaad om het bed heen en begint me net iets te hard uit te leggen wat we gaan doen: “Papa, we moeten koek maken!”. “Ssst, zachtjes. Mama, slaapt nog”, fluister ik, terwijl ik naast me iemand zie grijnzen met de ogen dicht. “Ik doe toch zachtjes?”, antwoord ze weer net iets te hard. Fluisteren valt niet mee als je weet dat je bijna ontbijtkoek krijgt.

Een dik kwartier later maken we mama ‘wakker’ en geven haar een verrassing. Ze leek oprecht verrast. Een goed begin van moederdag.

eye museum, a photo by hans van egdom on Flickr.

Ik word een beetje moe van de kramp in mijn eigen partij. Na het bekend maken van zijn kandidatuur voor het lijsttrekkerschap worden er flink wat pijlen afgeschoten op Tofik Dibi: onervaren, opportunistisch, populistisch en ga zo nog maar even door. Bijna vergeten politici doemen in de media nog één keer op om de kandidatuur [...]

 

Zie voor de agenda op www.ede.nl

De volgende vergaderingen zijn op:

• 12 juni 2012
• 11 september 2012
• 23 oktober 2012
• 27 november 2012

Via de link kan het videoverslag van de vergadering van 27 maart 2012 worden teruggezien.

 Een luchtje scheppen.Een van mijn collegas zegt soms, de duurste luchtjes zitten in hele kleine flesjes. Nievis is dan ook een klein vrouwtje. En natuurlijk heeft zij gelijk. Als ik naar de lucht kijk dan wordt de kwaliteit van de lucht om ons heen steeds goedkoper en slechter.De afgelopen twintig jaar zie ik steeds meer leerlingen met allemaal nieuwe medicijnen rondlopen. En het gebruik tijdens ...

Paspoort	Wanneer afhalen?
Spoedaanvraag	Aanvragen gedaan op maandag tot en met vrijdag vóór 12.00 uur kunnen de volgende werkdag vanaf 9.30 uur worden afgehaald. Uitzondering: in het Stadskantoor kan dat op woensdag vanaf 12.00 uur.
Aanvraag voor kinderen jonger dan 13 jaar en 8 maanden die in een paspoort zijn bijgeschreven waarvan de geldigheid op of ná 1 juli 2012 verloopt	Aanvragen gedaan vóór 25 april kunnen tijdens de openingsuren worden afgehaald.
Alle andere

lees verder

Vandaag heeft de provincie Zuid-Holland besloten dat de RijnlandRoute buitenom via de Leidse Stevenshof en dwars door Voorschoten wordt aangelegd. De gevolgen van deze provinciale keuze zijn desastreus. Een weidevogelgebied wordt vernietigd. De Stevenshof verliest haar uitzicht en krijgt daar hoge concentraties fijnstof voor terug. Tientallen huizen in Voorschoten zullen moeten worden gesloopt en vele [...]

eye museum, a photo by hans van egdom on Flickr.

Natuurlijk, toen we het hoorden, voelde het als een harde scheet op een feestje. Sap had net in 48 uur meer gerealiseerd aan GroenLinkse idealen dan Beckers, Rosenmuller en Halsema in de 20 jaar daarvoor. Vergroening van het belastingstelsel, solidariteitsbelasting voor hoge inkomens, tal van maatregelen teruggedraaid die slecht waren voor mens, dier en natuur. Terwijl we de afgelopen maanden toch een beetje aan haar waren gaan twijfelen, liet ze zien dat ze GroenLinks was, GroenLinkse idealen kon verwezenlijken en dat ook nog prima kon vertellen. Sterker nog, ze liet uitstekend zien dat GroenLinks verantwoordelijkheid kon nemen, zonder zijn idealen te verloochenen.

 Het is allemaal waar, en toch is het Dibi zijn goed recht om zich kandidaat te stellen. Het kandideren ging niet helemaal lekker, maar dat is natuurlijk ook de schuld van de rare regels die we als partij zelf hebben gemaakt. Je kunt zeggen dat de timing minder gelukkig is, maar wanneer had hij het dan moeten doen? Een half jaar eerder of een half jaar later? Dan hadden we het hem of veel meer kwalijk genomen, of hem (en terecht) een enorme sufferd gevonden. Of allebei. Bovendien, GroenLinks is een gewone partij, en daar hoort bij dat leden zich voor alle functies kunnen kandideren. Dus ook voor het lijsttrekkerschap. En GroenLinksers willen kunnen kiezen, dus dat is dan mooi geregeld.

