In de opiniepeiling op de verkiezingswebsite www.dronten.kiest.nu zijn VVD, PvdA, CDA en GroenLinks verwikkeld in een nek aan nek race. De vier partijen zouden elk uitkomen op zes zetels. De VVD is in de peiling de grootste. De liberalen hebben 25,4% van alle stemmen, tegenover 23,4% voor de PvdA, 23,0% voor het CDA en 22,0% voor GroenLinks.

Deze laatste partij zou volgens de peiling de grote winnaar worden. De partij heeft nu één zetel en zou er dus vijf winnen. Tegen de landelijke trend in zou de PvdA één zetel winnen (van vijf naar zes), de VVD, nu met twee zetels vertegenwoordigd, pakt er in de peiling twee extra. Het CDA zou er ééntje verliezen en voor het eerst sinds lange tijd niet meer de grootste partij zijn.

De ChristenUnie – nu drie zetels – verliest er twee. Leefbaar Dronten verliest haar twee zetels en D66 zou er volgens de peiling opnieuw niet in slagen in de raad te komen.

Bovenstaande meld de FlevoPost vandaag op de website. Hilarisch nieuws natuurlijk omdat ik wel op winst hoop; maar de betrouwbaarheid van deze peiling niet helemaal representatief acht. Maar goed; mochten de inwoners van Dronten toch zo besluiten is GroenLinks zeer bereid aan het college deel te nemen en verantwoordelijkheid te gaan dragen voor het dagelijks bestuur in deze moeilijke tijden.

Gisteravond op de vergadering fysiek zijn twee onderwerpen aan de orde gekomen. Door het inspreken van woonboot bewoners over de onderhandelingen waren we zo een uur verder. Het onderwerp woonboten en boten geeft altijd enig woelige (waters) gesprekken.
Hierna 14 insprekers over het sociaal vastgoed, met dar bij de ham vraag vertrouw je de corporaties en probeer je het voor de toekomst vast te leggen doormiddel van “borgings” afspraken of blijven we door modderen met een verlies post en kunnen we niet investeren.
GroenLinks heeft dat vertrouwen wel en ziet kansen voor de toekomst, heeft vragen gesteld over hoe de definitie van “starters” en kunstenaars is, om dit voor de buurt te blijven behouden. Speciaal was hierbij het gebouw de Purperreiger een stichting die al meer dan 20 jaar actief is en het plan ondersteund om een impuls aan de buurt te geven. Maar ook hier geld kunnen we tot goede borgings afspraken komen zodat het behouden blijft voor de buurt.

De gebruikers van de Purperreiger hadden een leuk inspraak lied gemaakt en verder zich goed voorbereid op de stukken en kwamen met een voorstel waar ik me wel ik kan vinden.
Vanavond 19.00 uur gaan we verder met de vergadering




















filmpje met mijn mobieltje dus sorry voor de kwaliteit maar ik wilde je dit niet onthouden

Het zou geweldig zijn als het wetenschappelijk klimaatpanel IPCC van de Verenigde Naties geen gelijk heeft. Het zou mooi zijn als we ons geen zorgen hoeven te maken over de opwarming van de aarde of over de uitstoot van CO2. Dan hoeven we minder geld te investeren in de strijd tegen klimaatverandering. Dan kunnen we rustig doorgaan met consumeren en produceren zoals we dat gewend zijn... Maar helaas, ondanks de fouten die gevonden zijn in het IPCC-rapport, is klimaatverandering nog steeds een feit en hebben we maatregelen nodig om het tegen te gaan.

Dit is de eerste alinea van een opinieartikel van GroenLinks-Europarlementariër Bas Eickhout en GroenLinks-Kamerlid Kees Vendrik. Het verschijnt vandaag in Trouw.

Afgelopen week hadden we met de sector Gebiedsontwikkeling een perfect georganiseerd uitje. We begonnen in de middag met een biologische lunch die werd gegeten tijdens een wandeling over de High Tech Campus. We kregen uitleg over het concept dat daar wordt gehanteerd. Prachtig! De afwikkeling van het autoverkeer, het groene fietsenplan, de centrale voorzieningen, het [...]

Kijk, het mag dan wel verkiezingstijd zijn, maar dat hoeft nog niet te betekenen dat je niet meer met je fractie hoeft te overleggen. Het is prima als je de hele week rozen staat uit te delen, maar enige ruggespraak kan echt geen kwaad. Dat bleek afgelopen week, toen een PvdA-gemeenteraadslid een plan – waar al zeven jaar aan gewerkt wordt en waarover overeenstemming was gevonden met buurt, bewoners én bedrijven (een unicum) – bij het grofvuil zette.

