Een half jaar eerder

Marga had steeds meer moeite om ’s ochtends uit bed te komen, hoewel ze niet mee uit was geweest de avond ervoor. Ze waren pas om vier uur terug geweest. Als gevolg was niemands lontje erg lang. De make-up resten van de dag ervoor waren nog zichtbaar op de gezichten van de studentes. Marga voelde zich flauw, waarschijnlijk niet minder flauw dan de anderen. Ze begon het er steeds moeilijker mee te krijgen dat ze weinig tijd voor zichzelf had, behalve tijdens het douchen, bellen buiten, en zo af en toe het internetten.
De hele dag bleef ze zich flauw voelen. De douche bracht enige ontspanning maar nam het gevoel niet geheel weg. Ze had haar
verlengsnoer uitgeleend. Wist van tevoren dat het aantal stopcontacten in zulke kamers met heel veel bedden toch beperkt kon zijn. Gelukkig had ze er nu wel één naast haar bed.
Ze hadden ‘s avonds een documentaire gekeken. In de eetzaal waren slechts twee vrije stopcontacten geweest, en wel aan de verkeerde kant. De anderen wilden daarna nog films kijken tot heel laat, onder het genot van veel bier.
Op de koelkast in het piepkleine keukentje hing een bierlijst. Tientallen turfstreepjes stonden er al achter de namen van sommigen. Ergens onderaan stond ook ‘Marga’. Zonder turfstreepjes. Ze pakte de pen van bovenop de koelkast en streepte haar naam door. Ruimde haar afwasje op. En die van de anderen. Ze kookte hier sinds kort een portie pasta ‘s avonds. Ze had geen zin meer om zo veel tijd uit te trekken aan het in haar eentje in een restaurant te zitten, met verbaasde of nurkse obers die niet konden begrijpen dat iemand in haar eentje ging uit eten. En het bespaarde haar de tijd die de grote groep nodig had om gezamenlijk te eten, het delen van kosten, het terugkrijgen van geld, en andere zaken waarvoor Marga gevoeliger was dan de anderen. Ze hoopte dat ze het verlengsnoer snel kon terugkrijgen, maar probeerde haar zinnen er niet op te zetten.

De volgende dag probeerde Marga uit te slapen. Ze deed wat boodschappen, las, at, sufte, probeerde zich te ontspannen in het bedompte jeugdhostel. Uitslapen bleek vrijwel onmogelijk te zijn. Na achten klonken er overal stemmen en het gerinkel van kopjes en borden. De wekker was ook gewoon om acht uur gegaan, aangezien twee van haar kamergenoten er vroeg op uit gingen. Tot kwart over tien verkeerde Marga in een halfslaap, een roes. Ze besloot om toch maar op te staan met een lichaam dat nog vermoeid was van de week. Het ontbijt was al lang geweest, maar daar had ze niet veel aan gemist. Ze kocht haar eigen ontbijt. Daarna ging ze lezen op bed, viel ergens in de middag een tijdlang in slaap, zodat ze toch nog wat meer rust kreeg.
Er zou een wandeling plaatsvinden de dag daarna. Eerst zou deze langs de kust gaan, maar met de verwachte modderigheid was deze naar de heuvels of bergachtig gebied verplaatst. Vanaf de rand van Faro waren landinwaarts de heuvels al zichtbaar. Marga dacht aan haar rug, die nooit meer kon worden zoals voor het Incident. Ze dacht eraan om niet mee te gaan, hoewel het haar leuk leek om van het uitzicht bovenop de berg te genieten. Ze wilde ook haar krachten sparen voor de voortgang van het onderzoek in de komende week, dan impulsief zijn. Marga had het al uitgelegd. Het kon haar niet schelen wie daarbij waren, wat dat betreft had ze niets te verbergen. Het was overmacht. Niet iets dat haar een minderwaardigheidscomplex gaf, ze zag zichzelf niet als een zwakke vrouw, aangezien ze durfde uit te spreken wat de grenzen waren en hoe deze tot stand waren gekomen.
Andere plannen had ze nog niet. Het zou dan zondag zijn. De boel zou hier dan ineens katholiek zijn. De winkels zouden gesloten zijn. Of ze zou gaan schetsen, ook al had ze haar mooie tekenblok niet meegenomen. Dan maar op collegepapier. En anders lezen, heel veel lezen. Het boek dat ze las was spannend. Haar hoofd zat vol met gedachten en ideeën, terwijl de acht studenten van de andere kamer zich wederom klaarmaakten om uit te gaan, sommigen in een masker van make-up gehuld. Vlak voordat ze vertrokken kreeg ze haar verlengsnoer terug van een dik opgemaakte Judie. Ze leek er niet minder arrogant op geworden te zijn. Zei niets, maar haar blik zei voldoende.
Er kwam een plot in haar op, steeds duidelijker, voor een ongeschreven boek. Ze kon er niets aan doen, en kon en ging het niet tegenhouden.

Dit fragment wordt deel van een groter geheel.

Tweet

Op woensdag 1 september was het kick-off event van Seven Days of Inspiration voor de locatie Rotterdam. We waren te gast bij The 3rd Place in Het Schieblock. De aftrap werd gedaan door Martijn Aslander. De opkomst was groot te noemen ruim 60 mensen. Ik vond het een mooie ervaring om zoveel mensen op verschillende manieren aan de slag te zien gaan met de verschillende thema’s. Ook de verschillende presentaties waren naar mijn mening zeer de moeite waard.

Presentatie elke dag kiezen voor duurzaamheid

Zelf mocht ik samen met Edgar Neo een van de presentaties geven ter inspiratie voor het thema duurzaamheid. Hieronder vind je onze presentatie:

Na afloop van de plenaire presentaties splitstte de groep zich op in 6 groepen die ieder met een thema aan de slag ging. Zelf ben ik (heel saai) bij het thema duurzaamheid gaan zitten. Uiteindelijk kwamen er twee hoofrichtingen uit voor projecten:

• Zelfvoorzienendheid, onder meer geïnspireerd door de transition town aanpak.
• Bewustwording & beïnvloeding van consumenten, onder meer geïnspireerd door de Stoere Vrouwen.

Ook meedoen? Meld je aan!

Wat ik geleerd heb

Na het zien van alle andere presentaties en de verdiepingsslag met het thema duurzaamheid denk ik dat ik het nu anders zou aanpakke. Ik denk dat ik zou beginnen met de constatering dat de meeste duurzaamheidsmensen beginnen met een verhaal dat de wereld ten onder gaat om dan te concluderen dat je een spaarlamp moet komen. Niet inspirerend en niet effectief. Om vervolgens het filmpje van de pianotrap te laten zien en het te hebben over Robert Cialdini die laat zien dat je met betere communicatie 30% meer effect kan hebben (zonder dat dat geld kost).

Gelukkig zijn leren en fouten mogen maken onderdeel van de kernwaarden bij Seven Days of Inspiration, dus volgende keer beter

Wil je zelf meedoen met Seven days of Inspiration? Meld je hier aan.

Tweet

Related posts:

1. Uit de inbox: wordt jij de locatiecoördinator Rotterdam voor Seven Days of Inspiration? TweetEen aantal maanden geleden heb ik een aantal mensen al...
2. Videouitleg over 7 days of inspiration door Martijn Aslander #7di TweetIk heb al meerdere keren geschreven over 7 Days of...
3. Update 7 days of inspiration: upgrading a country TweetGistermiddag was ik in in Utrecht bij de 2e meebouwmiddag...

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.

 Tom Lanoye – Maten en gewichten

Verzamelde columns van de Vlaamse schrijver, geschreven tussen 1992 en 1994. Nu pas gelezen. Een stukje geschiedschrijving dus, gelezen met ‘de kennis van nu’, zoals een niet nader te noemen Nederlands politicus onlangs introduceerde als uitdrukking.

Dat betekent aan de ene kant irrelevantie, aangezien ik over de Antwerpse gemeentepolitiek eigenlijk niet zo veel weet en ook niet hoef te weten, aan de andere kant wel weer vermakelijk om te zien dat politiek eigenlijk ook maar een spelletje van kleine mensen is. Daar tegenover staan de columns over Zuid Afrika, waar begin jaren negentig wereldgeschiedenis werd geschreven. Lanoye was er bij, ging in de rij staan voor het stembureau samen met een vriendin van hem die wel mocht stemmen en schreef er meerdere columns en verhalen over.

Lanoye is een sterk observeerder met een groot gevoel voor rechtvaardigheid. Daardoor zal niet iedereen hem kunnen pruimen, maar het maakt hem wel een goede schrijver. Toch kan ik me na een aantal geweldige romans van hem (Slagerszoon met een brilletje!) niet herinneren dat ik het afgelopen decennium een mooie roman van hem gelezen heb. Heb ik niet goed opgelet of paste de jonge en hilarische (Alles moet weg) Lanoye beter bij mijn belevingswereld destijds dan de huidige gearriveerde multikunstenaar die Lanoye geworden is nu bij mij past?

Vooral voor de Zuid-Afrikaanse columns vond ik deze bundel de moeite waard. Lanoye woont parttime in Kaapstad en is genoeg insider om nuttige informatie te vinden, genoeg buitenstaander om observator te kunnen blijven.