We zouden het zelfs op prijs moeten stellen dat hij zich kandidaat stelt. Want de strijd, mits goed gevoerd, stel GroenLinks nog eens goed in staat om over het voetlicht te brengen waarom we dat Lente-akkoord sloten. Waarom we onze verantwoordelijkheid namen en niet aan de kant bleven staan toen VVD en CDA Nederland in de modder hadden gereden. We kunnen zien of Sap ons kan verleiden en of Dibi resultaat kan boeken. En de lijsttrekker die we kiezen is tenminste behoorlijk getest. Hooguit jammer dat het tv-debat plaats vind bij Knevel en Van den Brink...

Deze blog schreef ik samen met Saranna Maureau

Like most kids of her age, Rosa is fond of animals. I cant even begin to count how many books about animals weve been reading since she was born, and how crazily often Ive been pronouncing all the animal sounds for her. Lets say its quite a miracle that I still speak human language after all those boohs and quacks... (and still she refuses to repeat most of them! ;)) Anyway, we thought it was tim...

Het aantal kinderen dat in armoede leeft is toegenomen tot 327.000. Voor Samsom aanleiding om Rutte op de korrel te nemen. Maar de statistieken laten zien dat onder Balkenende IV met de PVDA het eigenlijk veel slechter ging omdat de cijfers veel harder omhoog gingen. De definitie en normstellingen van armoede maakt het soms lastig [...]

eye museum, a photo by hans van egdom on Flickr.

Prachtige foto van het Groenlinkse Tweede-Kamerlid naast haar boekenkast. Ik ben meteen jaloers op het trapje. Politieke voorkeur indachtig zal ze het wel groen geschilderd zijn. Maar het feit is voor mij genoeg. Een trapje geeft aan dat de kast groot is. En niet alleen groot, ook dat je zo nu en dan op de bovenste plank moet zijn. Omdat er een boek bij is gekomen, of omdat je een boek van die plank wil lezen. Of even iets moet nakijken. Een boekenkast is nooit af. Een boekenkast, zo stil als die staat, is altijd in beweging. Tenminste als je een boekenkast niet voor de pronk hebt. En daar is de paradox: als je een boekenkast hebt om mee te pronken, valt er meestal niets te pronken. Maar pronken lukt vaak wel met de kast die er niet voor de pronk staat.

Genoeg gefilosofeerd. Wat komen we allemaal tegen in de kast van Linda Voortman? Allereerst systeem, altijd goed. De boeken staan niet lukraak of op kleur. Daardoor lijken sommige planken leeg, maar dat is onvermijdelijk als je je systeem consequent hanteert. Thematisch gesorteerd is denk ik de beste omschrijving.

Het plankje linksboven is zo goed als onleesbaar. Slechts twee keer is er iets te zien. ‘binnenhof’ en ‘tweede kamer’, tenminste dat maak ik er van, want ik ken geen boek dat over de ‘veede kamer’ gaat. Haar politieke plankje dus. Op de plank rechtsboven is de Bijbel duidelijk herkenbaar, net zoals ‘Ons kent ons’, het prachtige fotoboek over de types van Van Kooten en De Bie. Het volume 2 is volgens mij het vervolg over de Top 2000. Een ander boek lijkt me over de band ‘De Dijk’ te gaan, maar dat weet ik niet zeker. De liggende boeken lijken me fotoalbums.

Plank 2 links: J.F. Glastra van Loon, ik kan de titel niet lezen, maar Google vertelt me dat het waarschijnlijk ‘Kanalen graven’ heet. Het WBS Jaarboek 2006 ‘vier jaar Balkenende’ staat er ook. Henk te Velde (niet de zeiler) – Van regentenmentaliteit tot populisme.