Het ging hier om het plan ter herinrichting van het Leidseplein. Iedereen die daar wel eens komt, weet dat het een vieze drukke bende is, terwijl het plein zoveel te bieden heeft. Zo wordt nu de prachtige ingang van de Stadsschouwburg aan het oog onttrokken door een eindeloze sliert aan trams die er altijd voor staat, en hetzelfde is het geval met de ingang van de City – maar daar zijn taxi’s de boosdoener. Ook is het plein een chaos voor de fietser: niet alleen loopt er een dikke vette weg over het plein die gevaarlijk is voor fietsers, maar ook zijn er onvoldoende plekken om je fiets te stallen.

Aan dit alles zou een einde komen door het verplaatsen van de tramhalte en taxistandplaatsen, door het verbieden van autoverkeer, en door een grote ondergrondse fietsparkeerplek. Jaar na jaar is er gepraat met de bewoners op en rond het plein en met de bedrijven aan het plein zoals de drie kunst- en cultuurinstellingen. Die bedrijven hebben grote investeringen gedaan om hun deel van de aanpak te regelen, in de (terechte!) verwachting dat de stad haar deel zou bijdragen. Stadsdeel Centrum had al ingestemd met de veranderingen, nu hoefte alleen nog de gemeenteraad haar fiat te geven.

PvdA en GroenLinks zijn altijd voorstander geweest van deze herinrichting, omdat het Leidseplan er enorm van zou opknappen en omdat het plein veiliger en schoner zou worden. Het mocht echter niet zo zijn: in de commissievergadering vorige week besloot een PvdA-raadslid dat het plan nog niet rijp is voor de gemeenteraad. Dat betekent dat het dus niet ter bespreking komt volgende week in de gemeenteraadsvergadering, en dat het dus wéér op de lange baan wordt geschoven. Met alle bezuinigingen in het vooruitzicht is de kans groot dat het hele plan sneuvelt. Doodzonde zou dat zijn, maar het is vooral ook onbehoorlijk bestuur van een ongeïnformeerd raadslid dat op basis van onderbuikgevoelens ad hoc beslissingen neemt. Het is nu aan wethouder Hans om een slimme move te verzinnen waardoor het alsnog in de Raad besproken kan worden. Politiek met een hele kleine p. Met dank aan de pvdA.

Why, oh why, is Gordon Brown trying to get a referendum on proportional representation? Is it perhaps because he wants to be seen to support a nice progressive constitutional change relating to Parliament, without any danger that he will have to implement it?

The problem with a referendum is that it doesn’t work unless the voters are accurately informed about what they are voting on. It works for issues such as devolution, where people are familiar with the question; it doesn’t work with arcane, indecipherable, and soporific matters like electoral reform.

Oh well, it was nice for a while to think we might get an ever so slightly better system.

Het vervolg op Mannen die vrouwen haten.

Omdat deel 1 van de serie zó goed was, had ik toch wat reserves bij deel 2. Geheel ten onrechte, is gebleken. Als de film is afgelopen raast de adrenaline nog steeds door mijn lijf en dat wordt maar langzaam minder. Ook deel 2 is spannend en boeit na een beetje traag begin weer ruim tot het einde en maakt nieuwsgierig naar deel 3.

Opnieuw weer prachtrollen voor Noomi Rapace en Michael Nyqvist.

Lisbeth Salander wordt in dit tweede deel zélf verdacht van moorden. Opnieuw neemt ze de touwtjes zelf in handen maar ze speelt letterlijk met vuur en brengt zichzelf in levensgevaarlijke omstandigheden. Gelukkig heeft ze -naast vele vijanden- ook een aantal vrienden die in haar geloven en het voor haar opnemen. Opnieuw is ze nergens een hulpeloos meisje maar een sterke vrouw die haar vijanden te lijf gaat met veel geweld, zoals die haar ook met veel geweld tegemoet treden.

In maart gaat deel 3 in Nederland in première.

Woningcorporatie Talis heeft besloten om het Nebo-klooster niet verder te ontwikkelen en te verkopen. De fractie van GroenLinks heeft hier schriftelijke vragen over gesteld aan het college van Burgemeester & Wethouders. GroenLinks ziet graag dat de gemeente het klooster koopt en vervolgens het groen in de Ecologische Hoofdstructuur beschermt.

Al enkele jaren werd het groen nabij het NEBO-klooster bedreigd door de geplande bouw van appartementen op de helling van het klooster. Dit gebied grenst aan de Ecologische Hoofdstructuur (EHS) en wordt gewaardeerd door veel recreanten.

GroenLinks heeft altijd moeite gehad met deze voorgenomen bouw van appartementen in het groen. De fractie is van mening dat het geldende bestemmingsplan uit 1998 voldoende mogelijkheden biedt tot renovatie van het klooster en dat bebouwing op de helling in de EHS onnodig en ongewenst is.