Citaat: “Deze columnbloemlezing is in haar eentje al een informatie-autostrade: U vindt er van alles in terug, het gaat razendsnel vooruit en u wordt er een stuk wijzer van. Maar u hebt er goddank geen beveiligde telefoonlijn voor nodig, de hardware is goedkoper dan een computer en de software zit al sinds uw prilste jeugd onder uw schedeldak.” (blz.7)

Nummer: 10-024
Titel: Maten en gewichten
Auteur: Tom Lanoye
Taal: Nederlands (Vlaams)
Jaar: 1994
# Pagina’s: 240 (4534)
Categorie: Columns
ISBN: 90-5333-300-2


Meer:
WikiPedia Tom Lanoye
Hotel Boekenlust over Slagerzoon met een brilletje
Cutting Edge over Alles moet weg

De KB mag van Hirsch Ballin nazikranten uit de Tweede Wereldoorlog laten zien op het internet. Dat schrijft hij in antwoord op vragen van kamerleden Van der Ham en Hennis-Plasschaert. Het openbaar maken van mogelijk haatdragend materiaal is niet strafbaar, zegt de minister, als het met de nodige zorgvuldigheid gebeurt in het kader van puur zakelijke berichtgeving. "De uitzonderingsgrond voor

‎”Men kan niet rechtvaardig zijn wanneer men niet menselijk is.”
~ Vauvenargues, Frans filosoof (1715-1747)

Het hieronder geschreven stuk is, hoewel anders opgeschreven, gebaseerd op de problematiek zoals die geschetst wordt in de volgende artikelen:

Het geloof in de Rechtvaardige Wereld
Auteur: J. Beijk (1986)

Eigen schuld, dikke bult? Over de neiging het slachtoffer verantwoordelijk te stellen voor zijn/haar lot
Auteur: Jan van Dijk

Hoewel al redelijk oude artikelen, acht ik het beschreven mechanisme nog zeer relevant en veelvoorkomend. Ik zal hieronder op een persoonlijke wijze de theorie uiteenzetten. Vervolgens zal ik uitleggen hoe dit ongeveer te werk gaat bij mobbing en pesten, een analogie leggen. Daarna zal ik wat links geven met voorbeelden uit het nieuws die de theorie bevestigen.

Hoe werken de schema’s in ons hoofd?
Die Rechtvaardige Wereld is eigenlijk niets anders dan een ingeprent schema. Want wat is realiteit? Vertekenen we dat niet gewoon door al die schema’s in ons hoofd, die haast vereist lijken in een wereld waarin het systeem het altijd wint van het individu? En uiteindelijk gaat het alleen maar om het dienen van persoonlijke belangen. Door die schema’s wordt van alles gezien en gehoord, wat er niet is of wat niet gezegd wordt. Of andersom wordt het aanwezige of gezegde bizar genoeg niet waargenomen, omdat zij niet aanwezig zijn in de stereotypering die het schema met zich meebrengt. Het zou wel kunnen dat dit onbewust wel in het herziene schema wordt opgenomen. Van heel basaal worden zij gecompliceerd en moeilijk te ondermijnen. En ze zitten in een netwerk, die schema’s. Een waarneming is voor iedereen anders, en het is de geschiedenis van gebeurtenissen en eerdere waarnemingen die de grondslag daarvoor vormt. Sommige mensen volgen blindelings andermans realiteit, uit veiligheid. Die personen verdrukken hun eigen realiteit. Realiteit lijkt me niets absoluuts, eerder iets dat alleen als relatief ten opzichte van andermans realiteit gezien kan worden, en waarvan hoogstens overeenkomsten en verschillen benoemd kunnen worden.
In een individueel belang kunnen die schema’s handig zijn voor de verwerking van informatie. Herkenning, herinnering, begrip. Misschien wordt er anders weinig waargenomen, als die schema’s er niet zouden zijn. Waarom is de theorie, alsmede ik, dan toch kritisch? Omdat er ook een keerzijde is aan die schema’s. U denkt vast dat het fijn is om schema’s te hebben, die informatie makkelijker te verwerken maken. Wanneer het doorslaat kan het niet alleen overgaan op hokjesdenken, maar op meer. Dat ga ik nu beschrijven.
Schema’s zijn handig voor de interpretatie van al die gebeurtenissen en waarnemingen, maar ze vertekenen ze ook. Want je voegt misschien wel informatie toe, die eigenlijk ontbreekt, maar wel in het schema zit, of protocol. Dan ontstaat verwarring, want de herinnering kan het werkelijk gebeurde en het toegevoegde niet meer uit elkaar halen. Daar komt nog bij dat de ervaringen die een schema vormen niet allemaal los herinnerd kunnen worden. En het gebeurt ook meestal onbewust, hoewel de schema’s wel tot gevoelens of handelingen kunnen leiden.

Wat gebeurt er in het schema van De Rechtvaardige Wereld?
We hebben in de loop van onze ontwikkeling verwachtingen, normen, waarden opgebouwd van wat rechtvaardig is, wat juist is, wat eerlijk is. Dat gevoel is subjectief, maar we streven er allemaal naar om in onze naaste omgeving verhoudingen te scheppen die aan dat rechtvaardigheidsgevoel voldoen. En als iemand uit die omgeving in die definitie iets onrechtvaardigs wordt aangedaan, dan raken we verontwaardigd. Is niks mis mee, denkt u? De consequenties voor degenen die zoiets is overkomen, kunnen echter heel bizar zijn. Dat geloof in die Rechtvaardige Wereld zorgt voor vertekeningen, en die vertekeningen kunnen zo vaak juist het onrecht in stand houden. Die thematiek is in een rechtsstaat diep geworteld. Rechtvaardigheid, vergelding. Het is haast een soort folklore, waarin de goede het wint van de slechte. Naar subjectieve definitie, dat wel.
We groeien op volgens het principe van loon naar werken, en vals spelen, dus afwijken van de geldige regeltjes en wetten, wordt afgestraft. We vertrouwen erop dat investeringen op lange termijn steevast rendement opleveren, bereikt door het te verdienen. Meer en meer van iemands handelen gaat hieronder vallen, en uiteindelijk is zijn of haar hele leven vol met loon naar werken.
Veel religies en stromingen daarbinnen schrijven precies voor hoe het Heilige Boek geïnterpreteerd dient te worden. Die interpretatie staat niet letterlijk in het Boek, maar is eigenlijk subjectief. En toch zal men daar dan naar moeten leven. Natuurlijk is er discussie voor degenen die graag over interpretaties nadenken, maar de grote, subjectieve lijn blijft gehandhaafd. Men heeft zich aan te passen aan de voor hen juiste definitie van loon naar werken, waarbij een God voor de beloning zorgt. Op de Dag des Oordeels moet men zich laten wegen. Of men wel voldoende naar voorgeschreven interpretaties geleefd heeft. God is een good guy, voor degenen die hem eren.
Dat schema van De Rechtvaardige Wereld zegt ook, dat aanwijzingen van investeringen die niet zijn beloond, gevaarlijk en bedreigend zijn, en zo snel mogelijk moeten worden weggewerkt. Is uw gunstige lot nog wel gegarandeerd als een van uw naasten onverdiend moet lijden? Of worden daardoor vooral uw eigen investeringen en het rendement daardoor in gevaar gebracht? De Rechtvaardige Wereld moet desondanks altijd gehandhaafd blijven. Ook voor anderen. Aanwijzingen voor onrecht worden in eerste instantie weggewerkt door een gedupeerde een genoegdoening te geven. Een genoegdoening voor geleden onrechtvaardigheid.
Dat zou goed kunnen klinken, totdat men niet in staat is die genoegdoening te bieden. Ook in de huidige rechtsstaat doet men eigenlijk weinig om die gedupeerde ook maar iets te compenseren. Straffen van de dader is lang niet altijd afdoende, als dat al gebeurt. Dat de dader de schuldige wordt is namelijk niet altijd vanzelfsprekend. Als men het slachtoffer niet voldoende genoegdoening kan bieden, zal er verondersteld worden dat deze iets heeft uitgelokt waardoor hij hetgeen hem is overkomen verdiende. De Rechtvaardige Wereld is dan hersteld en de bedreiging voor anderen is opgeheven, die kunnen rustig verder. Maar is dat echt zo rechtvaardig? Als men niet genoeg wil doen, of niet genoeg kan doen, dan krijgt de gedupeerde de schuld. En vaak wil men niets doen: dat is gemakkelijker en bespaart zo veel werk, en geld, en wat levert het anders ook op voor degenen die hierin ook maar willen investeren? Nee, de misdeelde heeft dan gelijk slechte karaktertrekken, en die vereisen aanpassing, berusting in het lot, of anders uitsluiting. Omdat het alleen dan in het schema past. Nee, gedupeerden moeten eigenschappen toebedeeld krijgen, waardoor ze hun behandeling vast en zeker hebben verdiend. Daarnaast hebben ze vaak geen mogelijkheid of kans om te vergelden, hoewel zij zeker niet zwakker zijn, maar degenen die juist zwak zijn in dergelijke situaties, hebben het systeem vaak met zich mee. En de gedupeerde de schuld geven heeft ook het voordeel dat je niet hoeft te denken dat je fouten maakt. Waar is het inlevingsvermogen dan gebleven? Waar is die bochtenwringerij voor nodig? Om de eigen Rechtvaardige Wereld koste wat kost tegen inbreuken te beschermen.
Het uitsluiten van de gedupeerde gaat gepaard met sympathie voor de winnaar, want die gedupeerde is in een nog minder benijdenswaardige positie geschoven. Hij of zij wordt wanhopig, probeert het lot te verklaren, moet een slecht zelfgevoel herstellen. En dat in een situatie waarin de buitenwereld weinig of geen sympathie heeft. Wat is dan nog Rechtvaardig?
Ziet u, hoe belangrijk het is, om gedupeerden een genoegdoening te geven? Het is vrijwel onmogelijk om dit psychologische mechanisme uit te bannen. Dan kan het maar beter voorkomen dan genezen worden wanneer zulke situaties zich voordoen, die het schema activeren, waardoor er met alle vervelende gevolgen van dien in die mate in hokjes gedacht wordt.
Bij het strafrecht moet je het vaak niet zoeken. Daar gaat men in veel gevallen voorbij aan de problemen van slachtoffers. Zo af en toe krijgen ze een schadevergoeding en dat is het dan. Dat alleen in een situatie waarin het probleem of delen daarvan erkend en niet ontkend worden. Maar ook in de psychiatrie, criminologie en de psychologie kan het aanwezig zijn. Zelfs liefdadigheidsinstellingen zinspelen op die angst op confrontatie met slachtoffers. Zij vragen soms geld in ruil voor postertjes, flyers of postzegeltjes. Degene die geld geeft krijgt dan de keuze voor een ander motief dan medeleven, omdat dat soms zo moeilijk blijkt te zijn, en omdat het anders zou erkennen dat De Rechtvaardige Wereld een illusie is.
Ondertussen is de menselijke maat zoek. Ondertussen is het ieder voor zich. Het doelwit is niets menselijks meer. Het is een geval, een casus, een dossier.