Plank 2 rechts zijn de reisgidsen. Twee keer niet aan een bestemming toe te wijzen: Natuurwijzer en een vogelgids. Dichtbij: Hoge Veluwe, Utrecht. Zuid Limburg, Bijzonder welkom in Heel Nederland, Nederland voor nop en nog een keer Utrecht. Binnen Europa: Malta & Gozo, Kroatië (Capitool), Berlijn (Anwb, oud), Wenen (Anwb, nieuw), Berlijn (Anwb, nieuw), Praag (Anwb, oud), Ierland, Frankrijk, Rome en twee keer Noorwegen (1 keer Anwb). The Rough Guide USA completeert de plank.

Plank 3 links lijkt leeg, plank 3 rechts heeft meerdere herkenbare titels: Ik denk iets van Martin van Amerongen, de titel staat achter de trap. Thomas van der Dunk – Buiten is het koud en guur. Anna Politkovskaja – Russisch dagboek. Gladys Mejias – Morgen voor mij. Dan vier titels die ik niet kan plaatsen. Ton van Dijk – Hier gebeurt nooit iets. Tony Judt – Het land is moe. Primo Levi – Titel onleesbaar. Nog 1 onherkenbaar. Fay Weldon – Echte dames lunchen niet. Dan een boekje dat ‘het verhaal’ lijkt te heten. Tenslotte Hans Schoots – Gevaarlijk leven. Een biografie van Joris Ivens. Fay Weldon lijkt verdwaald op deze plank. Te licht tussen de zware boeken.

Plank 4 links, zes delen van een serie. Een encyclopedie? Klassiekers?

Plank 4 rechts. Een mooi (duur 39,90) boek over Groningen: Groningen uit de lucht

Plank 5 links: De plank over de Tweede Wereldoorlog. George E. Berkley – Theresiestadt. Melissa Muller – Anne Frank de biografie. T.Spaans-Van der Bijl – Utrecht in verzet. In de schaduw van de adelaar. Een titel die vaker voorkomt, auteur niet te lezen. J.A.A. Aarse en B. Marinus – Hou zee, Kameraad. Uit de serie ‘De tweede wereldoorlog’ – De bevrijding. Zeker zes boeken onherkenbaar.

Plank 5 rechts: Sport, vooral Feyenoord. Als eerste het dikke jubileumboek van 100 jaar Feyenoord. Dan minstens zo dik: Het geheim van Raleigh door J. Holthausen (zou natuurlijk op de wielerplank moeten staan (6, rechts) maar is daarvoor te groot). De seizoensgids 2010-2011 van VI. Een aantal onherkenbaar. Een fotoboek over de Olympische Spelen van Calgary. Nog een aantal onleesbaar. Wim Bot – Leve Feyenoord een. Tenslotte een blik over Feyenoord, ik gok met beeldmateriaal over het jubileumjaar.

Plank 6 links: leeg

Plank 6 rechts: Wielerboeken. 1e onherkenbaar. Marije Randwijk – De vergeten Tour. Gabriel Garcia Marquez – De kampioen van Colombia. 3e en 4e onherkenbaar. Dan lijkt me er een boek te staan uit de Nationale Sportbibliotheek. Weer twee onleesbaar. Theo Koomen – 25 jaar doping. Steven Rooks – De sportman van het jaar. Het grote tourboek (is van Peter Ouwekerk, niet zichtbaar). Dan acht delen van De Muur, wielertijdschrift in boekvorm. Daarna zijn de boeken weggedraaid, te schuin om nog goed te lezen. Even spieken in mijn eigen kast: Jean Nelissen – De 100 beste Nederlandse wielrenners aller tijden staat ook bij haar in de kast.

Plank 7 links: Veel politiek getinte, linkse lijkt mij, boeken. Gerrit Voerman – De meridiaan van Moskou, 2e is onleesbaar. J.W. Matthijsen – Sovjet-Rusland. Henk Sneevliet – Max Perthus. Weer een onherkenbaar. Mathieu Smedts – Een weerbarstig katholiek. Dan meerdere bedekt door de trap en als laatste George Holland Sabine en Thomas Landon Thorson – A history of political theory.