De verkoop van het klooster door Talis biedt nu de mogelijkheid om het gebied definitief groen te houden. GroenLinks vraagt aan het college van Nijmegen om het klooster strategisch aan te kopen en mee te werken aan de ontwikkeling van nieuwe plannen waarbij de helling en het waardevolle groen behouden blijft.

Nu de verhoren van de parlementaire commissie over de crisis over zijn wacht ik gewoon op het rapport om eens een gedegen analyse van te geven. Maar voordat ik weer eens over die gortdroge werk-kost blog eens aandacht voor gewoon een leuk initiatief om de wereld een beetje mooier te maken (waar ik toevallig dan ook weer bij betrokken ben):

www.peaceofcake.nu

voor de passieve mediaconsumenten in de uitzending van Cappuccino van 23 januari:
http://cappuccino.ncrv.nl/node/17247

of op radio 1:
http://www.radio1.nl/contents/12146-wij-zijn-onaardig

jeej!

 

De vrij toegankelijke fractievergadering begint om 19.30 uur in de fractiekamer van GroenLinks/PE in het gemeentehuis.

De volgende fractievergadering is op 15 februari 2010.

 

Verkiezingsleuzen Progressief Westland heeft het over “Samen leven, samen werken, samen doen!” Niet echt een leus waarbij je direct denkt bij Progressieve politiek, al past het goed bij het constructieve karakter van de partij. Bij het CDA kennen ze niet alleen een Progressief Westland kandidate maar ook een Progressief Westland leuze... Sinds jaar en dag hanteert Progressief bij belangrijke debatten...

Bondskanselier Helmut Kohl stond er eigenlijk helemaal niet zo goed meer voor aan het eind van de jaren tachtig. Zijn politieke carriere leek op zijn eind te lopen. De val van de Berlijnse Muur in november redde zijn positie.

Op de dag van de val van de Muur op 9 november 1989 was Kohl in het buitenland. Hij brak zijn bezoek aan Polen onmiddellijk af om in West-Berlijn, voor het Rathaus Schöneberg, te worden uitgefloten door een massa, die wel geduldig luisterde naar sociaaldemocraten als Willi Brandt en burgemeester Walter Momper van West-Berlijn en ook naar Kohls minister van buitenlandse zaken Hans-Dietrich Genscher. Er leek echter weinig vertrouwen te bestaan dat bondskanselier Kohl de regie nog in handen had.

Een paar weken na de historische negende november 1989 sloeg Kohl terug met zijn Zehn-Punkte-Programm, dat hij als een soort spoorboekje naar de Duitse Eenheid beschouwde. Voor velen ging dat te snel. Later zou blijken dat zelfs Kohls blauwdruk voor de Duitse Eenheid door de razendsnelle werkelijkheid werd gepasseerd.

De Duitse Eenheid was een historisch beladen begrip. Ook in Nederland. Zelfs premier Lubbers was sceptisch, wat hem later nog belangrijke functies zou kosten. Als Lubbers voor een hoge EU- of NAVO-post ging lag Kohl uit wraak dwars. Maar Lubbers wantrouwen werd breed gedeeld. Wat te denken van de cartoon van Jos Collignon in De Volkskrant in begin 1990. Kohl wordt zo naïef en dom afgebeeld dat zelfs zijn minister Genscher zich schamend aan zijn stropdas opknoopt. “Wollt ihr die totale Einheit?”

Erik de Graaf

Laten we een spotje maken waarin een stel meiden een bushokje in elkaar trapt en een oude man berooft. En dan als commentaar: moet het zover komen voor we aandacht krijgen?
En: een groep van 20 meiden gaat een ruimte kraken waar ze als meiden onder elkaar kunnen zijn, en waar het meidenwerk vorm kan krijgen.
Twee ideeën voor acties om aandacht te vragen voor meidenwerk die naar boven kwamen in de workshop ‘Politikaas’ op de Meidenwerkconferentie die het Stedelijk Jongerenwerk vanmiddag organiseerde in Pakhuis de Zwijger. Een inspirerende conferentie over een belangrijk issue. Want het is waar: waar jongens hun problemen vaak naar buiten toe afreageren, doen meiden dat naar binnen. En omdat we daar als samenleving minder last van hebben, wordt de druk om er wat aan te doen minder gevoeld. Maar meidenwerk is minstens zo belangrijk als algemeen jongerenwerk, wat in de praktijk vaak jongenswerk is. En ook hier geldt: een goede aanpak, met aandacht voor activering, empowerment en waar nodig hulpverlening, draagt bij aan de ontwikkelingskansen van meiden, en kan (psychosociale) problemen voorkomen. GroenLinks heeft zich altijd sterk gemaakt voor meidenwerk. In de centrale stad vooral via Fenna Ulichki. En ook in West is er alle aanleiding om na de fusie van de vier stadsdelen eens goed op een rij te zetten wat we precies voor een aanbod hebben voor meidenwerk, en hoe we dat kunnen verbeteren, zodat we de verschillende groepen meiden bereiken. Zowel de meiden die een vrij geïsoleerd leven leiden, als meiden die een stap verder willen in hun ontwikkeling, als meiden die hulp nodig hebben.