Het volledige originele artikel ontvangen? Mail mobblogmail@yahoo.com

Wat gebeurt er dikwijls met mobbing-gedupeerden, of doelwitten van pesterijen?
Een sterke analogie met het schema van De Rechtvaardige Wereld kan waargenomen worden bij veel mensen die doelwit zijn geworden van pesterijen en mobbing. Problemen die doorgaans nog niet geheel erkend, dan wel doorgrond zijn.
In het schema van de Rechtvaardige Wereld wordt niet zomaar gepest. Dat zou betekenen dat iemand bewust andermans leven zuur probeert te maken. En dat vindt natuurlijk vrijwel niemand rechtvaardig als het op deze wijze op de man af wordt gevraagd. Diegenen beroepen zich op hun normen en waarden die ze in de loop van hun leven hebben opgebouwd, over wat eerlijk is. En de rest? De rest is, naar hun interpretatie, slechts praten, kantoorhumor, en dergelijke. Niet iets wat het doelwit dwars zou moeten zitten.
Toch worden er tal van mensen gepest. De daders doen deze mensen onrecht aan. Dat is voor veel mensen genoeg reden tot verontwaardiging. De dader moet terechtgewezen worden. Maar, de dader wil niet gaan denken iets fout te doen, natuurlijk, want dan raakt hij zelf in diskrediet. En de omstanders die hebben gezien dat het doelwit onrecht is aangedaan, weten dat ze de dader(s) eigenlijk terecht moeten wijzen. Maar doen dat meestal niet. Want dat is voor zichzelf het minst veilig. Dat is een bedreiging voor hun eigen principe van loon naar werken. Ze zijn er van overtuigd dat ze het al helemaal niet verdienen om ook zo te lijden als het doelwit, ondanks een hoge arbeidsproductiviteit of loyaliteit.
Het doelwit gaat twijfelen: waarom moet mij dit nou overkomen? Ik kreeg pas toch nog zulke positieve evaluaties? Waarom die ommekeer? Komt het door de veranderde structuur, door.., door..? Of.. door mij? Wat is het dan? Is dit mijn verdiende loon naar werken, want werk ik toch nog niet hard of goed genoeg?
Onder de omstanders, zij die tussen dader(s) en doelwit(ten) instaan, ontstaat steeds meer onrust, waardoor al helemaal geen genoegdoening meer geboden zal worden ten aanzien van het doelwit: is ons eigen gunstige lot nog wel gegarandeerd, nu deze collega van ons zo buitenproportioneel moet lijden? Bevinden wij ons nu niet in de gevarenzone? Nee, daar moeten we vooral niet in komen. De kans om niet zelf in gevaar te komen, is het grootst, wanneer we ons afzijdig houden. Dan grijpt hij die ene collega van ons, maar onszelf niet. We hebben erover nagedacht om het het doelwit te gaan praten. En met de dader. Om hem genoegdoening te geven voor het geleden onrecht. Maar waarschijnlijk is het rendement daarvan te laag en werkt het op niets uit. Afzijdigheid is voor ons eigen welzijn het veiligst.
Er ontstaat onbegrip: tsja, waarom pakt hij nou uitgerekend die ene collega? Kom op, het is ook wel een non-assertieve zwakkeling. Hij moet het wel uitgelokt hebben. Moet je kijken hoe hij reageert! Wij kunnen niks meer voor hem betekenen. Het bespaart onszelf risico’s en het bespaart ons moeite. En ja, met die karaktereigenschappen van hem, kom op, dan heeft hij het vast wel verdiend, want zo kan hij het natuurlijk nooit meer goed krijgen. Daar is hij te zwak voor. Zulke mensen hoeven we niet in ons systeem, en hoeven ook geen mededogen te verwachten.
Ondertussen maakt niemand fouten behalve het doelwit: Wij maken geen fouten. Daarom worden wij niet gepest. Dat is ons loon naar werken. Wij hebben onze goede behandeling verdiend. Hij niet. Dus nee, wij zijn zeker niet onrechtvaardig. Maar hij, hij heeft het verdiend.
De dader wordt een winnaar, het doelwit des te minder benijdenswaardig: Het was toch eigenlijk wel goed uitgepakt om hem eens flink op zijn plek te zetten. Dat had hij nodig. Wij zouden dat niet zo gauw durven, maar hij heeft het lef gehad om dat te doen. En nu we het zo achteraf bekijken, was het niet verkeerd, nee. Niet verwonderlijk dat we hem na zijn ziekmelden ook niet meer mochten contacteren. Dan kan hij beter nadenken over hoe echte mensen zich redden in deze wereld. Joh, ik was nog wel eens jaloers op zijn arbeidsdiscipline, maar moet je hem nou zien, nee, daar zou ik niet mee willen ruilen.
De secundaire victimisatie zet zich in gang: Dit maakt het doelwit des te wanhopiger, en deze probeert het lot te verklaren in deze situatie waarin de mensen om hem heen, eerst zijn collega’s, geen sympathie voor zijn situatie hebben. Hij meldt zich ziek. Moet naar de bedrijfsarts, is al bij P&O en bij de vertrouwenspersoon geweest. P&O zegt dat er niets van wat hem overkomen is staat in het dossier, wel zijn ze bekend met zijn slechte evaluaties. Dat zal niet zomaar zijn, want dat is niet met het schema van de Rechtvaardige Wereld te meten. De vertrouwenspersoon denkt ook dat hij het heeft uitgelokt. De bedrijfsarts denkt dat hij zich aanstelt. Dat hij ziek is is niet aan de buitenkant te zien. Er zijn geen problemen met gewrichten, er zijn geen andere ernstige ziekten, nee, het zit tussen zijn oren. Hij stelt zich aan, in tegenstelling tot de ‘echte zieken’. Dit is een onderscheid dat ten onrechte wordt gemaakt, maar eigenlijk tracht te duiden op mensen met puur fysieke klachten, en mensen bij wie vooral de psychische gevolgen zich doen gelden. Het doelwit spant vervolgens een rechtszaak aan. De advocaat van de vakbond komt niet opdagen, immers probeert het doelwit met kwade bedoelingen het imago van het bedrijf te schaden, waar die andere tientallen, of honderden medewerkers uit de branche toch zo tevreden zijn? Het is maar een individu. En ons huidige rendement moet wel gehandhaafd blijven. De rechter oordeelt op grond van de stukken van P&O en de bedrijfsarts, die het bedrijf evenmin in diskrediet willen brengen, die niet onafhankelijk zijn, en daarenboven heeft P&O niets anders dan negatieve evaluaties aangedragen door niemand minder dan de dader.
Met alle gevolgen van dien: het doelwit komt alleen te staan. Krijgt een minimale ontslagvergoeding. Geen schadevergoeding, hij zou het immers zelf veroorzaakt hebben en het zit tussen zijn oren (blaming the victim). Ondervindt psychische en psychosomatische klachten. Heeft het maar zelf uit te zoeken met zichzelf en het gezin, voor wie het ook moeilijk te bevatten is.
De getalletjes in Nederland, als één van de grootste pestlanden in Europa, liegen er niet om. De gevolgen voor het doelwit ook niet. De financiële gevolgen voor bedrijven, die zo goede krachten zien vertrekken, ook niet. Waarom compenseren we het doelwit dan niet? Of, waarom voorkomen we het dan niet? En, wat is dat nou nog, die rechtvaardigheid?
De liefdadigheidsinstellingen en toebedelers van keurmerken weten zich er wel raad mee. En zelfs zonder zelf geconfronteerd te hoeven worden met de doelwitten. Ze bieden postertjes of keurmerken aan, in ruil voor geld of door hen gestelde doelen. Eenmaal toebedeeld is het goed, dan hoeft er ook niet meer gecontroleerd te worden. Want dan zijn problemen omtrent pesten en mobbing erkend door middel van het motief geld, of termijndoelen voor het keurmerk. En daardoor hoeft De Rechtvaardige Wereld geen illusie te worden. Onterecht.