Plank 7 rechts. De Mart Smeets plank. Mijn territorium. Op volgorde staan er: 1. De afrekening 2. Het laatste geel 3. Helder 4. De Tour wacht op niemand 5. Wereldtour 6. Retro 7. Door naar de volgende ronde 8. Rugnummers en ingevette benen 9. Veelbesproken 10. De Tour van ’80 11. Oranje boven 12. Het dream team 13. Overleven 14. Passie 15. Dertig 16. Ik was nooit in Nagano (deductie, slechts heel klein hoekje zichtbaar) 17, 18 en 19 niet zichtbaar. 20. Geel 21. Net echte mensen 22. Bruisend 23. Stoempen, snot en sterven 24. Opgeruimd 25. Murfreesboro blues 26. Een lange ontsnapping 27. Een brok in de keel 28. Hoezo bezeten? 29. Netwerk 30. De kopgroep 31. Vuur 32. De Lance-Factor. Jammer dat er geen systeem zit in de plank. Chronologisch of alfabetisch was allebei mogelijk, is niet gebeurd.

In totaal dus bijna honderd boeken goed te zien, compliment aan de fotograaf. Ook een compliment aan Linda, ze heeft een prachtige boekencollectie en dan vermoed ik dat er elders in het huis nog wel meer boeken staan. Want fictie en/of literatuur kom je in de kast bijna niet tegen.

Conclusies: 1. Linda heeft bij de Slegte vele boeken gekocht. Ik herken namelijk de typische Slegte-aankopen die ook bij mij boven staan. 2. Ze las veel boeken op weg naar een politieke loopbaan die haar in de Tweede Kamer deed belanden. 3. Waarom iemand uit Enschede, die in Groningen woonde en nu in Utrecht voor Feyenoord kan zijn is mij een raadsel. 4. Ze leest net als ondergetekende graag een stukje van Mart Smeets, maar ligt nog zeker een dozijn boeken achter. 5. Haar wereldbeeld is mede bepaald door haar interesse voor de Tweede Wereldoorlog. 6. In de zomer zit Linda ook urenlang voor de televisie naar de Tour de France te kijken. 7. Ze komt niet toe aan of heeft geen geduld voor fictie. 8. Eigenlijk zou ze dat wel willen, maar haar carrière gaat op dit moment voor. 9. Ze leest het liefst in haar eigen taal, slechts 1 engels boek in de hele kast te vinden. 10. Ze reist graag, maar niet vaak.

De boekenkast van:

Muis (25-10-2011)
Jan Vertonghen (05-06-2011)
Meissie (15-04-2011)
Sanneke (05-03-2011)
Toaske (25-02-2011)
Zuster Klivia (15-02-2011)
Alexander Pechtold (25-05-2009)

Paspoort	Wanneer afhalen?
Spoedaanvraag	Aanvragen gedaan op maandag tot en met vrijdag vóór 12.00 uur kunnen de volgende werkdag vanaf 9.30 uur worden afgehaald. Uitzondering: in het Stadskantoor kan dat op woensdag vanaf 12.00 uur.
Aanvraag voor kinderen jonger dan 13 jaar en 8 maanden die in een paspoort zijn bijgeschreven waarvan de geldigheid op of ná 1 juli 2012 verloopt	Aanvragen gedaan vóór 25 april kunnen tijdens de openingsuren worden afgehaald.
Alle andere

lees verder

Ben je lekker aan t werk met zwerfvuil (nou ja… lekker?) krijg je ineens een camera op je gericht en een microfoon onder je neus. Het is het tweede item in onderstaande reportage.

Binnenkort doe ik mee aan HomeRide, een 500 kilometer lange tocht waarbij we binnen 24 uur van Groningen naar Maastricht fietsen. Dit doe ik voor het Ronald McDonald Kinderfonds, een geweldig mooi doel. Door de Ronald McDonald Huizen is het mogelijk dat ernstig zieke kinderen dichtbij hun ouders kunnen zijn, bijvoorbeeld omdat ze worden behandeld voor kanker, een hartafwijking of een stofwisselingsziekte. Ik ben nu hard aan het trainen om zoveel mogelijk kilometers te rijden met mijn team....

Het online discussieplatform voor Rio+20:

Honderden maatschappelijke organisaties, wetenschappers en vertegenwoordigers van overheden discussiëren met elkaar online. Dat was 20 jaar geleden veel minder geavanceerd, maar feitelijk kan je hier al de belangrijkste fundamentele discussies volgen en meedenken in de discussies van Rio+20.