Verder was het ook een erg leuke bijeenkomst vanmiddag. Met de voormalig stadsdeelvoorzitter van Westerpark Annemarie Hoogland die opriep tot Sisterhood, en prachtig ‘spoken word’ van Kirsten van den Hul: Stereotypex/ ik heb meer dimensies dan triplex/dus haal mij niet uit mijn context/ want ik ben (??) complex (sorry, tussen die haakjes moet ook nog wat dacht ik, maar ik was niet snel genoeg met schrijven). En ter afsluiting ene paar mooie liedjes van Farida Merville.

Een van de leukste fictieboeken die ik in de afgelopen jaren heb gelezen is, is The Curious Enlightenment of Professor Caritat van Steven Lukes. Het boek beschrijft de reis van een professor Caritat door verschillende landen waar verschillende politieke filosofieen zijn gerealiseerd. Zo bezoekt hij Calcula, de hoofdstad van een utilistisch land, Utilitaria, waar geluk en efficiency domineren, maar ook Communitaria een land waar verschillende religieuze en ethnische groeperingen op een multiculturalistische manier langs elkaar leven, en Libertaria, waar rechts-libertarianisme domineert. Een sublieme satire op de dominante stromingen in de politieke filosofie (mid jaren '90), maar ook op het Britse politieke en academische leven. Het is daarnaast een makkelijke inleiding in het vakgebied die vol zit met kleine verborgen verwijzingen.

Een passage is me altijd bij gebleven. In Utilitaria heeft iedereen en zakrekenmachine waarmee hij bij iedere daad uitrekent of het meer of minder geluk op zal leveren. Geluk staat daar centraal, persoonlijke relaties, identiteit en vrijheid zijn daar verdwenen. Tot in de kleinste details heeft Lukes deze samenlevingen geconstrueerd. Zo is het in Utilitaria de gewoonte om gesprekken niet beleefd af te sluiten. Een gesprek is gewoon af als het niet meer nuttig is en dan loop je weg:

"The conversation (...) was now evidently at an end, for she was shaking his hand in farewell. It appears, Nicholas (Caritat - SO) thought, that conservations in Utilitaria come to an abrupt end when no longer useful." (Lukes 1995:79)

Volgens mij een absolute aanrader.

ZIN IN HET LEVEN 

In deze “Columns van de week” hebt u meerdere malen kunnen lezen over mijn ervaringen met de ouderenzorg. Ik schreef over het persoongebonden budget, het pgb, over de profiteurs van dit soort regelingen, over bezuinigingen in de thuiszorg en hoe personeel de klappen kreeg, over het mislukken van schaalvergrotingsprojecten en de daarop volgende faillissementen en over reorganisaties en de onrust, die ze veroorzaakten. Dat zal nu wel minder worden, want de tante, waarmee ik al die ervaringen deelde, is op 23 januari 2010 heel rustig overleden. Jarenlang was het een ver wonend familielid, dat ik slechts oppervlakkig kende. De laatste vier jaar trok ik mij steeds meer haar lot aan, want ik was immers de neef, die het dichtste bij woonde. 

Ze was al jaren heel slecht ter been en kreeg meer last van duizeligheid. Ze woonde nog steeds zelfstandig en ging met de wijkbus nog elke zaterdag naar het winkelcentrum. Daarbij viel ze een keer en kwam in het ziekenhuis terecht. Thuis ging ze een paar keer onderuit en kon zelf niet meer overeind komen. Ze moest op het alarm drukken om op de been geholpen te worden. Ik maakte me ongerust, maar van een verzorgingshuis wilde ze niets weten. “Dan duurt het een paar weken en ik ben er niet meer.” Een verzorgingshuis was een waar schrikbeeld voor haar. Toen viel ze weer en brak haar enkel. Ze kon niet thuis genezen en kwam voor revalidatie en herstel in een verzorgingshuis in de buurt. Dat kon niet eeuwig duren en dus kwam ze voor de keus te staan: terug naar de flat of in het verzorgingshuis blijven. Een proefverlof wees uit, dat zelfstandig wonen niet langer een optie was. Dus kreeg ze een eigen kamer in De Ametisthorst in de Haagse wijk Mariahoeve. 