Wat voorbeelden
Bekijk ook even de volgende kwesties, met het mechanisme van De Rechtvaardige Wereld in het achterhoofd. De problematiek is anders, maar het mechanisme komt overeen:

Medisch Spectrum Twente was nalatig
Bron: NOS
Medisch Spectrum Twente (MST) heeft patiënten van de niet-functionerende neuroloog Jansen jarenlang aan hun lot overgelaten.
Dader: neuroloog
Doelwit: patiënten
Middenpartij: commissie van het ziekenhuis
Hoe kan dat: het kost veel geld, te veel moeite, om al de eerdere slachtoffers te compenseren, maar we weten dat er gedupeerden zijn. De moeite zal ons financieel niet lonen. Misschien willen we het wel voorkomen in het vervolg, hoewel betrokken neuroloog reeds weg is.

Vermist meisje lang ten onrechte in gesloten jeugdinrichting
Bron: Joop.nl
Door moeder verzonnen loverboys klakkeloos door jeugdzorg geslikt
Dader: moeder
Doelwit: dochter (17 jaar)
Middenpartij: Jeugdzorg, raad voor Kinderbescherming, diverse rechters
Hoe kan dat: Beeldvorming (schema’s!), schema van een rechtvaardige wereld, en wie is de geloofwaardigste, moeder of dochter?
Uiteindelijk opgekomen voor dochter: een chef zedenzaken, een andere kinderrechter
Citaat uit het artikel: ‘Er hoeft maar iemand iets te roepen. Er hoeven maar mensen iets te vinden en die mening vooral maar heel vaak herhalen en heel vaak ergens neer te leggen en dan ontstaat al heel snel een beeld.’
Een aanrader is om ook eens naar de reacties onder het artikel te kijken.

Het volledige originele artikel ontvangen? Mail mobblogmail@yahoo.com

In de categorie "dingen die je nooit moet doen..."

Twin Peaks weer eens kijken terwijl er een politieke crisis is en je dus de hele tijd Ron Fresen in beeld ziet. Aaargh!

Dinsdagavond focuste het nieuws zich rondom ‘de deur,’ gisteravond stond ‘de brief ‘ centraal. De explosieve brief die Ab Klink naar de CDA-fractie stuurde waarin hij uitlegde waarom hij geen heil meer zag in onderhandelingen met de PVV. De brief werd gisteravond kort voor het 8 uur journaal naar de NOS gelekt en bepaalde de hele avond het nieuws. In de brief stond dat erover gesproken was om de inhoudelijk lancering van het regeerakkoord over het CDA-congres heen te tillen omdat Wilders had aangegeven met zijn reactie op de presentatie van het regeerakkoord het CDA en de VVD rode hoofden te zullen bezorgen. Zo rood dat het wel eens aanleiding zou kunnen zijn voor een CDA-congres om niet met het akkoord in te stemmen.

Bovendien stond er in de brief dat bij elke maatregel waar het kabinet mee kwam het CDA moest uitleggen dat haar motieven niet dezelfde waren als die van de PVV en dat -bijvoorbeeld- verplichte inburgeringscursussen helemaal niet bedoeld waren om de islamisering terug te dringen of dat het invoeren van denaturalisatie in het strafrecht niet werd gedaan om de christelijk-joodse cultuur te waarborgen. Klink gaf aan dat hij geen heil zag in onderhandelen met de PVV en dat dit voor hem persoonlijk echt een definitieve afweging was.

Onmiddellijk na het lekken van de brief werd door iedereen -inclusief mijzelf- meteen gedacht dat het lek wel uit het ‘kamp Klink’ zou komen. Door deze brief te lekken kon hij het publiek op de hoogte brengen van zijn argumenten. Klink’s bezwaren werden opeens inzichtelijk en Verhagen en alle andere CDAers en VVDers die door wilden onderhandelen met Wilders werden neergezet als machtspolitici die hun ziel aan de duivel verkochten: inhoudelijk en strategisch een verkeerde keuze.

Maar nu ik er de volgende dag aan terugdenk ben ik er niet meer zo zeker van dat het lek uit het ‘kamp Klink’ kwam. Heel veel baat heeft hij er namelijk niet bij gehad – integendeel. Toen het rumoer dinsdagmiddag begon was het verhaal in de media: Klink (en Koppejan en Ferrier) hebben er geen vertrouwen meer in en Klink wil zich daarom terug trekken als onderhandelaar. Het resultaat op woensdagavond was precies dat: Klink trekt zich terug als onderhandelaar want hij (en Koppejan en Ferrier) hebben bezwaren bij het verloop van de onderhandelingen.

Toch is Klink de verliezer en Verhagen de winnaar. De reden: de brief die op woensdagavond gelekt werd. Uit die brief blijkt helemaal niet dat Klink zich terug wil trekken als onderhandelaar omdat hij het oneens is met de onderhandelingsstrategie, maar uit die brief blijkt duidelijk dat Klink hoe dan ook tegen een coalitie gedoogt door de PVV was en dat dit een ‘definitieve afweging’ was.

In plaats van de zaak van Klink goed te doen heeft het lekken van die brief juist zijn geloofwaardigheid aangetast. Klink is nu degene die overstag is gegaan en daarom de verliezer en draaikont is geworden. Zonder die brief publiekelijk te maken had het CDA een spin kunnen opzetten waarin zowel het gezicht van Verhagen als van Klink gered zou worden. Na die brief was dat onmogelijk.

De Fietsappel - Alphen aan de Rijn

Het mogelijk komende rechtse kabinet heeft voorgenomen om minimaal 18 miljard te gaan bezuinigen om het begrotingstekort binnen 4 jaar weg te werken. Dergelijke bezuinigingsoperaties trekken altijd een zware wissel op de binnenlandse bestedingen en op de verschillende sociale voorzieningen in ons land. Rechtse partijen claimen elke keer dat dit onvermijdbaar en strikt noodzakelijk is. [...]

Vandaag heb ik samen met Chiel Rottier onderstaande schriftelijke vragen ingediend.

Afgelopen week bleek uit een onderzoek van de Europese Commissie dat de woonlasten in Nederland de hoogste van Europa zijn. (http://www.socialsituation.eu/WebApp/ResearchNotes.aspx). In Nederland slokken de woonlasten gemiddeld 30,9% van het besteedbaar inkomen op, terwijl het Europese gemiddelde 22,2% is. Met name huurders hebben met een percentage van 38,7% een hoge woonlastenquote. Opvallend is ook de hoge woonlastenquote van de 20% huishoudens met de laagste inkomens in Nederland: bijna de helft (47,4%) van hun besteedbaar inkomen gaat op aan woonlasten.
Ondanks dat een aantal uitkomsten niet helemaal als een verrassing kwam is GroenLinks geschrokken van de uitkomsten van dit onderzoek. De Woonbond stelt in een reactie dat de woonlastenquote omlaag moet naar maximaal 25% van het besteedbaar inkomen.

Wij gaan ervan uit, dat u kennis heeft genomen van dit onderzoek van de Europese Commissie. De GroenLinks fractie heeft naar aanleiding van dit onderzoek de volgende vragen:

1. Heeft het college inzicht in de woonlastenquote van Utrechters in zowel koop- als (sociale) huurwoningen? GroenLinks is vooral geïnteresseerd in de cijfers voor de Utrechtse huurders, omdat huurders kennelijk het hardst getroffen worden.

1. Indien deze cijfers bekend zijn, kunnen we deze dan krijgen? Indien deze niet bekend zijn, deelt het college dan de mening van GroenLinks, dat deze onderzocht moeten worden als onderleggers voor het volkshuisvestings- en armoedebeleid.

1. Is het college het met ons eens dat de een woonlastenquote van boven de 25%, met name voor mensen met een laag inkomen, onwenselijk is?

1. Welke maatregelen denkt het college te kunnen nemen - alleen, dan wel in overleg met corporaties - om deze omlaag te krijgen?

1. Kunt u ons informeren over het aantal huurders van corporaties, dat een betalingsachterstand heeft t.a.v. de huur en de energiekosten, om welke totaal bedragen dat gaat en tot hoeveel deurwaarder acties, afsluitingen en huisuitzettingen e.e.a. in 2009 en de eerste helft van 2010 heeft geleid.

1. Is het college het met ons eens, dat de uitslag van dit Europees onderzoek een extra reden is om bij herstructurering - binnen de goedkope en betaalbare woningvoorraad - grootonderhoud of renovatie tot uitgangspunt te nemen en een terughoudend huurbeleid te bepleiten bij verhuurders.

7. Is het college bereid aan te dringen bij een nieuw kabinet om maatregelen te nemen de woonlastenquote in Nederland omlaag te krijgen?