Een waarschuwing: de kwaliteit is zeer wisselend, vaak zijn de onderwerpen abstract en voor Nederlanders (of rijke ‘noordelingen’) is het goed te weten dat heel veel aspecten gaan over ‘rechten’, die voor ons misschien vanzelfsprekend lijken maar in veel landen keihard bevochten moeten worden.

GroenLinks Tweede Kamerlid Tofik Dibi (31) doet een gooi naar het lijsttrekkerschap van zijn partij. Terwijl partijmedewerkers onder leiding van zijn fractiegenoot Jesse Klaver een campagne voorbereiden en Jolande Sap zich volop profileert, presenteert Dibi tijdens een eigen persconferentie een nieuwe slogan voor de partij: ‘GroenLinks BAM’. Het moet krachtiger en scherper, vindt Dibi. ‘Tsjakka Tofik’ lijkt mij persoonlijk een betere slogan voor de originele maar ook inhalige en overmoedige politicus.

Dibi zegt dat hij meer stemmen kan trekken dan de gedoodverfde lijsttrekker, Jolande Sap. Met hem als partijleider haalt GroenLinks minstens tien zetels, bluft hij. Daarmee lijkt Dibi zichzelf nogal te overschatten en zijn partijleider – die nu net lekker bezig is - impliciet toch af te kraken. De verschillen zitten volgens Dibi niet in de inhoud, maar vooral in de stijl. ‘Ik ben onorthodoxer, minder conventioneel dan Sap’, zegt de door peilingen nerveus gemaakte Dibi.

Jolande Sap reageert gelukkig ontspannen en positief en gaat graag de strijd aan. Ik vind dat een sportieve instelling. En eerlijk gezegd denk ik dat Sap ook niet zo veel te vrezen heeft. De partijleden zullen haar ruimschoots steunen, zo is mijn verwachting. De grote vraag is of Dibi ook daarna nog sportief zal zijn en als teamplayer wil blijven functioneren. Het zou hem sieren. Want naarmate de verkiezingen dichterbij komen, kan GroenLinks zich geen interne rivaliteit meer permitteren.

Sinds anderhalf jaar is Jolande Sap het evenwichtige en sympathieke boegbeeld van de partij. Samen met haar fractiegenoten heeft Sap laten zien dat GroenLinks met een duidelijke groene en sociale inzet durft te onderhandelen en politieke verantwoordelijkheid kan dragen. Ze is rustig, verbaal sterk en debatteert goed. 

Ze is inderdaad niet van ‘BAM’. En gelukkig maar, want dat is ook niet wat GroenLinks wil zijn als ‘ideeënpartij op zoek naar macht’. Ik vermoed dat GroenLinks met Tofik Dibi aan het roer snel buitenspel wordt gezet bij mogelijke coalitiebesprekingen en – BAM – voor gesloten deuren zal komen te staan.

Dibi lijkt te lijden aan een ernstige vorm van zelfoverschatting. Wat eer en roem – die hem tot nu toe overigens terecht toekomen - toch niet met een jong en ambitieus politicus kunnen doen. Daarbij komt dat Dibi vooral het gezicht is van het integratie- en religiedebat dat de afgelopen jaren teveel geïsoleerd is gevoerd, los van ideeën over gelijke kansen, onderwijs en sociale vernieuwing. Sociaal-economische kwesties vormen de basis omdat Henk, Ingrid, Ahmed en Fatima alle vier de klos zijn geworden van het rechts-liberale kabinet Rutte, dat naast het bevorderen van sociale ongelijkheid domheid en xenofobie volop gedoogde.

‘Groen’ en ‘sociaal’ moeten daarom nu de kernwoorden zijn. En dat GroenLinks tegen xenofobie is en het ook helemaal heeft gehad met die blonde rattenvanger uit Venlo, vormt daarbij de impliciete vanzelfsprekenheid. De evenwichtige Jolande Sap lijkt dat veel beter te kunnen uitdragen dan de originele maar ook zo overmoedige ‘Tsjakka Tofik’.

De verbazing dat er zestien plaatjes zijn bestemd voor de slogan ‘samen geschiedenis schrijven’ in de talen van alle EK-deelnemers. De ergernis over suffe plaatjes van voetballers in actie en die dan nu al dubbel hebben. De prangende vraag of  Seamus Coleman (ook al dubbel!) namens Ierland een onuitwisbare indruk zal gaan maken.