Die eerste zes maanden had ze steeds terugkeer naar haar flat als perspectief gehad. Nu was het definitief. Wat zou het worden? Iemand, die altijd onafhankelijk was geweest, moest zich nu voegen naar de routine van het huis. Dus soms lang wachten voordat ze geholpen werd met naar het toilet gaan. Vroeg naar bed en vroeg weer op. Elke keer weer andere verzorgsters. Als die nieuw waren, deden ze het wassen en aankleden op hun manier. Dat beviel mijn tante niet en ze zei er iets van. Dat waren de dames niet gewend. Dat ging soms hard tegen hard. Altijd gedweeë oudjes en nu opeens een assertief mens van 95 jaar jong. Bijna altijd klaarde de lucht weer snel op. Veel verzorgenden gingen haar waarderen, want je kon vaak ook erg met haar lachen en ze had lange verhalen over wat ze allemaal had meegemaakt. Ze kreeg het gevoel, dat ze iets betekende voor de medebewoners en voor de verzorgenden en voor de familie en kennissen. Dat bleek heel sterk, toen ze een half jaar geleden flink ziek werd met hoge koorts en verwardheid. In het gezin van een goede vriendin vervulde zij de rol van plaatsvervangend oma, ook al waren de kinderen inmiddels volwassen. Juist dat gezin kwam die zondag op bezoek. Wat schrokken ze en met zijn allen begonnen ze samen te bidden, dat de vonken er van afvlogen. Ze herstelde en of dat nu van de medicijnen kwam of dat er door dat bidden een wonder was gebeurd; ik zou het niet durven zeggen. Voor mij was het werkelijke wonder, dat ze – toen we het haar vertelden – begreep hoe veel de mensen van haar hielden. Zo kreeg haar leven zin. 

Ik leerde, dat doorzettingsvermogen, humor en assertiviteit heel belangrijk zijn om het leven vol te houden, maar dat de mensen om je heen, die jou bevestigen, erg belangrijk zijn om jouw leven zin te geven. Daar moest ik aan denken, toen de Vereniging Voor Vrijwillige Euthanasie pleitte voor het niet langer strafbaar stellen van hulp bij zelfdoding. Zij vertelden verontwaardigd over een verder gezond echtpaar van begin zeventig jaar oud, dat vond, dat het “klaar” was met het leven en er “dus” uit wilde stappen. Ze wendden zich tot hun huisarts en hij wilde (uiteraard) geen medewerking verlenen. Zijn verder gezonde mensen nu niet in staat om hun leven zin te geven door iets voor anderen te betekenen? Waren er geen mensen in hun omgeving, die hen vertelden hoe belangrijk ze voor hen waren die er voor hen waren en hun leven vulden? Wat is dit voor een samenleving, waar mensen niet meer samen leven? Het kan zo anders, leerden mij die laatste twee levensjaren van mijn vrolijke, vriendelijke en altijd optimistische tante.

Jaargang 2, Nr. 48.

Het zou geweldig zijn als het wetenschappelijk klimaatpanel IPCC van de Verenigde Naties geen gelijk heeft. Het zou mooi zijn als we ons geen zorgen hoeven te maken over de opwarming van de aarde of over de uitstoot van CO2. Dan hoeven we minder geld te investeren in de strijd tegen klimaatverandering. Dan kunnen we rustig doorgaan met consumeren en produceren zoals we dat gewend zijn... Maar helaas, ondanks de fouten die gevonden zijn in het IPCC-rapport, is klimaatverandering nog steeds een feit en hebben we maatregelen nodig om het tegen te gaan.

Dit is de eerste alinea van een opinieartikel van GroenLinks-Europarlementariër Bas Eickhout en GroenLinks-Kamerlid Kees Vendrik. Het verschijnt vandaag in Trouw.

Het Amerikaanse olieconcern ExxonMobil zou een van de drijvende krachten achter de de huidige controverse rond de klimaatverandering zijn. Dat zeggen diverse milieudeskundigen volgens de Britse krant The Independent. De campagne moet twijfel zaaien over de opwarming van de aarde.

Onze eigen campagne is dit weekend begonnen. Zelf ben ik ook als kandidaat te vinden via Trouw!

Op FISPR staan voorspellingen uit vele steden. Morgen of overmorgen verschijnt ook de Eindhovense variant weer. Boeiend is om te zien dat de trend die zich op FISPR aftekent overal wel hetzelfde is. Al zijn steden als Nijmegen of Leiden afwijkend van de landelijke trend omdat het universitaire leven vaker een wat linkser georiënteerde gemeenteraad [...]