... en nog veel meer. Na een lange tijd heel veel werk verrichten is eindelijk ons boek uit bij Cambridge University Press:

http://cambridge.org/uk/catalogue/catalogue.asp?isbn=9780521198691

hoewel Amazon nog niet helemaal wakker is:

http://www.amazon.com/Global-Financial-Integration-Thirty-Years/dp/0521198690/ref=sr_1_1?ie=UTF8&s=books&qid=1283421878&sr=8-1

Maar dankzij de gunstige wisselkoers kun je toch beter bij de uitgever direct bestellen. En om alvast een tipje van de sluier op te lichten: een van de hoofdpunten van het boek is de relatie tussen wat in vaktaal heet input en output legitimiteit. In iets normalere mensen termen: de effectiviteit van de regulering van financiele markten is mede afhankelijk van het aantal actoren dat erover mee praat. Doordat tot voor kort eigenlijk alleen maar financieel specialisten (uit de sector zelf) meepraatten en niet andere belanghebbenden ontstond er een regime dat minder goed uitpakte voor bijvoorbeeld arme landen, maar zoals we nu natuurlijk merken ook voor veel andere mensen. Dit wordt aangetoond aan de hand van cases die varieren van microkrediet tot transatlantische regulering en van ontwikkelingshulp tot het bestrijden van de financiering van terrorisme, geschreven door toppers uit het veld.

En om de loftrompet maar door anderen te laten steken:
"Amidst the flurry of commentary provoked by the global financial crisis, this impressive collection of essays stands out for both the breadth of its coverage and the depth of its analysis. The editors have brought together an outstanding group of scholars to address the challenge of financial governance today, with the linked issues of effectiveness and legitimacy taking center stage. The book is a must read." Benjamin J. Cohen, Louis G. Lancaster Professor of International Political Economy, University of California, Santa Barbara

"Written in the midst of an emergency that nearly brought down the global economy, the chapters in this timely and cohesive book range widely over a vital arena where the legitimacy and effectiveness of key policies are now highly debatable. The editors gathered many of the world's best analysts to set out and critically examine the post-crisis reform agenda. The result will reward the careful attention of scholars, students, and practitioners alike." Louis W. Pauly, Canada Research Chair in Globalization and Governance and Director of the Centre for International Studies, University of Toronto; Editor, International Organization

"The global financial crisis has demonstrated the weaknesses of international financial governance. The emergence of the G20 is one response, but just a promising beginning. This book offers a wide range of timely lessons from history, political economy and finance to guide us in exploring new paths to a safer international financial system. It is a fine example of how research can inform policy." Richard Portes, Professor of Economics, London Business School

Kortom: koopt dat boek en help mij de winter door!

Gisteren ben ik eindelijk uit de onzekerheid geholpen. Ik heb mijn bachelor Cum Laude afgesloten. Het was nog een hele kwestie geworden. De examencommissie aardwetenschappen heeft over me overlegd. Uit hun conclaaf kwam in eerste instantie zwarte rook. Er waren natuurlijk wel wat regeltjes aan dat Cum Laude verbonden. En aan alle voldeed ik, behalve aan één: ik had een zes gehaald, in mijn eerste jaar, toen ik ziek naar de universiteit kwam om een tentamen te maken.
De acht gemiddeld had ik ook met die zes wel. Dus schreef ik een brief of ik niet misschien toch Cum Laude kon krijgen. Maar regels zijn regels. Ik moest ook minimaal een acht hebben voor de eindscriptie. Die had ik. Ik had een negen. Dat was niet genoeg compensatie, want de regels zijn onbuigzaam. Ik had nog nooit iets herkanst, waar er om Cum te krijgen maximaal vier zijn. Ik ben ook niet vertraagd, wat voor Cum ook niet mag. En ik heb extra studiepunten gehaald in die drie jaar, wat niet eens in de eisen staat.
Er moest dus een herkansing gemaakt worden om in aanmerking te komen. Weg met die zes. Dat deed ik afgelopen vrijdag. Ik moest minimaal een zeven halen, want er mag niks beneden de zeven zijn voor Cum. Nu heb ik een acht en een half gehaald, dus dat zit wel goed. En een 8.1 gemiddeld nu. Ruim genoeg voor Cum.
De officiële uitreiking is overigens pas over anderhalve maand, maar mijn diploma is wel al aangevraagd. Deze augustus was toevallig de laatste maand dat er voor ‘twijfelgevallen’ nog twee diploma’s konden worden aangevraagd. Daarvan zullen ze er nu één, nu de niet-Cum, terugsturen.
Het zou vervelend zijn als ik op die ene zes geen Cum had gekregen. Gelukkig heb ik het nog kunnen herkansen. En als de herkansing niet boven de zeven was, had ik het tenminste geprobeerd. Toch is zo een net-niet gehaald gevoel, bij wat voor een doel dan ook, niet het fijnste gevoel. Ik heb nooit bewust het doel gesteld om voor Cum Laude te gaan, echter. Dit is toeval, een ongelukje, ik noem het liever een gelukje. Want ik heb altijd veel naast mijn studie willen doen. Ik ben geen ‘typisch studiebolletje’. Hoewel ik absoluut niets tegen zulke mensen heb, omdat ik weet dat ze hun studie ook serieus nemen. Ik besteed ook graag tijd aan onder meer schrijven, lezen, kunst, en meer. Die tijd heb ik nooit willen inleveren. Maar studieprestaties heb ik er nooit onder willen laten lijden.
Nu heb ik toch nog Cum Laude. Ondanks al die regeltjes. Regeltjes zijn regeltjes… Maar nu komt er witte rook uit de schoorsteen bij het conclaaf van de heren examencommissie.
Volgende week maandag begin ik aan de master Oceanography & Limnology.

“Een doel is een droom met een deadline.” ~ Peter Darbo, Vlaams aforist (1944 -)

De gemeente Ede staat voor een zware opgave. Er moet tot 2014 12 miljoen euro worden bezuinigd. Een fors bedrag. Deze bezuinigingen verschijnen als donkere wolken aan de horizon. Maar linksom of rechtsom, het gaat de komende jaren pijn doen in de portemonnees van de inwoners van Ede. Hoe pijnlijk ook, de gemeenteraad zal moeten kiezen.

 

Juist onder moeilijke omstandigheden kan een gemeentebestuur laten zien wat ze waard is. En juist nu valt dit college bij de eerste de beste vuurproef door de mand. Ze doet voorstellen waarbij:

 

o     niet naar de lange termijn wordt gekeken

o     het sociale hart weg wordt gehakt uit de gemeente en

o     geen oog is voor natuur en landschap.

 

Maar omdat er geen helder kader is kunnen de keuzes niet worden uitgelegd. En dan komen vragen boven die eigenlijk niet te beantwoorden zijn zoals:

o     Waarom wel bezuinigen bij het Luntersche Buurtbosch en niet bij de Edese bossen?

o     Waarom wel bezuinigen bij de Oude Hofstede of zorgboerderij De Proosdij en niet bij de schaapskudde

 

Het college schrijft wel dat sportclubs en vrijwilligers als het cement in de samenleving worden gezien en dat minima kunnen rekenen op steun maar in de praktijk is dit toch wel even anders want voorzieningen als

 

o     Witgoedregeling voor minima

o     Computerregeling voor minima

o     Collectief vraagafhankelijk vervoer voor ouderen

o     Welzijn en zorg voorzieningen voor ouderen

o     Schoolzwemmen

 

worden gewoon wegbezuinigd. En dat terwijl een goede minimaregeling veel leed kan opvangen.

 

GroenLinks/PE kan zich totaal niet vinden in de door B&W voorgestelde begroting en maakt andere keuzes om de bezuinigingen het hoofd te bieden. Voor GroenLinks/PE is het sociale aspect en het milieu van immens belang zijn. De eerder genoemde voorzieningen voor jongeren, ouderen en minima willen wij handhaven. Verder zijn de ecologische verbindingszones essentieel om de gevolgen van de klimaatverandering het hoofd te bieden. Hier moet je dus nu aandacht aan geven anders zijn de gevolgen niet meer te overzien. Daarnaast past milieueducatie bij een gemeente die zichzelf graag groen noemt en millenniumgemeente is. Ook dit moet je dus handhaven.

 

Volgens GroenLinks/PE kan worden bezuinigd op:

 

o     Grote projecten als Spoorzone en Veluwse poort,

o     Kenniscampus Zandlaan

o     Akoestiek raadszaal

o     Citymarketing

o     Hoeven (semi) gemeentelijke kantoren niet op A-locatie te staan.

o     Als je meer thuis werkt en flexplekken gebruikt kunnen hele kantoren in de verkoop.

o     Als NS station “Veenendaal - De Klomp” een regio functie en P&R station wordt kan auto parkeren bij Ede - Wageningen worden ontmoedigd door ervoor te laten betalen. Er is genoeg OV naar het station toe.

o     In plaats van de grond voor sociale woningen duurder te maken zoals nu wordt gedaan, maak je de grond voor ‘niet-sociale’ woningen duurder

o     Verkoop/verhuur snippergroen langs huizen. Onderhoud is duur en dit kan net zo goed door de bewoners zelf gedaan worden,

o      Vervang meer verkeerslichten door rotonden: die vragen geen stroom en onderhoud en hoeven niet vervangen te worden. De rotondes kunnen vervolgens worden verhuurd aan bedrijven.

 

Er moet werk worden gemaakt van een cultuuromslag. Inwoners, verenigingen en bedrijven kunnen meer worden betrokken bij de bezuinigingen. Nu is het vaak eenrichtingsverkeer en worden de bezuinigingen opgelegd. Vraag ook wat van inwoners en verenigingen en beloon activiteiten als:

o     het exploiteren van buurtvoorzieningen,

o     het beheer van de omgeving en

o     het onderhoud van het groen en de accommodaties.