Voor de rest herleef ik helemaal wat ik vier jaar geleden al beschreef… Heerlijk!

De zorgvuldige manier waarop GroenLinks naar eigen zeggen de lijsttrekker wil aanwijzen, wordt de laatste week in rap tempo ingehaald door de realiteit. De wens om de lijsttrekkerskandidaten drie weken lang geheim te houden bleek irreëel en op de geslotenheid van de procedure werd kritiek geuit. Toch is de manier waarop de kandidatuur van Dibi wordt weggezet als ‘dolkstoot in de rug’ en ‘interne strijd’ overdreven. Integendeel, vanuit democratisch perspectief moet deze worden toegejuicht. De conclusie van NRC-redacteur Thijs Niemantsverdriet dat een lijstrekkersstrijd waarschijnlijk zal uitmonden in moddergooien en een verdeeld GroenLinks, is voorbarig.

De ervaring met directe lijsttrekkersverkiezingen zijn verdeeld. Aan de ene kant was er de strijd bij de PvdA in 2002 en 2012 die zorgde voor enthousiasme en betrokkenheid bij de partij. Aan de andere kant was er de bittere strijd in de VVD tussen Mark Rutte en Rita Verdonk. Die laatste campagne legde een duidelijke verdeeldheid over de koers bloot, maar ook de negatieve campagnevoering bij de VVD zal het imago van de partij hebben geschaad. Het is maar zeer de vraag of de programmatische inzichten bij GroenLinks ook zozeer verschillen – van een ruk naar links onder Sap is, in ieder geval in het parlementair stemgedrag, geen sprake. En als Dibi zo graag toenadering tot D66 wil, zoals het NRC beweert, dan kan hij Sap het Lenteakkoord toch moeilijk verwijten. Er is tussen Dibi en Sap eerder een verschil van inzicht over de thema’s waarop GroenLinks zich moet profileren. Dat onderwerp past prima binnen de debatcultuur die GroenLinks zo graag wil koesteren

Cruciaal verschil tussen de situatie binnen GroenLinks en eerdere lijsttrekkersverkiezingen binnen politieke partijen is het feit dat een zittende fractievoorzitter wordt uitgedaagd. In eerdere lijstrekkersreferendums was de zittende leider afgetreden (Melkert, Van Aartsen, Dittrich, Cohen) en zocht men een nieuwe leider. Nu wordt bij GroenLinks de zittende fractievoorzitter uitgedaagd. Toch is dit niet geheel nieuw. Bij de verkiezing van een lijsttrekker voor het Europees parlement in 2004 riep het Congres Kathalijne Buitenweg op om zich kandidaat te stellen naast Joost Lagendijk. Men wilde iets te kiezen hebben. Buitenweg won en vormde vijf jaar lang een uitstekende fractie met Lagendijk, die zich grootmoedig als tweede op de lijst liet plaatsen. In datzelfde jaar werd ook de fractievoorzitter van de PvdA, Max van de Berg, uitgedaagd bij een lijsttrekkersverkiezing. Hij won met overmacht en bevestigde zijn positie. De PvdA won bij die verkiezingen een zetel en behaalde een stemmenpercentage waar Samsom van zou dromen (23,6%).

Een partij als GroenLinks mag blij zijn dat er een keuze is. Maar al te vaak worden leden alleen gehoord als de zittende leider zelf beslist om op te stappen. Bij democratie hoort niet alleen dat je iemand kiest; cruciaal is de mogelijkheid om iemand weg te sturen. Als leden nu liever Dibi dan Sap aan het roer hebben, kunnen ze daarvoor kiezen. Als Sap wint bevestigt dat haar leiderschap. Net als Samsom en de nieuwe CDA-lijsttrekker kan ze dan buigen op een vers mandaat van haar leden. De crux is dat GroenLinks snel met een positieve campagne kan beginnen. Dat levert debat en enthousiasme op in de partij. Uiteindelijk is dat niet alleen goed voor de (partij)democratie, maar ook voor GroenLinks.

museum (3), a photo by hans van egdom on Flickr.