We hebben in Nederland nog steeds een 'nee, tenzij' systeem, waardoor er lange wachtlijsten zijn voor een nieuw orgaan. Jaarlijks sterven er tientallen mensen op die lijsten, ook kinderen, bij gebrek aan organen. Werkelijk alle organisaties van patienten, artsen en andere betrokkenen hebben zich de afgelopen jaren uitgesproken voor een ander systeem: 'ja, tenzij', waarbij ieder zijn organen na zijn dood ter beschikking stelt, tenzij hij/zij heeft aangegeven dat niet te willen. Twee jaar geleden sprak een door de minister ingestelde coordinatiegroep-Terlouw zich ook uit voor de invoering van dit stelsel. Toch blijft minister Klink zich hiertegen verzetten. Keer op keer blijft hij vertrouwen op bewustmakings- en pr-acties, die keer op keer nauwelijks iets opleveren.

Er is nu een actie op gang gekomen om twee miljoen handtekeningen te verzamelen om druk uit te oefenen op minister en parlement. Als je wilt tekenen, klik dan op onderstaande link.

2miljoenhandtekeningen.nl

Op dezelfde website vind je ook mogelijkheden om vrienden en kennissen per email attent te maken op deze actie.

Misschien vraag je je af: waarom maakt hij zich hier zo druk over? Antwoord: waarom zou je je over zoiets niet druk maken? Een mens moet zich af en toe druk maken over dingen. Dan is dit geen slechte keus: dit is een grof schandaal waarbij de politiek het op een lamlendige manier laat afweten.

Het bewonersplatform Woensel-Noord organiseert a.s. woensdag 10 februari in zaal Unitas aan de Vlokhovenseweg een politiek debat. Van alle partijen die op 3 maart meedoen aan de gemeenteraadsverkiezingen in Eindhoven zal een vertegenwoordiger aan het debat deelnemen. Het bewonersplatform legt de politici stellingen voor over thema’s die in het stadsdeel actueel zijn. Het gaat dan [...]

Voor de laatste papieren editie van het EZ Journaal ben ik via Twitter geïnterviewd door Joel Labadie over de zin en onzin van Twitter. Met toestemming heb ik ‘t artikel op internet geplaats. Hierbij (eindelijk) de embedded versie, Scribd werkte niet mee totnutoe.

Ez Journaal p4-5 Interview Twitter wat mot ik d’r mee?

Het is een close call geworden, maar Oekraïne heeft gekozen voor Viktor Janoekovitsj. Wat hem 5 jaar geleden met verkiezingsfraude niet lukte, lukt hem nu op een democratische wijze wel. Waarnemers van de OVSE hebben verklaard dat de verkiezingen democratisch zijn verlopen, de verliezende kandidaat Joelija Timosjenko denkt daar anders over en weigert de uitslag te erkennen. Het ziet er naar uit dat Timosjenko al haar macht gaat verliezen, Janoekovitsj heeft al aangegeven dat hij het liefst een andere premier ziet, en roept de nummers drie en vier van de eerste ronde op met hem samen te werken.

Daar de verkiezingen eerlijk zijn verlopen hoeven we er niet aan te twijfelen dat Timosjenko's tegenstribbelen niet meer dan uitstel van het voor haar onvermijdelijke is. Als Timosjenko slim is, probeert ze dit verzet uit te ruilen tegen het premierschap. Zij staakt haar protest en Janoekovitsj laat haar haar ambtstermijn uitzitten.

Oekraïne heeft met Janoekovitsj gekozen voor een meer pro-Russisch georiënteerde president. Een president die in de laatste jaren heeft geleerd dat hij meer kan zijn dan enkel het schoothondje van Poetin en Medvedev, die naast goede banden met Rusland ook goede banden met 'het westen voorstaat' en een president die voor meer stabiliteit gaat zorgen.

Of deze voorspelling uitkomt moeten we natuurlijk nog afwachten. Erg spannend worden de eerste verkiezingen voor de legislatuur, die in 2012 moeten plaatsvinden, tenzij de nieuwe president de Verchovna Rada (het parlement) eerder ontbind. Enkel een goed samenwerkende president, premier en legislatuur kunnen ook daadwerkelijk, de zo hard nodige hervormingen in Oekraïne doorvoeren.

Soms zien dingen er net even anders uit dan je verwacht. Een beeldje bij een kerk, meestal vrij onschuldig. Bijna altijd vrij saai. En dan is er een beeldje dat net even anders is. Een 'Sheela na Gig'. Vooral te bewonderen in Ierland en Engeland.

Een beeldje van een dame die haar prive delen opent voor iedereen die langskomt. Niet echt kerkelijk. De eerste Sheela's werden al een eeuw of tien geleden gevonden. Wel een echte Ierse naam, maar het hoe en waarom is niet helemaal duidelijk. Er blijken meerdere theorieen te bestaan over de afkomst. De populairste is dat ze een Heidense (Pagan) godin is. Maar het zou ook zo maar een vruchtbaarheidssymbool kunnen zijn of het (bijna) tegenovergestelde: een waarschuwing tegen lust. Volgens de WikiPediasite over dit boeiende onderwerp staat als laatste mogelijkheid ook de bescherming tegen 'het slechte' (of hoe moet ik evil anders vertalen?). Eigenlijk weet men het dus niet. En dat vind ik persoonlijk dan weer het leukste, in een wereld waar alles verklaard is of onderzocht wordt. We weten gewoon nog niet alles. Mooi toch?