 

Inwoners en verenigingen hebben veel expertise in huis die ze graag willen en kunnen inzetten. Mobiliseer die kennis. Daarmee voorkom je verschraling van de buurt.

    

It goes without saying that the Netherlands lives polarized times. Results from last elections have shown an increasingly fragmented landscape of political preferences. So far, this fragmentation has given us a complicated government formation process. But it is giving us more than that. The fragmentation of political views is also a fertile ground for distrust and frustration in the public administration. In times of polarization a great number of people distrust their government. The creation of a compromise between political opposed views, the core task of a government, it's doomed to produce unsatisfactory results to whoever choose for sharp political views. And we go another round in an spiral feeding the discontent with "those politicians", "hanging to power at the cost of their ideas". An impossible dynamic, that feeds on itself and breeds more polarization and frustration.

And yet, there is another concerning element in our current maelstrom. It is not only that we are spiraling down towards political polarization. It is also that our current winning pole feeds on intolerance for the difference. So we are not only becoming more different, but we are also becoming less and less tolerant for anything that is different.

The tenant of our cherished democracy is that he who gathers the support of the people, governs. That support, sadly enough, is being gathered today with the demonization of our own people. The movement that -today- Wilders leads is a process that devours our own friends, our own citizens. The Netherlands, and Europe, is a land of others. We all come from somewhere else, we all believe in something different. We all have build into this piece of earth that we inhabit. We all have worked and paid taxes, and committed mistakes, and helped a neighbor, and paid a fine when crossing a red light. We all have donated to some charity or filled in hours of communal work in the mosque. Wilders asks us to forget all this. Wilders break through the dutch politics used a mirror and a torch. A torch lighting the darker corners of our country, the ones that we rather did not look at. And a mirror that only reflects our mistakes and our frustrations. Thanks to his mirror and his torch we are reminded that indeed, many of us fear each other. We have been transfixed into staring, perhaps unbelievingly, to a country deeply divided. And not only divided. We are staring to a communal slope, to a slippery slope of descent into more hatred and more exclusion.

Ask yourself then. Is this the leading that you where wishing for? A leadership where our fears become the motor of a political agenda?

Long time ago, perhaps ten years ago, we all welcomed the upcoming of the wilderians -then called fortunites- in politics. Democracy is a system that flourish on different opinions, that need sharp evaluations and even thorough shakes. Then we thought that we might have grown too comforted with ourselves, too lazy to tackle the debate that the fortunites brought to the fore. Indeed, whatever was called multiculturalism then, seemed to be a doctrine for the lazy minded, a recipe for slouch and clientelistic policy. Debate was needed. Today the day, we have had ten years of increased harshness, and no solutions. Time to ask ourselves: is this where we were meant to go? Are we getting closer to a better country, to a better political debate? I don't think so. What started as a much needed evaluation of the taboos of dutch politics, has grown today into a growing challenge for being more intolerant and more nonsensical. I belong to no organized church, but I still cringe at hearing that "the Islam is an ideology instead of a religion". How could it be that the political debate of a country become so degraded that such a simplistic, insulting and obviously wrong statement has become center of the debate that would lead to a new government? Our politics of today are reigned by fear and discontent. Fear in the big parties to loose yet another election, discontent as a winning political agenda.

Our political leaders are transfixed in the mirror of Wilders. Stagnated. The Christian Democrats, a most pragmatic political organization, have been maneuvered into an impossible position. To govern with the most intolerant politician in decades, or to accept their failure at leading the last decade of government. Or the liberals, once upon a time a force for the rule of law, try to accommodate themselves into a movement that was ejected from their own ranks few years ago. Staring at the mirror of Wilders, Christian Democrats and Liberals stare at their own mistakes. They try, pathetically and desperately, to forget their principles and become part of this new order, this increasing cacophony of intolerance and harshness.

The origin of the movement that storms the dutch politics today is to be found in a profound identity crisis. Crisis that is not a dutch one, but an european one. Wilders ask a powerful question: Who are we? Who is the dutch people? That was, and is, his mirror. With his torch he points the isolationists aspects of our nation. Wilders tells us what we must not be. But this politic is empty of any other content. A question, and a negative answer. If there is hope for yet another day for our country, this question merits yet another answer. Wilders answer to his own question asks us to reject our own citizens, and send them away. We need to think again about ourselves, the dutch people. The dutch people is -indeed- not muslim. Neither christian. The dutch people is muslim and christian... and jewish, and buddhist, and atheist. The dutch people is open and is close, it is solidarian and egocentric. Libertarian and libertine, socialist and neoliberal. The last election gave us yet another reflection of ourselves. We are all different, fragmented and opinionated. Pass is the time when one, or maybe two political parties where able to represent us all. Does this mean that we are doomed to another fratricidal moment in european history? Are we in an impossible to govern country? Not at all.

Broaden your sight. At the turn of the century we are faced with a vibrant society. Diverse, yes. Difficult to govern, yes. But alive. One report after the other tells us that the welfare of our society grows. Our kids can go to schools and universities that did not exist few decades ago. Our parents, retired, discover that the end of their working life opens the begin of a new creativity season. Most of us struggle, successfully, to balance work and free time. We live in a country that influence, and is influenced, by the world at large. And then I wonder: isn't all this reason enough to be proud of ourselves? Who are the dutch people, and who our government should be, is the question of the day. The answer is, funnily enough, simple. We are an heterogenous crowd, coming from the four corners of the world, decided to build a good life here and now. So far, we have managed quite well. Do we need a government that denies all this?

I don't think so.

Een koningsdrama binnen het CDA? Nee, de bezweringsformule waar ik gisteren al over schreef kwam er dus. Het heeft geknald in de fractiekamer van het CDA en de omgangsvormen schijnen niet echt prettig te zijn. Klink, Koppejan en Ferrier hebben voorlopig eieren voor hun geld gekozen en zij wachten het inhoudelijke resultaat af. Maar gezien [...]

Volgende week komt een nieuwe roman uit van Arthur Japin. Ik lees Japin graag, maar naar Vaslav ben ik extra benieuwd. De roman is gebaseerd op het dramatische leven van de Pools-Russische balltetdanser Vaslav Nijinski (spreek uit: Ni-zjin-ski). Zijn naam is onlosmakelijk verbonden met het Ballet Russes van Serge Diaghilev, de homosexuele minnaar van Nijinski, en het vernieuwende ballet op muziek van Stravinski en Debussy van rond 1910.

In 1919 kwam er al vroeg een einde aan de carrière van Vaslav Nijinski. Op ongeveer 30-jarige leeftijd (er is onduidelijkheid over Nijinski’s geboortedatum) werd schizofrenie bij hem vastgesteld. Tientallen jaren bracht hij door in klinieken tot hij op 8 april 1950 in Londen overleed. Hij werd in Engeland begraven, maar drie jaar later naar Parijs overgebracht, waar hij zijn grootste triomfen had gevierd.

In mei bezochten we Nijinski op de begraafplaats van Montmartre in Parijs, waar hij niet ver van Heinrich Heine en Adolphe Sax en vele andere cultuuriconen ligt begraven. Mijn zoon, danser in de dop, bracht op eigen wijze een eerbetoon.

Erik de Graaf

Vita Verde. Enige tijd geleden bezocht ik Megchelen.Een mooi dorp aan de Duitse grens.Aan de rand van het dorp ligt een prachtige boomkwekerij.En rondom oude stallen is een mooie tuin aangelegd.De tuin heeft verschillende elementen.Het traditionele gedeelte met typische boerderijplanten, een moderne hoek met bamboesoortenen prachtige op maat gemaakt tuinmeubilair.Verschillende tuinstijlen zijn hie...

‘Neem het inburgeringsbeleid. Wij stellen dat de eisen omhoog moeten om mensen hier meer houvast en perspectief op een goed leven te geven. De PVV daarentegen benadrukt waarschijnlijk dat hierdoor juist minder migranten naar Nederland zullen komen en de islamisering van de samenleving wordt verhinderd. Hoe werkt dat door in de samenleving? Hoe voelt de moslima zich die op maandagochtend met haar broodtrommeltje naar de verplichte inburgeringscursus gaat? Ziet zij de school als een instelling die haar helpt, of als een instituut dat ervoor zorgt dat geloofsgenoten indirect worden geweerd? Hoe voelt iemand zich die er gaat solliciteren? Hoe ervaart de officier van justitie het als hij vraagt om bijvoorbeeld het denaturaliseren – het ontnemen van staatsburgerschap – van een crimineel met Marokkaanse komaf, zodra het Wetboek van Strafrecht is veranderd door een smalle meerderheid in de Kamer, terwijl één fractie dat deed om de islamisering van de samenleving tegen te gaan?‘

Was getekend Ab Klink. Volgens hem zal de eenheid van beleid bij een minderheidskabinet met gedoogsteun permanent in het geding zijn, omdat de motieven van de partijen die politiek samenwerken totaal verschillend zijn. Beleid kan niet én perspectief aan mensen bieden én tegelijkertijd aangrijpingspunt zijn om uit te sluiten. 