Een week lang hebben er berichten in de media gestaan over het Stedelijk Museum. Wat is er aan de hand? Alle culturele instellingen in Amsterdam hebben zojuist subsidie aangevraagd voor de komende vier jaar. In totaal is er 82,6 miljoen euro te verdelen. Voordat het gemeentebestuur (College van B&W en de gemeenteraad) beslist hoe de koek precies verdeeld wordt, doet de Amsterdamse Kunstraad – het adviesorgaan inzake culturele kwesties – eerst een voorstel. Dat voorstel is nu op hoofdlijnen klaar.

Alle grote instellingen in Amsterdam – het National Ballet, Toneelgroep Amsterdam, het Muziekgebouw aan ‘t IJ, etc – hebben zichzelf een bezuiniging van 10 tot 15 procent opgelegd. Dat was ook noodzakelijk, want er is in de komende periode minder geld te verdelen dan in de afgelopen vier jaar (zo’n 8 miljoen). Het Stedelijk is de enige instelling die in plaats van geld te besparen méér subsidie heeft aangevraagd. En fors meer. Maar liefst drie miljoen euro wil het Stedelijk Museum optellen bij de huidige subsidie: van ongeveer 12,5 miljoen naar 15,5 miljoen per jaar. En dat terwijl het museum eigenlijk 10 tot 15 procent zou moeten bezuinigen. BAM!

Die extra subsidie valt uiteen in twee delen: een deel is bedoeld voor de exploitatielasten van het nieuwe gebouw en een deel is ‘gewoon’ extra subsidie voor programmering, personeelskosten en wat al niet meer zij. Door de verbouwing van de afgelopen jaren is het museum nu bijna twee keer zo groot geworden; het ligt voor de hand dat de kosten van het onderhoud en de beveiliging inderdaad daardoor toenemen. Dat geld moet worden gevonden binnen de 82,6 miljoen euro die we hebben voor alle culturele instellingen. Immers, alle andere culturele instellingen hebben hun exploitatiekosten ook gewoon in hun subsidie-aanvraag verwerkt. Het Stedelijk hoeft er echter niet op te rekenen dat dat andere deel, de ‘gewone’ extra subsidie, wordt toegekend, zeker niet omdat andere (top)instellingen in de stad dan extra moeten bloeden.

Volgens de Kunstraad is het heel wel mogelijk dat het Stedelijk 15 procent bezuinigt: het museum heeft relatief veel verdienvermogen, het wordt niet door de landelijke bezuinigingen geraakt en het is ook geen instelling met veel uitvoerende kunstenaars, zo schrijft de voorzitter van de Kunstraad aan ons. Dat betekent dat het Stedelijk met een nieuw plan moet komen waarin rekening wordt gehouden met die 10 tot 15 procent bezuiniging. Het verbaasde dan ook dat diezelfde voorzitter afgelopen zaterdag in het Parool zegt dat hij geen voorstander is van ‘een slap aftreksel van het huidige plan; dan krijg je slappe soep’. Dat is een beetje tegenstrijdig, nietwaar?

Hoe het ook zij: eerst moeten we inzicht krijgen in hoe hoog de exploitatielasten nu zijn met het nieuwe gebouw. Daarna zal de Kunstraad aan de bak moeten om dat bedrag ergens uit die 82,6 miljoen euro te destilleren. Vervolgens moet het Stedelijk maar met een nieuw plan komen dat recht doet aan de inspanningen die alle andere topinstellingen in Amsterdam ook hebben verricht. Een bezuiniging van 10 tot 15 procent is pijnlijk, maar gezien de extra gemeentelijke bezuinigingen van 144 miljoen euro mogen we ‘blij’ zijn dat het daar bij blijft.

Paspoort	Wanneer afhalen?
Spoedaanvraag	Aanvragen gedaan op maandag tot en met vrijdag vóór 12.00 uur kunnen de volgende werkdag vanaf 9.30 uur worden afgehaald. Uitzondering: in het Stadskantoor kan dat op woensdag vanaf 12.00 uur.
Aanvraag voor kinderen jonger dan 13 jaar en 8 maanden die in een paspoort zijn bijgeschreven waarvan de geldigheid op of ná 1 juli 2012 verloopt	Aanvragen gedaan vóór 24 april kunnen tijdens de openingsuren worden afgehaald.
Alle andere

lees verder

Zodra de stofwolken na de Eerste Kamerverkiezingen opgetrokken waren en de gedoogcoalitie dankzij de SGP een minieme meerderheid in de senaat verkregen had, bleek dat een nieuwkomer zich met één zetel in de Eerste Kamer gevestigd had: 50PLUS. Deze partij, opgericht door Jan Nagel, komt alleen op voor de rechten van mensen ouder dan vijftig jaar. Het was niet de eerste ouderpartij, dat was het AOV (Algemeen Ouderenverbond). De misschien wel meest in het oog springende actie van 50PLUS tot nu toe was het campagnelied ‘Blijf van mijn poen af (link)’ van Ben Cramer. Desondanks bleek dit een teken aan de wand.