Er schijnt ook een mannelijke equivalent te zijn van de Sheela na Gig, de Seán na Gig, waarbij natuurlijk een fallus duidelijk zichtbaar hoort te zijn. Niet zo populair in Ierland, daarentegen op het continent veel gebruikelijker. Wat zegt dit over de respectievelijke bewoners?

Er is zelfs een website die de beeldjes inventariseert. Via een Engelse lijst of een Ierse lijst kun je de komende vakantie er voor zorgen dat je zeker een beeldje ziet onderweg. Leuk ook .org want als dit een .com was geweest dan zouden mensen misschien wel eens kunnen denken dat het niet "quasi-erotic stone carvings of a female figure" zijn zoals de officiele omschrijving op deze site is, maar een ietwat realistischere en modernere versie van geopende vrouwelijke geslachtsdelen. En daar zijn weer hele andere sites voor...

De Engelse WikiPedia heeft het volledige artikel voor de liefhebbers. Slechts 7 andere talen, inclusief het Plattduutsch hebben een vergelijkbaar artikel. Het Nederlands nog niet. Wie vertaalt de Engelse versie of schrijft zelf een stukje voor de Nederlandse WikiPedia?

De Engelse zangeres P.J. Harvey zong ooit een nummer met de titel 'Sheila na Gig'. Zij kende de uitdrukking blijkbaar al iets langer dan ondergetekende. Staat ook nog eens op YouTube:

Veelzeggend was het: berichten over licht in de Uruzgantunnel onder de vlag ‘gemeenteraadsverkiezingen’. Het gebeurde gisteravond, ik aanschouwde het op het NOS-journaal. En niets, niets in de berichtgeving raakte, aaide, het in beeld vermelde onderwerp: raadsverkiezingen. Het goede komt van ver, luidt de zegswijze, en hopelijk laat het niet lang meer op zich wachten. Want dat Hamer foetert op een CDA-minister en Van Geel van de weeromstuit een PvdA-burgemeester bekritiseert….helpt dat de keuze voor 3 maart?
Het is tot nu toe mat, die campagne. De landelijke media is toch vooral geïnteresseerd in frivoliteiten: gekke twitters, leipe youtubefilmpjes, excentrieke kandidaten en partijtjes. Je kunt er ook positief over zijn: het is in ieder geval aandacht. Maar na alle berichtgeving in de afgelopen jaren in de serieuze journalistiek over Vogelaarwijken, sociale opvangvoorzieningen, stuurloos geraakte gemeenten, dorpverscheurende bouwplannen en zo voort, is het toch prachtig als diezelfde media op die kompas terugvaart en dat in het licht plaatst van de komende verkiezingen. Ik heb het nog niet gezien.
Op 3 maart, laat op de avond, of diep in de nacht dankzij het rode potlood, is er massieve mediaaandacht. En vervolgens regent het veronderstellingen, taxaties, interpretaties en opvattingen. Niet over lokale gevolgen, maar over Uruzgan, Davids en Bezuinigingen.

De schilders van Der blaue Reiter zoals Wassily Kandinsky en Paul Klee losten de strakke zwart-witte schaakborden op tot organische, flexibele, kleurrijke en niet-meer-vierkante vlakken.   Een mooie aanval op het verkort rationalisme.   Ook Piet Mondriaan ging deze weg, al blijven bij hem de vlakken meestal nog vierkant en dus strakker en minder vrolijk.     Wassiliy Kandinsky Kariertes 1925

Woensdag 10 februari om 17 uur nemen een aantal kandidaat raadsleden en lijsttrekker/wethouder Jelmer van der Zee vast een kijkje in de keuken bij Resto VanHarte, dat een week later feestelijk wordt geopend. GroenLinks is een groot voorstander van initiatieven die mensen in de wijk bijelkaar brengen, zoals het wijkrestaurant Resto VanHarte.
Afgelopen raadsperiode ging de fractie van GroenLinks regelmatig op bezoek bij maatschappelijke organisaties om als vrijwilliger mee te werken.

Resto VanHarte is een landelijke organisatie die investeert in de sociale cohesie van de samenleving. Het doel van Resto VanHarte is het doorbreken van sociaal isolement en het vergroten van leefbaarheid in de wijken. De Enschedese Resto is te vinden in wijkcentrum De Roef. Dit doet Resto VanHarte oa door mensen van diverse leeftijden, religies en culturen samen te brengen in laagdrempelige eetgelegenheden. Dat sluit heel goed aan bij het gedachtegoed van GroenLinks. Daarom neemt GroenLinks woensdag 10 februari vanaf 17:00 uur een kijkje in de keuken en praat met de vrijwilligers over hun werk. Vervolgens schuiven de GroenLinksers aan voor de maaltijd.