Universitair hoofddocent Peter Hupe van de Erasmus Universiteit stelt dat maatschappelijke problemen geen gegevenheden zijn, maar worden geconstrueerd. Het gaat er dan bijvoorbeeld minder om dat een minister een bepaald probleem écht en aantoonbaar oplost, dan dat hij publiekelijk de intentie uitspreekt dat hij dit probleem wil aanpakken. En dat maatschappelijke probleem is geen natuurverschijnsel, maar wordt geproclameerd; zo mogelijk door de betrokken actoren zelf. Je kan dus kort gezegd als – invloedrijk – politicus zelf een maatschappelijk probleem bewerkstelligen, intenties uitspreken en vervolgens fieren. Mits zij er van overtuigd zijn dat zij de situatie de baas zijn, aldus Hupe, verschaft een dergelijke crisis een arena voor het tonen van daadkracht. In deze arena overheerst de taal van macht, die erop is gericht percepties van anderen - de kiezer – te beïnvloeden.

‘Dat raakt Nederland. Dat raakt de samenleving’. Ab Klink,  held voor één dag.

 

De afgelopen 30 jaar (1979-2009) was de gemiddelde temperatuur in augustus 17,5°C.
Als je kijkt naar de laatste tien augustussen, dan is het gemiddelde zelfs 17,8°C.
Met 16,8°C is augustus 2010 aan de koude kant.
Toch maakt niemand zich zorgen over een wereldwijde afkoeling en er worden geen onderzoeken gestart naar het effect van deze koude augustusmaand op de natuur.

Er viel zeer veel regen in augustus 2010. En daarmee wordt de zomer van 2010 een kopie van de zomer van 2006. Een zeer warme en droge julimaand wordt gevolgd door een zeer natte augustus.
Door de warmte in juli wordt de temperatuur van het Noordzeewater wat hoger dan normaal. Daar moeten we in augustus voor boeten. Er verdampt meer water en het gaat dus ook harder regenen dan in een normale augustus.

In 2010 zijn er tot nu toe vier maanden koeler dan wij (en de natuur) gewend zijn: januari, februari, mei en augustus. De gemiddelde temperatuur over de eerste acht maanden van 2010 bedraagt 10,1°C en met nog 4 maanden te gaan lijkt 2010 het koudste jaar te worden sinds 1996. 
Het IPCC blijft vertellen dat het ieder decennium 0,2°C warmer gaat worden. (ROFL)

Het KNMI schurkt zich liever tegen het IPCC aan dan tegen de werkelijkheid.
In het persbericht over augustus 2010 komt het woord “kouder” niet voor. Over 4 maanden weet het KNMI vast heel goed uit te leggen dat één kouder jaar niet betekent dat de opwarming gestopt is.

"Goedemorgen, u spreekt met de klantenservice van AQ, wat kan ik voor u doen"?


"Ik heb een klacht, ik ben nu in De Verenigde Staten en ik kan bijna niet bellen. Het maakt niet uit in welke staat en ook niet of ik nou binnen of buiten ben. Ik heb overal maar één streepje bereik. Op 2G en op 3G. "


"Heeft u het toestel al een keertje uit en weer aan gezet?"


"Ja, dat heeft niet geholpen."


"Heeft u het toestel hier in Jemen gekocht of is het een Amerikaans toestel?"


"Het is een Jemenitisch toestel, ik kreeg het bij mijn AQ abonnement."


"Dan heb ik voor u de oplossing gevonden. Een beetje vreemde oplossing maar het werkt wèl. Heeft u misschien nog een toestel ?"


"Ja, volgens mij wel. Ik heb er nog eentje van mijn vorige abonnement. Maar dat is een oudje hoor, nog uit 2001, maat koelkast."


"Mooi zo. Haalt u in de DHZ-markt maar eens een rolletje duct-tape. U weet wel, van dat hele sterke plakband. Duct tape is olie- en waterbestendig en hierdoor heel geschikt voor gebruik op mobiele telefoons. U plakt uw twee toestellen met die tape aan elkaar. De antenne van uw oude toestel fungeert nu als een versterker voor uw nieuwe. U zult zien dat u dan weer volop bereik heeft. Mocht dat allemaal nog niet voldoende zijn dan kunt u er ook nog een flesje water bijplakken voor extra versterking van het signaal. Dan is het leed helemaal geleden."


"Dank u wel, dat ga ik eens proberen."


"O, meneer, nog even ! Niet vergeten om het hele spul weer van elkaar te halen als u gaat vliegen hoor. Mensen denken daar de raarste dingen van...."

Vanavond was het tijd voor een bezoek aan Noord-Drenthe, te weten Eelde. Dat is voor de meeste Nederlanders bekend dankzij het vliegveld Groningen Airport Eelde, maar er is natuurlijk nog meer te beleven! Zo hadden wij het “geluk” tijdens het bloemencorso een bezoek aan het dorp te brengen, waardoor we in ieder geval de hele avond verzekerd waren van een portie herrie uit de feesttent.

Eerst tijdens de maaltijd bij Pizzeria-Eetcafé De Rooie Kater een vergadering van de Statenfractie. Vanaf nu worden deze vergaderingen uitgebreid met Gabriëlle van Dinteren (lijsttrekker) en mij omdat wij na de verkiezingen deel uit gaan maken van de fractie. De (steun)fractie bestaat uit een leuke club mensen, dus een prettige samenwerking zit er voor de toekomst wel in!

Vervolgens brachten we, samen met de GroenLinks-raadsfractie uit Tynaarlo, een werkbezoek aan museum De Buitenplaats, ook in Eelde. Hier kregen we een rondleiding van de vriendelijke en enthousiaste directeur Geert Pruiksma door de schitterende museumtuin en de tentoonstellingsruimte waar hedendaagse figuratieve kunst tentoon wordt gesteld. Rondom het bloemencorso uiteraard een tentoonstelling over… bloemen

Het was een proefje dat we vroeger op school deden. Het vermengen van water en olie. Dat lukte dus niet. Als je er iets bij deed lukte het wel. Ik ben vergeten wat dat was, maar moest er weer aan...

Ab Klink doet niet meer mee. In een brief aan partijbestuur en fractie analyseert hij rechtlijnig dat Geert Wilders geen betrouwbare partner is. Dit is de cruciale passage uit de brief:

“Hij [Wilders] stelde bij de komende presentatie van het akkoord met een volstrekt en totaal(!) ander verhaal te komen dan de VVD en het CDA. Hij raadde de collega’s aan om op dat moment maar een andere kant op te kijken en voorspelde dat de hoofden van de coalitiepartners rood zouden kleuren. Een samenbindende visie zou echt niemand hoeven te verwachten.”

Anders gezegd: Wilders zal weliswaar zijn fractie op het juiste moment ‘voor’ laten stemmen, maar zich verder voortdurend publiekelijk distantiëren van het kabinet, dat ondertussen bij de eigen achterban minder populaire anti-moslimmaatregelen moet doorvoeren. Kortom, Wilders stelde een rattenstreek in het vooruitzicht.

Machtspoliticus Verhagen heeft dit ongetwijfeld als een machtsspel willen uitvechten. De streng gereformeerde Klink is meer van de principes, al legt hij zijn bommetje onder de formatie ook, omdat hij denkt dat het kabinet praktisch niet werkbaar zal zijn. Klink legt tevens een bommetje onder het CDA door als volgt uit de school te klappen:

(...)
Lees verder in Het bommetje van Ab Klink (nog 125 woorden)

El secreto de sus ojos gaat over een gepensioneerde officier van justitie, die besluit een boek te schrijven over de geruchtmakende zaak van een verkracht en vermoord meisje ten tijde van de Argentijnse dictatuur. Een fraaie setting voor een psychologische thriller.

De film schakelt soepel heen en weer tussen heden en verleden, zodat duidelijk wordt dat de hoofdpersoon indertijd al geobsedeerd was door de zaak, die hij zelf opgelost heeft. De spanning zit dan ook niet in de zoektocht naar de dader, maar in een ander geheim, dat zich langzamerhand ontvouwt.

Er wordt goed geacteerd, zelfs zo goed dat enkele uiterst komische scènes volkomen natuurlijk opgaan in de serieuze toon van de film en ook de romantische verhaallijn tussen de officier en zijn baas geloofwaardig blijft. Dat is ook een beetje het probleem: El secreto de sus ojos is zo vaardig gemaakt dat het allemaal wat gladjes wordt. Goede film, maar niet eentje die bijblijft.

Kijk nog eens 137

Vorig jaar in Normandië geweest, indrukwekkende oorlogskerkhoven gezien. Tweede wereldoorlog. In de herfst kwamen we door de Champagne. Tours, prachtige stad. Maar vooral ook stilmakende oorlogskerkhoven, deze keer eerste wereldoorlog. Vele Franse families hebben hier iemand liggen. Ook Islamitische dus. 95 jaar geleden vochten ze zij aan zij. En nu?

Net als tijdens de kabinetscrisis is bloggen een achterhaald medium. Via de radio,  nieuwswebsites en twitter is de huidige crisis beter te volgen. Wat een powerplay in het CDA! Nu had ik al meer sympathie voor Ab Klink dan voor Maxime Verhagen, maar na het lezen van de brief van Ab Klink is de keuze voor [...]