Ongeveer een jaar nadat Nagel en 50PLUS in de Eerste Kamer terecht waren gekomen, op Eerste Paasdag 2012 schoof de oud-voorzitter van het Landelijk Actie Komité Scholieren (LAKS) Sywert van Lienden aan bij het televisieprogramma Buitenhof. Tijdens deze uitzending presenteerde hij een nieuwe vorm van vertegenwoordiging: de G500. Het idee is simpel: 500 jongeren schrijven zich in als lid van deze organisatie, waardoor ze tegelijkertijd lid worden van de drie meest invloedrijke politieke partijen van Nederland: het Christen-Democratisch Appèl (CDA), de Partij van de Arbeid (PvdA) en de Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD). Tijdens de congressen van deze partijen worden alle leden van de G500 geacht aanwezig te zijn en samen moties in te dienen die in het belang zijn van de volgende generaties. Door het hoge aantal congresganger wat vóór deze moties stemt (minstens 500), is de kans groot dat deze moties ook daadwerkelijk in de partijprogramma’s worden opgenomen, met een grotere kans op uitvoering tijdens een volgende coalitieperiode. Blijkbaar vergat Van Lienden dat jongeren door middel van politieke jongerenorganisaties al een stem hebben binnen politieke partijen.

            21 april 2012 was de dag dat de gedoogcoalitie viel. Geert Wilders stopte na zeven weken onderhandelen over een akkoord om te bezuinigen. De leiders van het CDA en de VVD schoven hem direct de zwarte piet toe. Geert Wilders sloeg terug door zich op te werpen als de redder van de AOW’ers in Nederland. In de aanloop naar de verkiezingen van 2010 gebruikte hij ook al ouderen als doelgroep. Blijkbaar denkt Geert Wilders een nieuwe melkkoe gevonden te hebben.

            Uit deze voorbeelden blijkt dat er naast een sociaal-economische (links-rechts) scheidslijn en  een progressief-conservatieve scheidslijn, er langzamerhand nog een scheidslijn zichtbaar wordt in de Nederlandse politek, een generatiekloof. Dat is de gemene deler van de voorgaande voorbeelden.  Enigszins begrijpelijk dat deze kloof aan het licht komt, aangezien Nederland voor een periode van bezuinigen en hervormen staat, waar niemand blij van zal worden. Ook de ouderen niet. Alleen, een economisch dal waar we nu als land in zitten, kom je niet uit door elkaar bestrijdend het dal uit te klimmen. Het grote gevaar wat nu op de loer ligt is dat deze deler ook daadwerkelijk een gemene deler wordt, dus dat zowel jongeren en ouderen alleen voor de eigen zaak gaan – zonder ook maar iets toe te willen geven.

Wat hebben politieke partijen hiermee te maken? Wat is de oplossing?Als politieke partijen – die alsmaar verouderen, zo blijkt uit onderzoek, steeds meer worden geconfronteerd met ouderenpartijen en een verkapte jongerenpartij, die tegen de partijpolitiek ingaat – en misschien zelfs de openheid bij partijen die er sinds 2002 is tenietdoet – dan doen ze iets fout. De naar mijn mening beste politieke partij betrekt de eigen jongerenorganisatie meer bij het jongerenbeleid en bij de werving van jongeren leden, maar luistert ook zeer goed naar de verouderende leden. Als de balans tussen die twee wordt gevonden en partijen hun eigen verhaal uit gaan dragen (en dat blijven doen), dan zouden eventueel de neerwaartse ledenaantallen zelfs weer kunnen stijgen. Als zelfs 50PLUS een jongerenorganisatie krijgt, is deze meneer tevreden.