De afgelopen raadsperiode ging GroenLinks regelmatig op bezoek bij organisaties om de handen uit de mouwen te steken en te helpen als vrijwilliger. Vrijwilligers leveren een belangrijke bijdrage aan onze maatschappij, zij zijn het cement van de samenleving. Door ter plekke mee te lopen en met de mensen in gesprek te gaan leerden de raadsleden bovendien de dagelijkse praktijk binnen een heel aantal organisaties beter kennen.

GroenLinks werkte de afgelopen jaren o.a. mee bij poppodium Atak, zorgboerderij De Viermarken, de Voedselbank en ’t Bouwhuis. De fractieleden stapten achter het stuur van de fietstaxi’s van Imagine!, woonden taallessen voor allochtone vrouwen bij, werkten in de natuur met natuurwerkgroep EnHoe en gingen samen met Stichting Present aan de slag.

Woensdag is er een commissievergadering over de Talentencampus. GroenLinks is van mening dat de gemeente het stadion niet moet kopen. Wij willen niet dat er nog meer geld in betaald voetbal gestopt wordt. Talentencampus is prima maar kan ook doorgaan zonder FC Oss. Vorige week was er een besloten bijeenkomst waar driekwart van de tijd de voorzitter van FC Oss aan het woord was. Hij heeft zijn best...

Het is reeds lang geleden bewezen, carnaval is niet mijn ding. Ik wordt er zelfs hoogst ongelukkig van. Jaren geleden heb ik het vieren van carnaval dan ook afgezworen. Mijn vriendenkring heeft zich daar bij neergelegd. Hoe konden ze ook anders.

Nu dringt zich een nieuw fenomeen op. De carnavaleske raadsvergadering. Afgelopen jaren zijdelings iets van vernomen, maar vakkundig en met strakke hand genegeerd. Nu ik echter lijsttrekker ben, en beoogd fractievoorzitter (nb: dat beslist onze fractie straks na de verkiezingen), wordt ik regelmatig gewezen op mijn verantwoordelijkheid. Niet alleen qua functie, maar ook vanuit historisch besef, immers, de carnavaleske raad was indertijd een initiatief van mijn GroenLinkse voorganger Rene Kerkwijk.

Tijd om mij te verdiepen in het fenomeen. Gelukkig kan dat op afstand, anoniem thuis achter de tv. Want de carnavaleske raad wordt, net als gewone raadsvergaderingen, uitgezonden op E-tv. Deze editie stond in het teken van de verkiezingen. Diverse nieuwe politieke partijen presenteerden zich, waaronder de DSB (de slimme blondjes) en de PvdA (partij van de ambtenaren). De laatste club presenteerde hun verkiezingsprogramma al zingend (die democratie, da werrekt toch nie). Je begrijpt dat ik mij, als ambtenaar in het dagelijkse leven, prima kan vinden in de partijpunten van de PvdA, haha.

Alhoewel sommige momenten echt wel om te lachen waren (van Bussel die over Beenen struikelt, hilarisch) snap ik er voor de rest toch vooral geen bal van. Ik denk niet dat ik de komende jaren op de eerste rij te vinden ben. Ik blijf erbij, carnaval is niet mijn ding…. Da werrekt toch nie!

Dus ik zapte maar door naar het nieuws…

Meedoen is een kernbegrip voor GroenLinks Eindhoven. Wij vinden dat iedereen de kans moet krijgen om deel te nemen aan het maatschappelijke leven en erbij te horen in de stad. Omdat wij denken dat het belangrijk is dat iedereen zich thuis voelt in zijn of haar buurt, om te weten dat jouw inbreng er toe doet. Zodat je je, samen met anderen, medeverantwoordelijk voelt voor je leefomgeving.
Voor sommige mensen gaat meedoen als vanzelf. Ze volgen opleidingen, vinden een betaalde baan, zodat ze in hun eigen levensonderhoud en dat van hun gezin kunnen voorzien. Ze kunnen zich ontplooien op het werk of door het volgen van cursussen, en daarnaast doen ze soms nog vrijwilligerswerk of zorgen ze voor een naaste.
Meedoen is niet voor iedereen zelfsprekend. Er zijn allerlei redenen waarom het mensen (tijdelijk) niet lukt om op eigen kracht mee te doen. In die gevallen vindt GroenLinks dat de overheid een handje moet helpen zodat mensen hun zelfstandigheid en zelfredzaamheid (her)vinden.