1 september 1941 was een ingrijpende dag voor joden in Nederland. Op die dag werden joden van zes jaar en ouder verplicht een Davidster of jodenster te dragen. Op dezelfde eerste september 1941 kondigden de Duitsers af dat joodse leerlingen niet langer op niet-joodse scholen werden toegelaten. Joodse kinderen moesten op last van de nazi’s van niet-joodse kinderen gescheiden worden.

In de absentielijsten van de openbare lagere school in Warffum, “ingericht met het oog op de Leerplichtwet”, wordt de maatregel pijnlijk duidelijk in de kolom “tussentijdse in- en afschrijving” (afschrijving is de wrange term in dit geval). De negenjarige Philip Benninga is de eerste die volgens de alfabetische absentielijst werd uitgeschreven. Op de volgende pagina zijn Goltje (12) en Jozef (9) van der Hal aan de beurt, gevolgd door hun nichtje Roza (7).

De joodse leerlingen bleven overigens wel leerplichtig en reisden dagelijks met de trein van Warffum naar Groningen. Daar waren in de Prinsenstraat en aan het Zuiderdiep lagere scholen voor joodse kinderen gesticht. Oudere joodse leerlingen kregen les in de Violenstraat. Lang hebben de joodse leerlingen helaas niet meer op en neer naar Groningen hoeven reizen. Al in 1942 werden alle joodse inwoners van Warffum via Westerbork af vernietigingskampen in het oosten van Europa afgevoerd.

Erik de Graaf

Vóór de verkiezingen is Balkenende keer op keer gevraagd met wie het CDA ná 6 juni zou willen regeren. Zijn antwoord was steevast dat het CDA op voorhand “geen democratisch gekozen partijen” zou uitsluiten.

Gezien het gedachtegoed en verwachte groei van de PVV was die telkens terugkerende vraag logisch. Inderdaad is de PVV, als organisatie, zeker níet democratisch: Wilders en een daartoe in het leven geroepen stichting zijn de enige leden. Maar democratisch gekózen zijn de PVV-ers in de Tweede Kamer wel degelijk.

Omdat ook het CDA een verkiezingscongres heeft gehad begin ik mij af te vragen hoe het er daar aan toe gaat. Waar waren toen de leden die nu in opstand komen tegen de onderhandelingen met de PVV? De prominenten die nu opeens in gewetensnood komen? Wat waren hun gevoelens en gedachten als Balkendende op tv weer eens ferm verklaarde dat regeren met de PVV hem weliswaar moeilijk leek, maar zeker niet uitsloot? Voor zover ik heb kunnen nagaan is er niets veranderd in het gedachtegoed van de PVV. Aan het PVV-verkiezingsprogramma is, op het AOW-standpunt na, niet meer gesleuteld. En Wilders heeft na de verkiezingen geen uitspraken gedaan die niet al bekend waren. Hij heeft zich zelfs redelijk gedeisd gehouden. En de toespraak die hij in New York wil gaan houden kan ook niet als een verrassing komen. Ook dat is eerder vertoond.

De vriendelijke verklaring is dat deze CDA’ ers wat traag zijn en dat het even heeft geduurd voordat het gedachtegoed van de PVV tot hun doordrong. Dat is menselijk.

De onvriendelijke uitleg is dat het ‘gewoon’ opportunisme is. Het CDA was bang met een ferm anti-PVV-standpunt kiezers te verliezen en probeerde van alle walletjes mee te eten.  En de CDA-opstandelingen wisten dat eigenlijk best en hebben rond de verkiezingen met zijn allen het spel meegespeeld.

De feiten lijken voor zich te spreken. Op 1 september 1939 begon met de Slag om Westerplatte, nabij de Vrije Stad Danzig, de Duitse aanval op Polen en daarmee de Tweede Wereldoorlog. Precies 6 jaar en een dag later, op 2 september 1945 kwam met de officiële capitulatie van de Japanse strijdkrachten een einde aan het bloedigste conflict aller tijden. 2192 dagen na de invasie van Polen, stond de teller op tussen de 62 miljoen en volgens de zwartste schattingen zelfs 78 miljoen doden. Vaak wordt de Poolse soldaat en stationschef van het Westerplatte-Gdánsk station Wojciech Najsarek genoemd als eerste oorlogsslachtoffer. Enkele minuten na de eerste salvo's vanaf het Duitse slagschip SMS Schleswig-Holstein en de landing van de eerste Duitse Stoßtruppen werd de onfortuinlijke Najsarek, die ongetwijfeld Poolshoogte kwam nemen, getroffen door Duits mitrailleurvuur. Het was 4:50 in de vroege ochtend van 1 september 1939. Tch viel het eerste slachtoffer van WO 2 eigenlijk al een dag eerder, in wat bekend staat als het Gleiwitz-incident. Na de ondertekening van het geheime Molotov-Ribbentrop pact op 24 augustus, waarmee Stalin en Hitler een niet-aanvalsverdrag hadden gesloten, had Hitler zijn handen vrij voor de door hem zo vurige gewenste Poolse campagne. De aanval op Polen, ook bekend als Fall Weiß, werd amper een week later ingeleid door een in scene gezet grensincident. Het was Hitler's bedoeling om de Duitse invasie van Polen te doen voorkomen als gerechtvaardigde reactie op Poolse agressie in de grensstreek.

Onder commando van Sturmbannführer Alfred Naujocks overvielen als Poolse soldaten verklede SS-troepen in de avond van 31 augustus het radiostationnetje te Gleiwitz (Gliwice), gelegen vlak bij de Pools-Duitse grens. Pikant detail is daarbij dat de gebruikte uniformen hoogstwaarschijnlijk werden vervaardigd in het atelier van Oskar Schindler. De bedoeling was om via een in het Pools opgestelde nationalistische radioboodschap de Duitse publieke verontwaardiging aan te wakkeren. Franz Honiok, een onfortuinlijke Duitse boer en handelaar in landbouwmaterieel, werd daarbij ingezet als zondebok. Honiok, een man met sterke pro-Poolse sympathieën werd op 30 augustus opgepakt door de Gestapo, juist voor dit doel. Hij moest doorgaan voor een Poolse rebel.

Wat er daarna gebeurt heeft alles weg van een klucht. Rond 8 uur 's avonds overvallen de 'Poolse rebellen' het radiostationnetje, waarbij het 3-koppige Duitse personeel wordt gekneveld. Er is echter geen microfoon voorhanden. Tamelijk logisch zo blijkt al snel: Gleiwitz is slechts een relaisstation voor Radio Breslau, tientallen kilometers verderop. Lichtelijk wanhopig, vindt men uiteindelijk een noodkanaal, normaal alleen in gebruik voor calamiteiten als noodweer en overstromingen. Daarop worden door Karl Hornack, een soldaat die enig Pools spreekt, de historische woorden gesproken: "Attentie! Dit is Gliwice. Het radiostation is in Poolse handen." Van de vele tienduizenden Duitsers die op dat moment via radio Breslau naar lichte muziek luisterden, heeft waarschijnlijk vrijwel niemand iets meegekregen van deze radioboodschap van de 'Poolse opstandelingen'.

Het gaat daarna van kwaad tot erger. Franz Honiok, inmiddels weer enigszins bij kennis, werd bij de ingang van het radiostation in zijn achterhoofd geschoten. De kort daarop gealarmeerde lokale politie nam foto's van Honiok's lichaam. Deze foto's werden direct door de Gestapo geconfisqueerd. Berlijn bleek echter niet tevreden met de foto's en de Gestapo keerde later die avond terug voor een nieuwe fotosessie. Het lichaam van Honiok werd anders neergelegd en een tweede lijk werd toegevoegd, maar ook deze mis-en-scène bleek uiteindelijk weinig bruikbaar voor het beoogde propagandadoel. De twee lijken verdwenen daarna spoorloos.

Hoewel Gleiwitz vanuit propagandaoogpunt een totale mislukking werd, werd de Duitse oorlogsmachinerie toch in werking gesteld. Op de avond van 1 september sprak Adolf Hilter, in de herkansing, alsnog in de Reichstag de doorzichtige leugen uit dat de Polen de daadwerkelijke agressors waren: "Polen hat nun heute nacht zum erstenmal auf unserem eigenen Territorium auch mit bereits regulären Soldaten geschossen. Seit 5 Uhr 45 wird jetzt zurückgeschossen! Und von jetzt ab wird Bombe mit Bombe vergolten!"

Op 3 september 1939 verklaarden Engeland en Frankrijk Nazi-Duitsland de oorlog, iets wat Hitler had hopen te vermijden. Op 7 september capituleerden ook de tientallen Poolse verdedigers bij Wetserplatte. Zij hadden ruim een week op heroïsche wijze weerstand geboden tegen een Duitse overmacht die daarbij enorme verliezen moest incasseren. Na de snelle verdeling van Polen in een Duitse en Soviet-invloedssfeer, raakte de oorlog vanaf het voorjaar van 1940 in een stroomversnelling. Tot september 1945 zou het bloedvergieten niet meer te stoppen blijken, met als apotheose de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki.

De vermoedelijk laatste dode van WO 2 viel echter heel wat later dan 1945. In 2007 berichtte de Daily Mail over Leslie Croft, Brits veteraan van de Italiaanse campagne. Op 86-jarige leeftijd overleed Croft volgens een lijkschouwer in het ziekenhuis van Rotherham zonder twijfel als gevolg van een granaatscherf die al sinds 1943 in zijn dunne darm zat.